5. okt, 2017

Minder is meer?!

Wanneer is minder eigenlijk meer en wat wordt daar dan mee bedoelt. Mijn lijfspreuk is altijd: “Doe maar gek dat is niet gewoon genoeg”, in plaats van de meest gangbare “Doe maar gewoon dat is gek genoeg”. En toch word ik de laatste dagen vooral geconfronteerd dat wanneer er minder is dat dat als meer wordt ervaren. Ik vind dat dat best lastig. Mijn eigen patroon is om juist zoveel als mogelijk te geven, zodat ik in ieder geval genoeg ben. En nu, nu hoor ik dat wanneer ik iets minder mijn best doe en (voor mij gevoel) een stuk minder geef dat dat als veel waardevoller wordt ervaren en om in deze woorden te blijven ook als meer wordt ervaren. Dat is wel even een omschakeling moet ik zeggen. En heel eerlijk is dat ook best een stap uit mijn comfort zone. Ik weet heel goed hoe ik moet geven, maar hoe kan ik aanvoelen wat genoeg is. Je zou kunnen zeggen dat ik meer op mezelf moet vertrouwen en wanneer het mij “meer dan gebruikelijk” energie kost, dat het een tandje minder mag.

Ik heb mezelf de vraag gesteld waar dit vandaan komt en al snel kwam ook de vraag bij me op of er een parallel te trekken is met mijn gewichtsafname. Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit, wel kan ik een aantal gedachten delen. Het patroon wat ik zeker wel bij mij ken en al heel lang met me meedraag is het volgende:

Vanaf jongs af aan heb ik altijd het gevoel gehad dat ik meer moest doen om aardig gevonden te worden, ik had altijd het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde. Ik was altijd anders, ik kleedde me anders, ik was dikker dan gemiddeld en emotioneel. Ik trad en treed mensen altijd tegemoet met twee emmers vertrouwen die ze direct bij de kennismaking van me krijgen. Ze moeten er heel wat voor doen om die emmers leeg te krijgen, want ik vul ze altijd automatisch bij. Ik begreep toen ook niet zo goed dat andere dat ook niet automatisch doen. Natuurlijk heb ik me aan mijn omgeving aangepast en daarmee misschien wel concessies gedaan aan wat voor mijzelf belangrijk was. Het enige waar ik niet mee ben gestopt is om veel van mezelf te geven. Wat dus nu kan worden vertaald dat doordat ik altijd veel van mezelf heb gegeven, daarmee misschien ook wel wat meer ruimte heb ingenomen en daarmee geen ruimte heb gegeven aan de mensen om me heen. Ik ben niet verlegen en zeker niet introvert. Vul graag stiltes met grappen en grollen en soms ook ten koste van mezelf, zodat ik een lach op het gezicht van een ander kan geven. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik dat altijd redelijk onbewust heb gedaan, dat ik ook niet het gezien wat dit betekende voor de mensen om me heen. Ik was me ook niet bewust dat ik daarmee misschien wel te veel ruimte innam. Ik ben altijd aan het woord en probeer te horen wat een ander zegt, ik ben me nu ook bewust dat ik niet altijd luister naar wat er door een ander wordt gezegd. Ik ben een meester geworden om “het” in te vullen voor een ander. Ik luister niet ik vul in en projecteer daarbij mijn eigen overtuigingen. Ik zeg altijd dat ik geloof in “oordeelloos” luisteren, nu geef ik mezelf op mijn lazer want dat is precies niet wat ik doe. Deze bewustwording doet best een beetje pijn en geeft ook schaamte, niet zolang geleden heb ik nog de spreuk van Confucius hier gedeeld die mijn zoon mij gaf:

Een mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren dan te praten.

Ik heb het dus wel gehoord maar ik heb niet geluisterd. Wow wat een confrontatie met mezelf, ik heb de neiging nu om mezelf terug te trekken want wie ben ik nu eigenlijk. En zeker om dat ik zelf altijd zeg: Wanneer je je bewust bent van wat je doet, dan is er een mogelijkheid om te kiezen wat je ermee gaat doen. Ik denk dat ik eerst even moet bijkomen van deze bewustwording. Mij nederig ga opstellen naar de mensen om me heen die ondanks dat ik veel ruimte in heb genomen toch het geduld hebben om bij me te blijven. En de parallel met mijn lijf, met al die kilo’s minder word ik nog steeds gezien en krijg ik meer reacties.

Kus en knuffel,

Monique