27. sep, 2017

Wanneer de mist optrekt

Langzaam maar zeker trekt de mist op en begint het zicht op de toekomst duidelijker te worden. Ervaar ik de zon steeds vaker en begint er meer rust te komen. Dat voelt goed, met vertrouwen vanuit het hier en nu naar de toekomst kijken zien wat er kan ontstaan en wat er mogelijk is, vanuit alles wat er al is. Met het vertrouwen dat de keuzes die gemaakt zijn, de intenties die zijn uitgesproken en afspraken die gemaakt zijn kunnen leiden tot een goed einde. En wanneer die deur dicht is zijn er weer mogelijkheden om andere deuren te openen. Langzaam maar zeker begint de toekomst weer roze te kleuren.

In dit proces worden patronen die zich bij mij hebben ontwikkeld wel steeds duidelijker, onzekerheid, onrust, ongeduld en onredelijk zijn zo een paar van die woorden die die patronen kunnen omschrijven. En deze patronen brengen me eigenlijk bijzonder weinig en tegelijkertijd brengt het me ook weer heel veel en levert het soms mooie en verdiepende gesprekken op.

Er zijn moeilijk momenten dat is waar, maar steeds vaker zijn er ook hele mooie momenten en word je verrast door mensen die je op een onverwacht moment even bellen of je even een appie sturen om je een hart onder de riem te steken. Begrijp me goed ik ben niet zielig of zo, de fases die ik door ga zijn een consequentie van de keuze die ik gemaakt heb. Wel komt er steeds meer hoop dat het allemaal goed komt en dat de onzekerheid straks omslaat in zekerheid, dat in de onrust ook heel veel rust kan schuilen. Dat ongeduld niet mijn grootste kwaliteit is het is een mooie les om mijn geduld verder te ontwikkelen. Soms kan ik heel onredelijk zijn omdat ik niet uitgesproken verwachtingen projecteer en dan een totaal andere reactie krijg dan ik verwacht en dan eigenlijk ook nog eens heel teleurgesteld ben. Ik hoop dat ik daarin ook de balans ga vinden.

Wanneer ik terugblik op de afgelopen periode en de nabije toekomst dan kan ik oprecht zeggen dat mijn wereld echt zoveel anders is dan toen ik dit jaar begon. Nooit had ik kunnen bedenken dat echt alles, maar dan ook alles anders zou zijn. Niet meer getrouwd, niet meer onderdeel van een conventioneel gezin, maar weer vrijgezel. Niet langer wonend in het huis waar ik 12 jaar heb gewoond en deelde met je partner en je kinderen, nu alleen in een appartement. Mijn naam die weer is veranderd naar mijn meisjesnaam, dat is best wennen en betrap me er nog steeds heel vaak op dat ik mijn getrouwde naam gebruik. Dan ook nog op zoek naar een nieuwe opdracht, de opdracht die ik de afgelopen bijna 2 jaar mocht uitvoeren komt nu tot een einde. En dan “last but not least”, een compleet nieuw lijf. Iedere dag wanneer ik mijn woonkamer in loop en mezelf in de spiegel kijk ben ik verwondert en verrast dat ik dat ben. Er is bijna 52 kilo af en het voelt goed, maar zoals zo vaak gezegd het is ook enorm wennen. Mensen die mij nu leren kennen snappen daar helemaal niets van, die kennen die “oude” Monique niet.

Wanneer ik dit zo opschrijf herinner ik mezelf dat het echt wel een aantal heftige processen zijn, dat het eigenlijk helemaal niet zo gek is dat ik het soms even niet meer weet. Dat ik ongeduldig ben en dat ik het liefst fastforward wil om te zien hoe het er over een aantal maanden uit gaat zien is misschien ook niet zo gek. Alles maar dan ook alles wat voor mij (en niet alleen voor mij realiseer ik me) zo vertrouwd was en waar ik zo op kon bouwen is weg. “De basis zit in jezelf” wordt dan tegen mij gezegd. Echt ik geloof dat, maar ik mis ook wel het gevoel van zekerheid wat ik had. Ik ben absoluut niet zielig en ik voel ook dat de keuzes die ik gemaakt heb dat die goed zijn. Maar ik voel wel dat ik afscheid aan het nemen ben van het oude en dat het een vorm van een “rouwproces” is. Ik lees regelmatig de fases in het rouwproces van Kubler Ross.  Het is een hele onwennige periode, alles is nieuw en tegelijkertijd blijven er zeker ook zeken hetzelfde. Het belangrijkste is daarin de liefde die ik ervaar van mensen die dichtbij mij staan en mij daarin steunen. En heel eerlijk ook hier is het cliché waar, je verliest ook een aantal mensen. Of dat erg is, ik weet het niet, ik denk dat het is zoals het is. Ik denk dat ik liever hier in het hier en nu blijf om te ervaren wat er is. En stiekem durf ik ook te geloven in de toekomst dat daar zeker ook mooie dingen voor mij in het verschiet liggen.

 

Kus en knuffel,

Monique

Hieronder een korte samenvatting van de 5 fases (bron:http://www.kublerrossvlaanderen.be/).

Dit is vooral geschreven voor het rouwproces in de meest pure vorm, maar het afscheid nemen in het algemeen kent in mijn optiek ook zeker deze fases

Ontkenning: “Dit gebeurt niet bij mij.” Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo het verdriet wordt toegelaten. We laten niet meer binnen dan we aankunnen. Sommige mensen blijven echter opgesloten in deze fase.

Woede: “Waarom met mij?” Als de waarheid tot iemand is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode is de rouwende meestal moeilijk te benaderen. Onder de woede ligt de pijn.

Marchanderen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als...”In deze fase probeert men te onderhandelen. Men belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Men denkt bijvoorbeeld "Als ik vanaf nu heel aardig ben voor iedereen, dan kan ik vast mijn kinderen nog wel zien opgroeien". Veelal is de hoop (op herstel) een grote drijfveer.

Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.” Wanneer men de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook verliezen uit het verleden zich weer aan. De rouwende is bijna niet meer te bereiken. Men kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet. Op de bodem van het verdriet ligt vaak woede. Onderdrukte woede is vaak de oorzaak van een depressie.

Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.” Als iemand voldoende tijd en vaak ook enige hulp heeft gehad om door de genoemde fasen te gaan begint men de realiteit te accepteren. Er komt berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is het verlies een plaats geven in het leven en verder gaan.