21. jun, 2017

Ode aan familie

In mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf heb ik natuurlijk al eens wat keuzes gemaakt, die niet altijd voor de hand liggen. Keuzes die soms boven de waterlijn, niet helemaal “sociaal wenselijk” zijn. Iedere keer kom ik weer tot de conclusie dat ik uit een fantastisch mooi “nest” kom en dat de familiebanden zo sterk zijn, dat wat ik ook doe of kies ze altijd voor mij er willen ZIJN! En met familie bedoel ik ook mijn ooms, tantes, neven, nichten en alles wat daar dan weer mee getrouwd is of samenleeft. Ik kan met recht zeggen dat mijn familie mij gemaakt heeft tot de vrouwelijk leider die ik graag wil zijn.

Wanneer je kijkt naar mijn wortels is het ook niet zo gek, ik kom uit een familielijn met hele sterke vrouwen. Voor mij begint dat bij mijn Oma, die tegen haar eigen wil, ongehuwd moeder was binnen een kleine gemeenschap. Die haar hoofd fier omhooghield en zorgde dat haar dochter (mijn moeder) op een liefdevolle manier op kon groeien. Het was misschien niet altijd even makkelijk, maar ze deed het wel. Mijn Oma is mij rolmodel, de eerste vrouwelijke leider die ik in mijn omgeving had. Eigenlijk niet zo gek want de vrouwen in het vissersdorp, hielden het dorp draaiende wanneer de mannen “op zee” waren. Sterke vrouwen die dan niet de titel van “organisatiedeskundige”, “manager” of “leider” hadden. Alle competenties die we in de huidige tijd aan deze functies hangen waren wel degelijk aanwezig. Daarna kwam mijn moeder en ook al heb ik me als dochter meerder malen afgezet tegen de keuzes die mijn moeder maakte. Ze heeft me wel altijd liefdevol opgevangen en het dienstbaar opstellen aan de verschillende processen om haar heen, neem ik van haar mee.

Binnen de familie waarin ik ben opgegroeid is er een onvoorwaardelijke liefde naar elkaar toe, die niet alleen in slechte tijden, zeker ook in goede tijden altijd weer naar boven komt. We zien elkaar niet altijd en we zijn het ook zeker niet altijd met elkaar eens. Maar die familieband is zo sterk dat het altijd weer goed komt.

Even terug naar mijn Oma, deze lieve vrouw leeft al een tijdje niet meer, ze is overleden eind 1998. Nog steeds komt ze in verschillende vormen voorbij, of het een uitspraak is of als wij met de familie bij elkaar komen. Mijn Oma en Opa hebben mij de grootste les in de liefde meegegeven, door samen te sterven in bijzijn van alle kinderen en kleinkinderen, daarmee hebben ze een band laten ontstaan die niet te verbreken is. Als ik mijn Oma in een paar woorden zou moeten beschrijven: Liefde, Humor, Kracht, Positief, altijd kunnen blijven eten, oprechte geïnteresseerd.  Als ik van dit laatste een voorbeeld mag geven. Mijn Oma had diabetes en haar been moest onder haar knie geamputeerd worden, op dezelfde dag moest er bij mij een wratje worden verwijderd van mijn knie. Toen ik na de operatie naar haar toe ging van het eerste wat ze vroeg: ”Ho meid, hoe is het met jouw knie, deed het geen pijn?”. Haar humor was ook geweldig, mijn Oma was een gelovige vrouw. Na haar amputatie vroeg ze me weleens: “Ik hoop maar dat wanneer ik in de hemel ben ik stevige vleugels krijg want ik wil niet de hele tijd met een rollator lopen”. Mijn Oma koos er altijd voor om de zonnige kant van het leven te zien. Ze was best ziek, toch koos ze ervoor om iedere dag weer een nieuwe reden te vinden om uit bed te komen. Ze genoot van haar kinderen, nog meer van haar kleinkinderen. Ik vind het een eer om haar oudste kleindochter te zijn en ik ben blij dat zij mijn rolmodel is.

En als je me echt zo kennen dan zou je weten dat mijn Oma HET voorbeeld is van hoe een Vrouwelijk Leider er uitziet! Mijn Oma had dan misschien niet gestudeerd, ze had ook nog eens overgewicht, ze was dan begonnen als ongehuwd moeder. Mijn Oma heeft wel de wereld verandert door haar ZIJN, door haar energie is zij voor mij de grootste inspiratiebron en voorbeeld in mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf. Zij wist wat het is om onvoorwaardelijk liefde te geven, zij wist hoe zij de wereld mooier kon maken. Niet omdat zij het geleerd had, maar omdat dat in haar hart zat. Dankbaar voor alle lessen die ik bewust en onbewust van haar mee heb gekregen. Ik ben ook dankbaar dat ik haar dit ook heb kunnen vertellen toen zij nog leefde, ze vond het altijd wel een beetje gek want voor haar was wat ze deed heel gewoon.

Mijn Oma is mijn Held!

Kus en Knuffel,

Monique