26. jul, 2017

Deuren sluiten

Langzaam maar zeker ontstaat de nieuwe werkelijkheid, nieuwe mogelijkheden, loslaten van het oude en op zoek naar wat er kan en mag zijn. Het vertrouwen dat alles uiteindelijk goed komt en dat ik op mijn pad krijg wat ik nodig heb. Het is een turbulente fase waarin ik me begeef, het ene moment op de top van de wereld en het andere moment willen wegkruipen in het diepste gat. En dan natuurlijk alles wat daar tussenin zit. Het kan ook alle kanten op gaan, voor mijn omgeving niet altijd even gemakkelijk. Ik ben ze dankbaar dat ze me de ruimte geven om alles er te laten zijn. Dat ik soms ook hele domme uitspraken mag doen, die pijnlijk zijn, om mij vervolgens weer in de armen te sluiten. Hoe kom ik toch aan die mazzel dat ik zoveel lieve mensen om me heen heb die er onvoorwaardelijk voor mij willen en kunnen zijn.

Deze fase zet alles ook in een ander perspectief, wat neem ik mee en wat laat ik achter? Welke patronen blijven en mogen gaan? Welke belemmerende overtuigingen zijn nog van toepassing en welke helpen mij niet verder? Ik kom er steeds meer achter dat ik voor een “hartmens” toch heel vaak mijn hoofd volg en zoals al in eerdere blogs aangegeven is dat niet altijd het beste voor mij. Mijn hoofd zit vol met argumenten waarom ik niet iets nieuws hoef te proberen. Mijn hoofd zit vol met “angst” dat wanneer ik iets nieuws probeer uiteindelijk veel pijn zal krijgen. Mijn hoofd waarschuwt mij continue dat wanneer ik buiten de lijntjes ga ik niet meer als “normaal” wordt gezien. Mijn hoofd zit werkelijk waar vol met belemmerende overtuigingen die als ik die allemaal zou volgen, ik werkelijk geen leven zou hebben. Dan zou ik blijven hangen in een comfort zone en niets nieuws meer kunnen ontdekken en hoe zonde zou dat zijn?  Dus ook hier heb ik de keuze:

“Blijf ik hangen in traditionele overtuigingen die vaak ook nog eens opgelegd zijn van buitenaf of kan ik inmiddels dicht genoeg bij mijzelf blijven om mijn eigen pad invulling te geven en echt mijn hart volgen? Daarmee volledig vertrouwen op mijn eigen proces. “

Wat heb ik daar dan voor nodig en ook wie (behalve mijzelf) kan mij daarbij inspireren en mij soms bij de hand nemen? En hoe dicht kan ik bij mezelf blijven?

Het zijn vragen die mij de laatste week enorm bezig houden en waar ik in meer en mindere mate ook veel ervaring mee op doe. Ik merk voor het eerst weer wel dat waar ik de afgelopen weken vooral veel met mezelf bezig ben geweest er ook weer ruimte ontstaat voor alles wat er om me heen gebeurd. Dat ik oog heb voor de mensen die in deze fase van mijn leven ook de consequenties van mijn keuzes ervaren. Het is niet altijd even makkelijk om op het moment dat je een keuze maakt open te staan voor de emoties van andere. Die dit doen vanuit hun eigen perspectief zonder dat ze oog hebben voor het proces waarin ik zelf zit en heb gezeten. Het is dan moeilijk om niet in verwijten te vervallen maar open een eerlijk naar elkaar te blijven kijken. Met liefde naar elkaars proces te kijken en ruimte te geven voor wat er is.

De laatste week heb ik regelmatig gedacht aan een les die ik ooit kreeg en die ik zelf ook altijd toepas wanneer ik bv op zoek ga naar een nieuwe opdracht. Wanneer je verder wilt zal je eerst een deur moeten sluiten, voordat er weer nieuwe deuren opengaan. Zolang je met één been blijft hangen in het oude kom je nooit verder. Soms is de deur een belemmerende overtuiging, die maakt dat je niet verder kan. Soms is de deur een persoon die je tegenhoudt om jezelf te kunnen zijn. Soms is de deur een patroon waarin je heel lang hebt gezeten en die maakt dat je niet verder kan. Voor mij was het deze week een label die ik op een persoon had geplakt die maakte dat ik in oude overtuigingen vast kwam te zitten en niet meer kon zien waar het werkelijk om ging. Toen ik dat label kon laten varen kon ik zien wat deze persoon werkelijk voor mij betekenende in het hier en NU. Dus kon ik net op tijd de deur sluiten en ging er een nieuwe deur open, nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, nieuwe patronen. Hierbij moest ik vooral mijn hoofd “uitzetten” en naar mijn hart gaan luisteren. En echt het is zo simpel gezegd, maar zeker niet makkelijk om te doen!

Kus en knuffel,

Monique