12. jul, 2017

De nieuwe werkelijkheid...

Na een moeilijke keuze komt er een moment dat er even niets (lijkt) te gebeuren. Het is een tijd dat alles bij het oude lijkt en soort van vacuüm, je kan eigenlijk niet voor en niet achteruit, alles lijkt even stil te staan. Deze fase komt nu bijna tot een einde, de spullen zijn gepakt en worden nog ingepakt. De nieuwe werkelijkheid staat voor de deur. Heel veel verschillende emoties jagen door mijn lijf, de spanning van een nieuw begin, het verdriet van het afscheid nemen, de pijn van het alle consequenties van de keuze die dit met zich meebrengt. En ook hoop om alle mogelijkheden die zullen ontstaan, het vertrouwen dat alles uiteindelijk goed komt. De liefde voor mijn gezin dat wij dit kunnen en dat wij samen een geweldig mooie nieuwe werkelijkheid zullen creëren. Dankbaarheid voor mijn gezin en mensen daaromheen die ons steunen en helpen en oordeelloos naar ons proces kijken.  

De reacties om me heen worden intenser en heftiger, want iedereen kijkt naar DAT moment dat de nieuwe werkelijkheid gaat beginnen. Het is ook heel fascinerend hoe verschillend daar mensen mee om kunnen gaan, ik word geconfronteerd met heel veel verschillende emoties. De projectie van hun eigen verdriet, angsten en woede komen samen wanneer ze naar mij kijken. Mensen in mijn nabije omgeving begrijpen het nog steeds niet. Het verwondert mij waarom ze zoveel (negatieve) energie steken in het proberen te begrijpen van iets wat niet van hen is. Het doet pijn dat zij al hun eigen frustraties, angsten en boosheid om mij projecteren en niet verder willen kunnen dan naar hun eigen gevoel. En dat terwijl ze in woorden zeggen dat ze me willen steunen. Het doet mij verdriet en het helpt mij absoluut niet verder. Ook zijn er mensen die het antwoord voor mij hebben, die precies weten wat ik zou moeten doen in mijn situatie, niet dat ze het zelf hebben meegemaakt, dat niet maar in enen lijken ze expert te zijn in het “Monique zijn”. Met alle goede bedoelingen geven ze ongevraagd adviezen, wat ik vooral wel en niet zou moeten doen. Wanneer het niet zo verdrietig was, zou het hilarisch zijn, dat er mensen zijn die zichzelf de kwaliteit toe dichten dat ze in mijn hoofd kunnen kijken (niet letterlijk natuurlijk, tenzij ze chirurg zijn) en precies kunnen aangeven wat ik nodig heb of althans wat zij denken dat ik nodig heb.

Op sommige momenten is dat heerlijk en zwelg ik zelf in zelfmedelijden en plak een grote “S” van slachtoffer op mijn voorhoofd. Maak misbruik van de situatie en voel me even heel zielig en alleen en “eis” dan dat ik door iedereen op mijn wenken word bediend. Dat kan ik beter laten, want de les voor mij daarin is, dat ik eerder onaantrekkelijk word dan aantrekkelijk. Dat het effect van een “S” op je voorhoofd eerder een mensen afstoot dan naar je toebrengt. Een wijze les en ook een hele confronterende les. Ik heb geleerd dat het heel goed is om je emoties te delen en daar krijg ik gelukkig ook alle ruimte voor, het opleggen van je emoties bij een ander en dan onuitgesproken verwachtingen gebruiken als een soort van chantagemiddel helpt dan weer net niet. Ook dit proces leert me weer heel veel over mezelf, confronteert me met mijzelf. En laat me ook heel eerlijk kanten van mezelf zien waar ik op z’n minst niet heel trots op ben. Aan de positieve kant van die verhaal zit wel dat het me heel veel kansen biedt om verder te groeien en daarbij de mensen in mijn omgeving te inspireren om uit mijn proces te halen wat voor hen werkt. Nu 5 jaar geleden heb ik het “universum ingeslingerd” dat ik op zoek zou gaan naar “de beste versie van mijzelf”.  De zoektocht heeft heel veel mooie momenten en ook minder mooie momenten opgeleverd, het “dwingt” mij om heel dicht bij mezelf te blijven. En te blijven zien dat het uiteindelijk allemaal goed komt. Het heeft me vooral ook geleerd dat alle antwoorden in mezelf zitten, dat ik val en ook weer opsta, dat ik incasseer en weer verder gaan.

Ik heb in de tijd dat mijn neefje Noah overleed veel gelezen van Kübbler – Ros over rouwverwerking, dit proces kent heel veel overeenkomsten. Op de site: http://www.kublerrossvlaanderen.be vond ik dit toepasselijke gedichtje:

Het verhaal van de vlinder

Een fotograaf bestudeerde nauwlettend
de geboorte van een vlinder.
De vlinder probeerde uit alle macht uit de cocon te breken.
Na een hele tijd leek het alsof hij het opgaf
en niets meer kon doen….

De man besloot de vlinder te helpen.

Met zijn zakmes opende hij voorzichtig de cocon…
De vlinder verliet de cocon en kwam op de grond terecht.

Zijn lijf was klein en hij had verschrompelde vleugels.
Hij kon zich alleen op de grond voortbewegen…
Hij heeft nooit kunnen vliegen….

De man wist niet dat
de kleine opening in de cocon
en de worsteling van de vlinder om eruit te komen
de natuurlijke manier was
om vocht vanuit zijn lijf in de vleugels te pompen
zodat hij gereed zou zijn om te vliegen.

Mensen met een verlieservaring
gaan door een moeilijke tijd
soms lijken ze het op te geven…
Ze hebben tijd en ruimte nodig
om op eigen kracht erdoor te komen…

om te kunnen vliegen

Kus en knuffel,

Monique