16. aug, 2017

Geluk of Gelijk

Van de week stuitte ik weer op zo’n vraag die blijft hangen. Je kent die vragen inmiddels vast wel, die vragen waar je eigenlijk geen antwoord op wil geven en diep vanbinnen weet je ook dat het antwoord op die vraag je verder gaat helpen. Ik vroeg me hardop af na een confrontatie, wat ik toch iedere keer verkeerd doe en doe ik wel iets verkeerd? In deze confrontatie ging het over het gelijk, de waarheid, die in mijn optiek voor iedereen anders is. Het overtuigen en het opleggen van een mening, een ervaring en wat als waarheid wordt ervaren. Ik vroeg me af wat ik anders zou kunnen doen en toch bij mezelf blijven. Moet ik dan eerder iemand gelijk geven en zou die ander daar dan gelukkig van worden? Zou ik weer terug moeten naar waar ik vandaan kom, waar dat ook is? Ik heb me in het verleden altijd vrij dom gevoeld omdat ik het hebben van “gelijk” nooit zo interessant vond en nog steeds niet vind. Mij werd een spiegel voor gehouden dat ik daardoor wel rete-irritant ben voor mensen die graag gelijk willen hebben.

Ik ben vaak meegegaan in het gelijk van een ander om zo maar de “lieve vrede” te bewaren. Voor mij zit het gelijk ook in je hoofd, daar waar de ratio is. Het geluk, waar ik veel liever voor ga, zit in mijn hart. De ontdekkingsreis waar ik nu midden in zit gaat daar ook over, hoe kan ik keuzes maken vanuit mijn hart en kan ik gaan voor het geluk. In mijn zoektocht naar geluk raak ik wel mensen kwijt en lijkt het erop alsof ik ze ook heel veel pijn doe. Ik vind dat heel moeilijk, want het laatste wat ik doe is mensen pijn doen. Als ik er met een afstandje naar kijk zie ik dat sommige mensen naar mij kijken voor hun eigen geluk. In zekere zin afhankelijk van mij zijn of zijn geworden. Ik vind dat eigenlijk een hele beklemmende gedachten, dat ik verantwoordelijk kan zijn voor het geluk van een ander. Tegelijkertijd is er ook een stemmetje in mijn hoofd die mij zegt, dat ik heel egoïstisch ben omdat ik eerst voor mijn eigen geluk ga. Is dat wel zo? En hoe afhankelijk ben ik van anderen als het gaat om mijn eigen geluk. Zou het niet zo kunnen zijn dat “men” als standaard heeft gezet dat je jezelf ondergeschikt moet maken aan het geluk van een ander? Met andere woorden dat je eerst moet proberen een ander gelukkig te maken voordat je jezelf gelukkig maakt? En maak je daarmee dan niet iemand afhankelijk van jou? En kan je dan pas gelukkig worden wanneer mensen afhankelijk van je zijn, geeft je dat dan een goed gevoel? Ik weet het niet, maar voor mij voelt dat als de omgekeerde wereld. Voor mij klopt dat gewoon niet. Begrijp me goed ik wil heel graag dat ik mensen gelukkig maken, alleen niet ten koste van mezelf en ook niet ten gunste van mezelf. Vaak staat geluk ook tegenover gelijk. Sommige mensen denken dat ze alleen gelukkig kunnen worden wanneer ze gelijk hebben en gaan koste wat het kost voor dat gelijk. Het lijkt wel of dat wel geaccepteerd wordt, want dat is voor veel mensen te begrijpen. Dan als het over geluk gaat, word je in ene egoïstisch en ga je alleen maar voor jezelf. Als ik er wat langer over nadenk ga ik het steeds minder begrijpen, waarom juist andere mensen zoveel waarde hechten aan het hebben van hun gelijk in plaats van hun geluk.

Ook werd me een spiegel voorgehouden waarom ik zakelijk me wel onafhankelijk op kan stellen en in mijn persoonlijke stuk zo moeilijk vind. Als ik heel eerlijk ben is dat omdat het voor mij in het zakelijke veel duidelijker is waarom ik word ingehuurd en ik veel makkelijker de confrontatie aan ga over verwachtingen, wat ik wel kan en niet kan. Ik voel me ook veel onafhankelijker in een zakelijke omgeving. Ik ben niet afhankelijk van mijn opdrachtgever, ik wil graag een goed product neerzetten waar ik achter kan staan en de mogelijkheden opzoeken. Daar voelt die onafhankelijkheid en de zoektocht naar geluk veel meer geaccepteerd (misschien wel door mezelf?) dan wanneer je je in relaties in de privésfeer onafhankelijk opstelt en gaat voor je geluk.

Het voelt als een fundamentele keuze. Het voelt alsof het mijn kern raakte en mijn diepste ZIJN. Kan ik me onafhankelijk opstellen en gaan voor mijn geluk en in mijn diepste overtuigingen juist andere nog gelukkiger maken. Of maak ik me ondergeschikt aan het geluk van een ander, zodat ik afhankelijk word van en verantwoordelijk wordt voor het geluk van een ander. Heel eerlijk ben ik er nog niet helemaal uit, meer vragen en stof om over na te denken. Mijn ontdekkingsreis wordt steeds interessanter en ik hoop nog steeds een inspiratie voor eenieder die ook op ontdekkingsreis is naar de BESTE VERSIE VAN ZICHZELF.

Kus en knuffel,

Monique