5. jul, 2017

De moeilijkste beslissing ooit!

Wanneer je er samen met je partner voor kiest om de relatie niet langer in de bestaande vorm voort te laten bestaan, is dat misschien wel de moeilijkste beslissing ooit. Je wikt en weegt en blijft proberen tot het punt dat je het gevoel hebt dat het niet meer verder gaat. Het is in mijn geval een proces van jaren geweest. Dan komt er een punt dat je beide tot de conclusie komt dat het beter is om een andere vorm voor je gezin te kiezen en op een moment dat er ook nog heel veel liefde in de basis zit. Dat er geen verwijten over en weer gemaakt worden, juist op dat moment dat je nog heel goed herinnert waarom je ooit die relatie bent begonnen. Dat je elkaar het allerbeste wenst en ook alle tijd neemt om het niet alleen voor elkaar maar juist ook voor de kinderen die we samen hebben goed te regelen. Voordat we het met de wereld hebben gedeeld hebben we juist heel veel gesprekken gehad en een goed fundament neergelegd om alle (voor)oordelen samen het hoofd te kunnen bieden. Het valt niet altijd mee want iedereen lijkt er een mening over te hebben. Iedereen weet het beter of begrijpt het niet. Het is lastig om elkaar dan vast te houden en bij de intenties te blijven die je vooraf met elkaar hebt uitgesproken.

Onder de waterlijn gebeurt er van alles. Ik merk heel goed dat ik volledig achter de keuze sta en ook dat ik een nieuwe plek ga zoeken. Wel merk ik dat het heel veel is wat er nu op me afkomt. Ik probeer me zo goed en zo kwaad als het gaat staande te houden in de stortvloed aan oordelen die ik op mij afkrijg. Ik probeer de “S” (van slachtoffer) van mijn voorhoofd weg te houden en ik probeer krachtig en sterk te zijn. Maar als je me echt zou kennen dan zou je weten dat het niet altijd meevalt. Ik ben namelijk gewend om al mijn emoties direct en ongecensureerd te tonen en in dit proces “durf” ik dat niet zo goed. Ik weet ook niet goed waarom. Misschien is hier de angst wel die wint dat wanneer ik mijn emoties toon ik nog harder word aangesproken op de keuze die ik gemaakt heb en de consequenties van die keuze. Ook in dit proces valt het me weer op hoeveel er geprojecteerd wordt op deze keuze. Iedereen heeft er zijn of haar eigen beeld bij en vraagt niet eens hoe ik erin zit. Ik krijg de meest gruwelijke verhalen over me heen van hoe slecht het allemaal kan gaan in dit proces.

Ik weiger omdat te geloven dat dat ook in ons/mijn proces zo zal lopen, natuurlijk is het niet makkelijk en zijn er echt vervelende momenten, maar er is ook nog steeds heel veel liefde, geen verwijten en er is ook nog een hoog gunfactor. Waarom zou dat niet zo kunnen blijven.

Op dit moment sta ik aan de vooravond van een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Wat heel spannend, verdrietig en ook heel goed is. Het zal best wennen worden om aan de nieuwe werkelijkheid te gaan wennen en een nieuwe invulling te geven aan het moederschap. Ik zal niet meer dagelijks onderdeel zijn van het leven van mijn kinderen. Ik weet dat ze het heel goed zullen hebben in het huis waar ze zijn opgegroeid en ze hebben de beste vader die ze zich kunnen wensen. Hoe het met mij verder zal gaan en welke rol ik zal krijgen dat vullen zij gaandeweg het proces in.

Soms zijn er ook wel twijfels of deze keuze wel past in mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf. Soms heb ik twijfels of ik deze zoektocht wel voort moet zetten als dit de consequentie is van die zoektocht. Alles in mij zegt dat ik daarmee door kan en mag gaan want er is geen weg meer terug. Ik heb in alles gekozen om dichtbij mezelf te blijven, goed te voelen wat goed is in mijn proces en voor het proces van de mensen die heel dichtbij mij staan. En er zijn mensen die dat niet begrijpen en er zijn mensen die mij heel egoïstisch vinden. Ik probeer me daardoor niet van mijn pad te laten brengen want ik weet dat ik in dit hele proces altijd kijk naar het proces van de anderen om me heen. Want in deze keuze zit ook het besef dat doordat ik zelf mijn eigen ruimte creëer en ook ruimte ontstaat voor mijn gezin. Daar blijf ik in geloven, want ik weet en voel dat deze beslissing uit heel veel liefde is voortgekomen en dan kan het niet anders dat er iets goeds uit voortkomt.

En ik prijs me ook gelukkig met al die mensen om me heen die het wel proberen te begrijpen en die met bewondering en verwondering naar dit proces kijken. Die er zijn om ons te steunen door hun eigen belemmerende overtuigingen heel even aan de kant te zetten. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Kus en knuffel,

Monique