2. aug, 2017

Tijd voor reflectie

Wanneer ik terugkijk op mijn proces van de afgelopen jaren denk ik dat het is begonnen in 2012. Mij wordt deze dagen vaak verweten dat het in mijn blogs steeds over mij gaat. Ik snap dat niet zo goed, want ik kan toch niet anders dan het over mijn proces hebben. Ik kan toch niet het proces van een ander beschrijven. Waar zou ik de arrogantie vandaan kunnen halen om te bepalen wat er gebeurt in een proces van een ander. Bovendien vertrouw ik erop dat een ander het beste weet wat goed voor hem of haar is. Maar heel eerlijk ik heb het daar eigenlijk nooit zo duidelijk over gehad, ik ben er eigenlijk altijd blindelings vanuit gegaan dat mensen in mijn omgeving, vooral mijn partner, dat ook zo zagen. In mijn beleving heb mijn partner proberen uit te dagen om aan te geven wat zo bijzonder aan mij is, nu moet ik bekennen dat ik dat deed omdat ik dat zelf niet altijd even duidelijk had. Als ik heel eerlijk ben kon ik dat zelf ook niet aangeven. Mijn vraag had een antwoord van mij moeten hebben, deze had ik in mezelf moeten zoeken en niet buiten mezelf. Ik heb het geven van geen antwoord geïnterpreteerd als dat ik niet gezien werd, nu moet ik toegeven dat ik zelf ook niet zag. En hoe kan een ander mij dan zien?

 

In 2012 nam ik afscheid van mijn antidepressiva die mij in die tijd heel erg afvlakte, nu besef ik me dat heel goed. Nadat ik met die pillen was gestopt had ik weliswaar weer wat meer stemmingswisselingen maar ik voelde wel weer. Daarbij ben ik gaan het hardlopen wat mij rust en ruimte gaf om nieuwe inzichten te krijgen. Iedere keer als ik de dijk op ging om te lopen nam ik een “coachingsvraag” voor mezelf mee, een vraag die was blijven hangen of zich aan mij opdrong. De afwijzing voor een opdracht opende de deur tot nieuwe mogelijkheden. Ik hoorde de directeur spreken en ik hoorde mijn verhaal. Ik vroeg me af waarom ik niet op dat podium stond. Deze directeur bracht me op het spoor van de BTC. Ik had me tot dat moment zo dom gevoeld, ik weet inmiddels dat ik iemand ben die alles vanuit haar hart doet en dat de meeste mensen om me heen vooral in hun hoofd zitten. Bij de BTC ontmoette ik de oprichter Rich. Nu wordt mij verweten dat hij de aanstichter is van alle veranderingen en ontwikkelingen die hebben plaatsgevonden. Daarmee vind ik wel dat mijn eigen aandeel wordt onderschat. Hij heeft me hooguit een vraag meegegeven die voor mij was: “Waarom ben je hier?”.  Voor mij is toen wel de zoektocht begonnen naar “de beste versie van mijzelf”, wat ik later VrLeiderschap zou noemen. Ik gebruik mijn eigen leven als metafoor anderen, de veranderingen die ik meemaak de keuzes die ik op mijn pad tegen komen en toets die aan bestaande theorieën en worden daardoor heel praktisch en toegankelijk.

 

Ik werd daar zo enthousiast van dat ik “vergeten” ben om mijn partner daarin mee te nemen. Ik weet niet of wanneer ik dat wel had gedaan de uitkomst van dit proces anders was geweest. Het verleden staat vast en kan niet veranderd worden. Mijn drijfveer en antwoord op de vraag van Rich :”Waarom ik hier was”, is dat ik door VrLeiderschap de wereld een beetje mooier wil maken door mensen te inspireren, te motiveren en te faciliteren om de beste versie van zichzelf te worden, ongeacht hoe die eruit ziet. Ik geloof er sterk in dat wanneer jezelf oprecht iets hebt doorleeft en je ervaringen en inzichten deelt je mensen om je heen kan laten inzien dat er altijd een keuze is. Voor mij is dan wel de consequentie dat alles wat ik zeg of beweer zelf ook gedaan moet hebben. Daarmee zeg ik niet dat mijn keuzes de beste zijn, wel dat ze er zijn en daarmee leen ik mijn ogen om een ander perspectief te bieden. Ik heb studies, workshops en masterclasses gedaan om mezelf meer inzicht te geven hoe ik tot de beste versie van mezelf kan komen. Ook hierin heb ik nooit de tijd genomen om dit te delen met mijn partner. Ik deed de aanname (en stelde dus geen vragen) dat hij dat wel zou zien en daarin wel zou meegaan. Nu weet ik beter, om mensen in beweging te krijgen moet je ze meenemen in je verhaal, laten ervaren wat je doet en ze de keuze laten om wel of niet met je mee te gaan.

 

De jaren daarna heb ik bewust en onbewust keuzes gemaakt waarbij ik mijn partner niet of nauwelijks heb betrokken. Wanneer ik daarop terugkijk zie ik mijn eigen rol hierin heel duidelijk en doet het pijn dat ik daarmee mensen in mijn omgeving pijn heb gedaan. Ook hier geldt weer dat het verleden niet verandert kan worden, het is zoals het is. Ik weet oprecht niet of ik nu andere keuzes zou maken en dat is ook niet zo relevant denk ik. De, tot nu toe, laatste stap in mijn transformatie is de gastric bypass geweest. Naast de hele innerlijke verandering die ik heb doorgemaakt heb ik die gecomplimenteerd met een hele uiterlijke verandering. Ooit had ik de slogan voor mijn bedrijf “Beauty form the inside out”. Dat was precies wat er gebeurde, de kracht en schoonheid die ik vanbinnen voelde werd nu ook zichtbaar aan de buitenkant. Ik heb meer aantrekkingskracht gekregen op mensen en dat voel ik nu ook zo. Ik voel dat er een veld van mogelijkheden voor me ligt en ervaar daarmee de Theorie U van Otto Scharmer (whahaha, speciaal voor de “hoofd” mensen). Ik voel me vrij en voorzichtig ook gelukkig. Ik realiseer me dat ik mensen pijn heb gedaan, daar kan ik niets aan veranderen want het is hun eigen pijn. Wel geef ik ze mee dat er een keuze is, of ze blijven erin hangen of ze ervaren dat dit ruimte geeft voor nieuwe mogelijkheden. In mijn proces heb ik wel geleerd dat wanneer ik trouw ben aan mezelf, daarmee ook meer van mezelf kan geven en daardoor een betere versie van mezelf ben.

 

Kus en Knuffel,

Monique