19. jul, 2017

Alleen

Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik eigenlijk in sprookjes geloof en dat ik altijd het beste in alles probeer te zien. Ik heb altijd een roze bril op en ga voor het meest positieve in iedere situatie en wat ik op z’n minst kan leren uit de ervaring die dat zich meebrengt. Heel eerlijk geloof ik er ook wel in dat wat je op je pad krijgt je ook aan kan. Dat houd ik mezelf dan maar voor want op dit moment vind ik het best pittig wat ik op mijn pad tegenkom. Dichtbij mezelf blijven betekent soms ook dat de keuzes die ik maak niet altijd even makkelijk vind en waarvan ik ook nog niet altijd de consequenties kan overzien. Het betekent soms dat ze heel veel pijn doen en dat het soms makkelijker is om ze niet te nemen en het voor je uit te schuiven. En tegelijkertijd wanneer ik de keuze met mijn hart maak, merk ik ook dat het me rust geeft. Soms moet je achterover gaan zitten en op het proces vertrouwen, want dat is namelijk wat het ik in gang heb gezet nadat ik een keuze heb gemaakt.

Het feit dat ik niet meer bij mijn gezin in een huis woont is een keuze die heel veel pijn heeft gedaan en ook niet altijd word begrepen. De keuze om met een goede vriend te breken omdat de vriendschap die was ontstaan, niet bij de beste versie van mijzelf past zijn een paar voorbeelden van keuzes die ik nu heel bewust moet maken. Het in jezelf blijven geloven en met compassie naar jezelf blijven kijken is mijn grootste uitdaging. Ik kies gewoon niet voor de makkelijkste weg zoveel is duidelijk, maar ik kan wel trots zijn op mezelf dat ik voor mezelf kies. Wanneer een vriendschap op zichzelf waanzinnig goed voelt maar niet het beste uit jezelf haalt, dan heb je een keuze je laat het bestaan omdat het voor dat moment heel goed voelt of gaan voor de beste versie van jezelf. Mijn beste versie van mezelf is eerlijk, open en wil gezien worden. Mijn beste versie van mezelf wil trots kunnen zijn op de dingen die ik doe en onderneem. Mijn beste versie van mezelf wil transparant zijn en altijd kunnen uitleggen waarom ik de keuzes maak die ik maak. Mijn beste versie van mezelf wil ook mensen en vooral vrouwen inspireren om voor zichzelf te kiezen en zichzelf te laten zien. Wanneer dat niet lukt dan moet je keuzes maken en die zijn dus niet altijd even makkelijk.

De afgelopen weken waren hectisch, gelukkig houd ik dagboeken bij voor mezelf om bij te houden welke stappen ik zet. Dagboeken zijn ook mooie naslagwerken en geven inzicht in je successen en geven inzicht wanneer je misschien niet altijd de beste versie van jezelf bent. Wanneer ik teruglees in mijn dagboek dan zie ik dat ik echt waanzinnig veel gedaan heb, dat ik veel hulp heb gehad van hele dierbare vrienden en familieleden. Toch lees ik ook dat ik heel veel alleen heb gedaan. Dat ik onder de blauwe plekken zat omdat ik geen hulp durfde te vragen om een kast in elkaar te zetten. Dat ik vaak op momenten dat ik alleen ben, mijn tranen de vrije loop laat omdat ik niemand tot last wil zijn en dat ik vooral heel sterk wil zijn. Nu ik ben verhuisd en echt helemaal alleen woon, komen de tranen steeds makkelijker. Het lucht enorm op en geeft me ook weer ruimte om de keuzes voor mezelf te maken. Yvon Dutra – st. John (www.btcnederland.nl) heeft mij een wijze les gegeven: “Van tranen is nog nooit iemand slechter geworden. Tears of falling together, tranen reinigen je ziel”. Nou ik kan dan melden dat mijn ziel op dit moment door een behoorlijke wasstraat gaat en nog nooit zo schoon is geweest. Het zijn geen tranen omdat ik een ”S” op mijn voorhoofd heb, het zijn de tranen die mij dichter bij de beste versie van mezelf kunnen brengen. Het zijn tranen die ruimte creëren voor nieuwe mogelijkheden, het vraagt alleen wel een grenzeloos vertrouwen in het proces dat alles goed komt. Een andere wijze vrouw in mijn leven, mijn oma, zei altijd tegen me: “Het komt goed meisje, want alles is al goed”. En ik doe heel hard mijn best omdat te blijven geloven en op mezelf te vertrouwen. De tranen blijven komen, waar ze vandaan komen ik weet het niet, maar kennelijk heb ik voldoende vocht in mijn lijf. Tranen die me vertellen dat ik leef en dat ik voel en dat ik best trots op mezelf mag zijn van alles wat ik bereikt heb en al voelt het nu dat wel heel alleen, ik weet zeker dat er een moment komt dat dit anders wordt. En natuurlijk ben ik nooit echt alleen met alle lieve vrienden en vriendinnen om me heen die er voor me ZIJN en voor wie ik er kan ZIJN! Daar ben ik trots op!

Kus en Knuffel,

Monique