11. okt, 2017

Littekens en wikkels

Iedereen heeft zijn eigen littekens, die hij of zij vervolgens inwikkelt in wikkels van overtuigingen, aannames of oordelen. Soms merk je dat je littekens je in de weg gaan zitten, dat de overtuigingen, aannames of oordelen je niets meer brengen, sterker nog deze je lijken tegen te houden om verder te komen. Kort geleden stuitte ik bij toeval op zo’n litteken bij mezelf, deze was ik vergeten dat die er nog zat en heel plotseling werd dit litteken zichtbaar. Ik raakte in paniek want het gevoel wat loskwam bij het “hervinden” van dit litteken was behoorlijk heftig. De reactie was zo heftig dat ik mezelf bijna niet herkende, ik was verdrietig, boos, teleurgesteld en ik voelde vooral heel veel pijn. Wat is dat toch wanneer je op zoek gaat naar de beste versie van jezelf en steeds meer van jezelf leert kennen dat je ook op deze littekens stuit?

Het litteken (in figuurlijke zin voor alle duidelijkheid), is in een ver verleden ontstaan. Ik woonde toen samen met een onwijs knappe jongen, waarvan ik zo onder de indruk was dat hij met mij een relatie wilde dat ik toen niet inzag dat het feitelijk een “match made in hell” was. Niet dat hij nou zo onaardig of slecht was, zeker niet, wij haalde absoluut niet het beste in elkaar naar boven. Toen ik hem leerde kennen was ik vooral onder de indruk van hem, ik was dan ook stomverbaasd dat hij mij überhaupt zag staan. Je kunt zeggen dat hij “de mooiste jongen uit de klas was”. We gingen samenwonen en we richtte ons appartementje mooi in en gingen iedere thuiswedstrijd naar Ajax, we leken een mooi stel. Wel knaagde er iets aan me. In die tijd was ik al een maatje meer, maar ik had er toen nog niet zo een last van. Ik werd het me wel steeds meer bewust dat wanneer wij uitgingen mijn vriend steeds stond te dansen met mooie blonde dames in maat 36 en wanneer we dan samen naar huis gingen hij mij niet meer zag. Hij raakte me niet meer aan. Ik vond dat heel moeilijk en begon vreselijk aan mezelf te twijfelen, daar is het litteken ontstaan dat ik geen mooie vrouw was omdat ik een maatje meer had. Ik heb in die periode een eetstoornis ontwikkeld. Ik ging op de fiets naar huis en nam iedere keer een andere route en op weg naar huis stopte ik bij steeds weer een andere supermarkt om het litteken te begraven onder eten. Wanneer ik dan thuiskwam en het eten had gekookt, dan had ik heel weinig. Dus het was voor mijn vriend onverklaarbaar waarom ik wel steeds zwaarder werd.

Ik kreeg de kans om door te groeien in mijn carrière, daarvoor moest ik wel naar Engeland, maar mijn vriend wilde niet mee, dus ging ik niet. Ik nam ontslag en vond een andere baan. Ik ging (achteraf) steeds meer zien dat ik geen aantrekkelijke vrouw kon zijn als ik zwaarder was en ik me op een andere manier mezelf moest bewijzen. Ik heb me toen op mijn carrière gestort en wilde koste wat het kost financieel onafhankelijk zijn. Toen ik de volgende stap in mijn carrière zette had ik genoeg eigenwaarde gevonden, ik besloot om bij mijn vriend weg te gaan. Ik had dus een bepaalde functietitel nodig om mezelf te bewijzen dat ik er was. Achteraf was dat voor ons beide de beste keuze EN bij deze nieuwe werkgever leerde ik mijn allerbeste vriendin kennen, die er nog steeds is en waar ik heel dankbaar voor ben (van de zomer al 20 jaar!). Je zou kunnen zeggen dat daarna een carrière uit het boekje volgde, dat ik er eigenlijk niet bij stil stond of ik wel of niet een aantrekkelijke vrouw was of niet. Zoals al eerder in mijn blog aangegeven was het feit dat ik zwaarder was ook wel fijn, want dat gaf me kracht.

In het proces van afvallen ben ik ook op zoek gegaan naar mijn vrouwelijkheid, mijn seksualiteit en mijn sensualiteit en meer en meer voel ik me comfortabeler worden in dit (voor mij, nieuwe) lijf en kleed ik me ook meer vrouwelijk en ben me steeds meer bewust dat ik aantrekkelijk ben (zeg ik dit nou over mezelf 😊?!). En plotseling was daar het moment dat ik het gevoel kreeg dat ik afgewezen werd omdat ik vrouw was, dat was voor mij het moment dat dit litteken naar boven kwam in alle hevigheid. Ik had het zo lang onderdrukt dat het nu met kracht naar boven kwam. Zoals al gezegd het was pijnlijk en moeilijk om te accepteren dat het zo diep had gezeten dat er wel wat wikkels en overtuigingen overheen zaten, waarvan het nu tijd is om deze van me af te zetten. Daarbij helpt het natuurlijk als je een fotocollage op FB zet waarop je allemaal complimenten krijgt, dank daarvoor. Nu is het zaak dat ik de pijn aanga en mijn overtuigingen, aannames en oordelen over mezelf eens bij ga stellen, want daarin heb ik natuurlijk wel een keuze!

Kus en knuffel,

Monique