9. aug, 2017

Dromen, sprookjes en liefde

Vaak zeg ik: Als je me echt zou kennen zou je weten dat je me heel makkelijk kan herinneren als je deze drie onderwerpen onthoudt: Michael Jackson, de kleur roze (alle tinten) en Walt Disney. Ik houd van simpel. Maar is dat wel echt zo? Ik ervaar vaak dat mijn leven helemaal niet zo simpel is, sterker nog ik vind sommige situaties waar ik in zit rete complex. En ik voel dat allebei waar is, in mijn hart ben ik gewoon een meisje die van simpele dingen houd alleen mijn hoofd is gevuld met ervaringen die het mij soms heel moeilijk maken. In mijn hoofd doe ik aannames en ga ik zaken (over)analyseren. Daar word ik ook nog eens heel verdrietig van en feitelijk ook heel ongelukkig. Dit blog schrijf ik een paar dagen voor ik op reis ga met mijn dochter naar Parijs en natuurlijk ook naar Disney Land Parijs. Het heeft mijn voorkeur want daar kan ik me even aan de werkelijkheid onttrekken en het simpele meisje in mij loslaten, mijn hoofd laat ik thuis. Even helemaal los van alles en iedereen en vooral het proces waarin ik nu zit. 

De betekenis die ik geef aan de drie eerdergenoemde onderwerpen zijn eveneens heel simpel en tegelijkertijd heel fundamenteel: Michael Jackson was voor mij een visionair die door middel van zijn teksten en muziek wilde inspireren om de wereld een stukje mooier te maken. Hij zwom tegen de stroom in en bleef geloven in zijn eigen droom. Voor mij is hij een inspiratiebron om in mezelf te blijven geloven en ondanks dat je omgeving je dan raar vindt vooral te blijven doen wat in mijn ogen past om de wereld een beetje mooier te maken. Ik moet toegeven dat dat niet altijd even makkelijk is en dat er regelmatig twijfels op de loer liggen. Het maakt je anders dan andere en dat schrikt mensen ook af. Want ik zou niet liever willen dat ik juist mensen aantrek, om door mijn ogen de wereld te laten zien. Ik ben nog steeds op zoek naar iemand die tegen me zegt dat het goed is wat ik doe en dan een arm om me heen slaat en mij beschermd. Ik ben een ongelooflijke romanticus die alles graag door een roze bril ziet (vandaar de kleur roze), die ook heel eerlijk op zoek is naar haar prins op het witte paard, die voor haar de draken verslaat. Hoe staat dat in tegenstelling tot de onafhankelijke sterke vrouw die ik vaak van mezelf laat zien? Mensen die mij alleen boven de waterlijn zien, ziendie onafhankelijke sterke vrouw die het wel voor elkaar heeft. Maar al te graag laat ik die kant ook zien, maar wat een contrast wat er onder de waterlijn gebeurd. Er zijn maar heel weinig mensen die bereid zijn om die kant ook van mij te ontdekkeN en vooral te omarmen. Natuurlijk ben ik in mijn blogs heel open over mijn proces. Toch houd ik altijd een zekere afstand om daarmee nog net genoeg muurtje om mijn hart te hebben om niet gekwetst te worden. Dat muurtje zorgt er ook vaak voor dat ik in wat moeilijke situaties terecht kom. Want als ik echt 100% voor mijn hart zou kiezen dan zou denk ik mijn wereld er op dit moment toch wel iets anders uitzien. 

In de zoektocht naar de beste versie van mezelf houd ik mezelf voor dat ik 100% voor mijn hart zou gaan. Zou gaan ja, want is dat ook wat ik doe? durf ik dat eigenlijk wel? Durf ik hardop te zeggen dat ik in sprookjes geloof, dat ik geloof dat het goede altijd van het kwade zal winnen. Durf ik hardop te zeggen dat ik graag een prinses zou zijn die wacht op haar prins op het witte paard. Durf ik al mijn dromen waar te maken en hardop te zeggen dat de wereld echt veel mooier wordt als we meer van elkaar weten onder de waterlijn, dat er soms deuren dicht moeten voor er weer nieuwe open kunnen. Zou ik hardop durven zeggen dat ik nog steeds geloof ik het geven en ontvangen van onvoorwaardelijke liefde en dat dat voor mij de basis is voor alles wat ik doe. Nu ik het hardop zeg voel ik dat mijn hoofd overuren maakt, dat het mij waarschuwt om dit nooit te publiceren, want iedereen zal je zeker voor gek verklaren. Mijmisschien wel heel zielig gaan vinden omdat ik zo openhartig kan zijn. En daar ligt voor mij de sleutel….. Ik wil juist heel “open – hart – ig” zijn. Ik wil niets liever dan mijn hart openstellen en zien wat er dan mogelijk is, want er is ook iets in mij wat zegt dat wanneer je je hart opent de juiste mensen op je pad zullen komen en er ergens weer een nieuw samen kan ontstaan in welke vorm dan ook. Want voor mij draait alles om het geven en het ontvangen van onvoorwaardelijke liefde in welke vorm dan ook. Dat maakt dat ik de wereld door een roze bril kan bekijken en dat maakt de wereld een stukje mooier. 

Misschien vind je mij naïef of vind je iets anders van mij. Weet je, dat is goed, want misschien raak ik wel iets bij jou waar jij liever niet “open – hart – ig” over wil zijn. Dat is goed, jij hebt de keuze! En ik heb mijn keuze gemaakt door het wel te delen

Kus en knuffel,

Monique