23. aug, 2017

En wit vel papier

In de achtbaan waarin ik ben gekomen die veel pijn met zich meebrengt komen ook steeds meer lichtpuntjes. Het is niet altijd even makkelijk om je leven een nieuwe inrichting te geven, het is ook niet altijd even makkelijk om om te gaan met emoties voor anderen. Het is zeker niet altijd even makkelijk om 100% trouw aan jezelf te blijven. Ik heb het geluk dat ik in deze hectische fase ook nieuwe mensen ontmoet en mensen uit het verleden opnieuw ontmoet. Die stuk voor stuk iets toevoegen aan de ontdekkingsreis die ik begonnen ben. De uitdaging is dan wel om de regie te houden over je eigen proces, je eigen keuzes te blijven maken en onafhankelijk van ieder advies of inzicht jezelf niet te verliezen. Ik kom erachter dat mijn overlevingsmechanisme op twee principes is gebaseerd: aan de ene kant ga ik meer werken omdat daar voor mezelf een stukje eigenwaarde uithaal (dat is herkenbaar en daar ben ik goed in en dat wordt ook zo gezien) en aan de andere kant ik definieer verschillende processen die ik ieder op mijn eigen wijze en op een moment wat mij pas aanpak en waarmee ik dan de confrontatie aanga. Ik loop er zeker niet voor weg, maar alles te gelijk aanpakken is op dit moment ook geen optie. Dat betekent misschien dat het ene proces wat langer blijft liggen dan het andere, maar dat is dan even niet anders. Wat ik geleerd heb uit het verleden en waarop ik nu ook regelmatig op word geattendeerd is om niets uit de weg te gaan en iedere pijn die ik ervaar te voelen en een plek te geven. Wel kies er wel voor om het op mijn moment te doen en in het tempo wat goed voelt voor mij.

De lichtpuntjes die ik ervaar zijn dat in deze fase ik ook de kans krijg om mijn leven “opnieuw” in te richten met de kennis, kunde, ervaringen, successen, wijsheden en wensen die ik deels uit het verleden meeneem, deels uit het hier en nu en deels uit de wens voor de toekomst. Dat laatste is natuurlijk wel “tricky” want de toekomst is nog niet geweest en ik weet ook wel dat ik die niet kan beïnvloeden. Maar een wens uitspreken en daarin geloven blijkt vaak wel goed te werken om het ook de werkelijkheid te laten worden. Op dit moment ligt er een wit vel voor mij waarop ik mijn nieuwe werkelijkheid kan in gaan kleuren. Wie gaat er in mee, wie niet, welke rol krijgt iemand of juist helemaal niet. Hoe verhoud ik me tot de mensen die ik mee neem uit het verleden en hoe ga ik me verhouden tot nieuwe mensen die ik ontmoet. Het is weer een stap verder in het proces van ontdekken wie ik ben en hoe de beste versie van mijzelf eruitziet.

Nu mijn lijf aangeeft op een redelijk stabiel gewicht te blijven begint deze transformatie ook tot een vorm van eindresultaat te komen. Het is ongelofelijk hoe mijn uiterlijk is veranderd en daarmee letterlijk en figuurlijk het beeld wat ik van mezelf had is gewijzigd. Met het verliezen van de kilo’s (45 – 48 kilo) zijn ook een aantal belemmerende overtuigingen verloren gegaan. Waar ik voorheen altijd mijn gewicht als mijn houvast heb ervaren en wat me ook geholpen heeft bij het “sterk” in mijn schoenen staan, merk ik dat het verliezen van mijn gewicht mij “dwingt” om heel dicht bij de kern te blijven. Dat ik mijn gewicht altijd als vorm van bescherming heb gezien heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Nu krijg ik de kans (zo voelt het soms) om mezelf opnieuw uit te vinden en daarmee mijn plek in te nemen. Deze plek voelt wel een stuk kleiner dan voorheen, maar ho zo veel sterker, zoveel oprechter, intenser en zoveel meer puur dan ooit. Het is soms heel confronterend dat de mensen die ik in het hier en nu ontmoeten zich niet kunnen voorstellen hoe ik was voor deze ingreep en dat deze ingreep uiteindelijk een stapje (of liever gezegd een ingrijpende stap) is in mijn ontdekkingsreis.

Ik ben dankbaar voor alle stappen die ik hiervoor heb gezet, ik ben dankbaar voor alle lessen die ik bewust en onbewust heb meegekregen van mensen om me heen die mij hebben geïnspireerd om dichter bij mezelf te komen. Ik ben zelfs dankbaar voor alle (groei)pijnen die ik (tot nu toe) heb ervaren, want uiteindelijk hebben die ervoor gezorgd dat ik verder kon komen. En dat witte vel wat voor me ligt, ik vind het heerlijk om iedere keer weer verder in te kleuren en wie weet laat ik wel een heel deel gewoon leeg. Om zo te kunnen ervaren wat er dan gebeurd als ik niet alles vooraf probeert vast te zetten voor de toekomt. Iets met het proces vertrouwen!

 

Kus en knuffel,

Monique