14. jun, 2017

Buiten de lijntjes!

In mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf kom ik steeds meer tot de conclusie dat ik niet binnen alle bestaande hokjes pas. Een paar maanden geleden (voor mijn operatie) grapte ik steeds, dat er ook geen hokje was waar ik in paste. Een grapje wat eigenlijk niet zo leuk was en nu zeker niet meer op mij van toepassing is. Ik wil niet in een hokje passen omdat ik me daar domweg niet gelukkig in voel. Ik durf steeds vaker onvoorwaardelijk voor mijn geluk te kiezen in plaats van voor mijn gelijk. Het leven in het hier en NU levert zoveel meer op, dan wanneer je blijft vasthouden aan het verleden of wanneer je je nu al zorgen maakt over de toekomst. Het is verspilde energie, het verleden staat vast en is, hoe je er ook over piekert, niet meer te veranderen. De toekomst bestaat alleen in je gedachten en wordt vaak in gekleurd door gedachten en emoties waarvan je niet weet dat wanneer de toekomst daar is überhaupt nog van toepassing zijn. Kiezen voor je eigen geluk wordt soms gezien als iets wat heel egoïstisch is, omdat je de keuzes maakt die voor jou het beste passen en die jou het gelukkigst maken. Het zijn de mensen die heel dichtbij je staan die daar soms last van lijken te hebben. Ze kunnen je keuzes niet altijd begrijpen en weten ook niet zo goed wat ze er mee aan moeten. Wanneer ik er met een afstandje naar kijk, zie ik dat de mensen die de keuzes van mij niet begrijpen zich altijd een soort van afhankelijk van mij hebben opgesteld. Ze hebben altijd naar mij gekeken als een leider die het ook voor hun weet. Ik maak me daar steeds meer van los en kies naast mijn eigen geluk ook voor onafhankelijkheid. Wanneer ik het zo opschrijf dan komen er stemmetjes (belemmerende overtuigingen) die mij zeggen dat ik inderdaad heel egoïstisch ben en heel zelfzuchtig. En heel even komen er oude discussies naar boven, die mij vertellen dat “de wereld draait niet om jou!”. Of ook een hele mooie: “wat ben jij tot vol van jezelf….” Deze discussies hebben allemaal in het verleden plaatsgevonden en heel vaak ben ik de discussie aangegaan om mensen van mijn gelijk te overtuigen. “Nee, zo zie ik het helemaal niet dat de wereld om mij draait, ik kies alleen voor mezelf en ik creëer daarmee ruimte voor jou om hetzelfde te doen!”. Wat heb ik mezelf in het verleden vaak verdedigt om, ja om mijn gelijk te krijgen. Om mensen te overtuigen dat wat ik doe en deed goed was. Ik heb daarbij wel wat littekens opgelopen en die littekens manifesteren zich nog steeds zo af en toe. Toch ervaar ik nu dat ik steeds de keuze heb om op basis van het verleden mijn eigen koers bij te stellen of op basis van het hier en NU op deze koers te blijven.

Ik heb heel sterk de neiging om altijd maar weer mijn keuze te gaan verdedigen en uit te leggen. Dat het helemaal niet egoïstisch is wanneer je voor jezelf kiest, dat wanneer je voor je geluk kiest je ook andere mensen heel gelukkig kan maken. Dat mijn wereld wel degelijk om mij draait, net als jouw wereld om jou draait. Wanneer je dat zo kan zien dan wordt de hele wereld echt wel een stukje mooier, dan ben je dus niet bezig om andere te overtuigen van je gelijk maar laat je andere je geluk ervaren. In mijn wereld betekent dat zoveel als minder conflicten en meer begrip en ruimte voor elkaar. Wat kan daar nou werkelijk niet goed aan zijn?

De vraag stellen is het antwoord ook bijna geven. Mijn ervaring is ook dat de omgeving waarin ik me begeef de wereld zo helemaal niet wil zien. Dat het voldoen aan “de norm” belangrijker is geworden dan te luisteren naar wat jezelf nodig hebt. Dat wanneer je keuzes “buiten de lijntjes” vallen, je veroordeeld wordt en je keuzes ter discussie worden gesteld. En iedereen een antwoord voor je heeft, daarbij wel het eigen antwoord geven die per definitie niet van mij is. Het vraagt dan ook veel innerlijke kracht om bij je keuzes te blijven, het vraagt om veel liefde om met respect naar de processen die om je heen gaande zijn te blijven zien en vooral niet binnen te laten komen. En ja het zal ook soms betekenen dat wanneer je voor je geluk kiest dat er mensen om je heen je ongelijk geven en die mensen ga je dan ook minder zien of zelfs helemaal niet meer. Op basis van het verleden kan dat heel pijnlijk zijn, maar kennelijk in het hier en NU passen ze niet meer bij mij. Iemand zei tegen mij: ”Het is jouw leven, het zijn jouw keuzes, het is veel te kort om niet gelukkig te zijn!”. Want geluk kun je delen waar je gelijk mensen verdeelt.

Kus en knuffel,

Monique