13. sep, 2017

Ben ik het waard om bij mezelf te zijn?

De laatste maanden ben ik vooral bezig geweest om mensen bij me te houden, ik ben over mijn eigen grenzen gegaan. Soms was het nodig omdat mijn vaste patronen mij belemmerde en soms overviel het me. Het is heel hard werken om het de mensen in je omgeving naar de zin te maken en het kost heel veel energie wanneer je daarbij steeds jezelf “vergeet”. Wanneer je zo op alles wat buiten jezelf ligt gericht bent dan verlies je een groot deel van je eigen totale plaatje en voel je niet meer wat je eigen behoefte zijn. Ik ben ergens dit jaar in een sneltrein gestapt, die een paar dagen geleden plots tot stilstand kwam. Ik realiseerde me dat ik rekening probeerde te houden met alles en iedereen behalve met mezelf. Dat ik mezelf ondergeschikt maakte aan de processen van de mensen die dicht bij mij staan en waar ik heel veel van houd. Ik heb mezelf in de spiegel gekeken en de vraag gesteld, wat maakte dat ik dat deed en hoelang dacht ik dat nog te kunnen volhouden. Het antwoord kwam snel en hard aan: Ik was heel bang om te verliezen wat ik had en dat ik niet goed genoeg zou zijn. En misschien ook wel bang voor het onbekende nu ik alles achter me heb gelaten wat een jaar geleden nog zo vertrouwd was. Mijn raadgever was heel ongemerkt “angst” geworden en zoals ik allang weet is dat nou niet persé de beste raadgever. Ik moest mezelf helpen herinneren dat angst mij niet verder gaat helpen, sterker nog het haalt absoluut niet het beste in mij naar boven.

 

Wat nog spannender blijkt is wanneer ik me niet meer op alles wat buiten mij ligt richt ik me op mezelf kan richten. Dat is even heel confronterend want de afgelopen maanden ben ik even helemaal kwijtgeraakt wat ik nu eigenlijk zelf wil en kan. Ik ben gewoon helemaal vergeten hoe ik voor mezelf moet zorgen en hoe het voelt dat ik vooral eerst met mezelf aan de slag moet. Er komen als vanzelf mooie vragen naar boven en inzichten die gelijktijdig bijzonder zijn en ook pijnlijk. Die ruimte en rust geven maar ook een onwennig en onwerkelijk voelen. Ik voel dat mijn kracht toeneemt en tegelijkertijd mij ook onzeker maakt. Wat als ik voor mezelf kan kiezen en weet wat mijn behoefte zijn, zullen de mensen van wie ik houd nog wel van mij blijven houden. Zullen de mensen die ik graag om me heen heb ook nog wel bij mij willen zijn. Zoveel is duidelijk dat de “tactiek” die ik tot nu toe heb gehanteerd ook niet heeft gewerkt. Dat het alleen maar heeft gezorgd dat ik onwijs moe ben en dat het me niet heeft gebracht wat ik had gehoopt. Het heeft me heel verdrietig gemaakt en ik kan zeggen dat ik zeker niet de beste versie van mezelf ben als ik in het standje van “pleasen” sta.

 

Na een goed gesprek met een collega kwam de vraag: “Ben ik het waard om bij mezelf te zijn?”. En hoe graag ik deze vraag volmondig met ja wil beantwoorden omdat ik dan gewoon klaar ben, lukt dat toch niet helemaal. Of liever helemaal niet. Het niet volmondig ja zeggen op deze vraag maakt me onzeker en dat krijg ik ook terug van mijn omgeving. Ik laat kennelijk het beeld zien dat ik twijfel, dat ik afhankelijk ben, dat ik niet helemaal duidelijk ben, dat ik het moeilijk heb, dat ik uit balans ben en dat ik onnodig naar zekerheid zoek. Alles is waar wat hier staat, al deze emoties gieren door mijn lijf en het is jammer dat ik geen “pokerface” heb waarbij ik het kan verbergen. In plaats van dat ik het bij mezelf kan houden, laat ik het zien en laat ik me soms verleiden tot het verdedigen van mezelf. Steeds weer uitleggen dat ik ben wie ik ben en dat al die emoties erbij horen, steeds weer mezelf verdedigen uit angst dat mensen mij anders niet meer aardig zouden vinden. Wat als dat al die emoties juist laten zien dat ik leef, dat ik mezelf ontwikkel en dat ik niet bang ben om de confrontatie met mezelf aan te gaan om een beter en mooier mens te worden? Wat als dat juist de “waarde” van mij verhoogd omdat ik voel en erover nadenk en ervaar waar het me kan brengen. Wat als het juist mijn grootste kracht is dat ik voel en dat ik daar heel dichtbij kan komen. Wat als ik daar niet meer bang voor hoef te zijn omdat ik weet en voel dat al die emoties “alleen maar energie zijn….?” (dank je wel voor de reminder Yvon Dutra-st. John, BTC 2013). Wat als ik van mezelf kan accepteren dat ik een emotioneel mens ben die alles voelt en dat ik trots kan zijn op het feit dat ik alles voel? Zou ik dan minder hard voor mezelf zijn? Zou ik dan kunnen zeggen dat ik het waard ben om bij mezelf te zijn? Zou ik dan mensen van wie ik houd aantrekken of juist afstoten? Het klopt ik ben aan het twijfelen en ja ik voel me onzeker en heel kwetsbaar, maar weet je ik laat dat even zo, kennelijk is dat wat er nu is en wil zijn. Ik vind het goed, ik laat mijn trein even stilstaan en laat maar even gebeuren wat er moet gebeuren en als mijn omgeving dat niet begrijpt en van me wegloopt dan is dat maar even zo. Ik vind het wel even fijn om bij mezelf te zijn, want daar kunnen en mogen alle emoties zijn omdat ik diep vanbinnen een heel groot vertrouwen voel die mij verteld dat alles goed komt! En mij ook zegt: ”Vertrouw maar op het proces!”.

 

Kus en knuffel,

Monique