31. mei, 2017

De beste versie van mezelf!

Mijn zoektocht naar de beste versie van mezelf is al een tijdje bezig. Als ik er een datum aan zou hangen zou dat 3 november 2012 zijn, toen ik voor het eerst bewust met mezelf aan de slag ging. Ik begon mijn eetpatroon te veranderen en ook meer te sporten. Zoals al in eerdere blogs aangegeven heb ik mezelf een tijdlang heel dom gevoeld. Ik had altijd het idee dat mensen mij niet begrepen omdat ik een “andere” taal sprak. Tot ik bij een seminar kwam waar ik Erik Smithuis, toen nog van ICM, hoorde spreken. Hij gaf andere woorden aan wat ik bedoelde, maar dit kwam duidelijk wel over bij een breder publiek. Ik was zo blij, ik was dus niet gek.

Ik was geïntrigeerd door zijn verhaal en daar wilde ik meer van weten. Hij bracht me in aanraking met de Challengeday organisatie (van “over de streep”) en ging naar een workshop voor volwassene: “Be The Change”. Ik werd getriggerd door de eenvoud waarmee de leiders Rich en Yvon Dutra St. John een formule voor verandering presenteerde: Notice, Choose en Act. Word je bewust, kies wat je ermee wilt doen en ga daar ook naar handelen. En vier feest elke stap. Wanneer je je bewust bent van dingen die niet lekker lopen dan ben je ook in staat om te kiezen of je het wilt laten zoals het is of dat je het wilt veranderen. Wanneer je die keuze hebt gemaakt kun je er ook naar handelen. Heel makkelijk gezegd, niet altijd even simpel om te doen. Ik werd zo gegrepen door deze formule dat ik me steeds meer ben gaan verdiepen in wat mensen beweegt om wel of niet te veranderen. Ik heb me in de jaren erna volgestopt met allemaal verschillende opleidingen, cursussen, masterclasses en workshops om mijn eigen gevoel in een kader van verschillende theorieën te kunnen plaatsen. Vooral om “hoofd” mensen te kunnen uitleggen en te overtuigen dat wat mijn hart zei onderbouwd kon worden met wetenschappelijke theorieën. Allemaal heel leuk natuurlijk en ik ben er best trots op dat ik dat heb weten te bereiken en dat ik nu mensen mag coachen op basis van mijn hart en een hoofd wat is volgestouwd met al die kennis.

Tot het moment dat je geconfronteerd wordt door iemand die je zegt dat al die theorieën een belemmerende overtuiging vormen en ik daarmee juist meer afstand creëer omdat ik dan te weinig mijn hart zou gebruiken. Dat het heel dwingend kan overkomen en daarmee de verbinding verloren gaat. Nou dat is dan weer een wijze les. Jarenlang mezelf overtuigd dat ik vooral meer kennis moest hebben om mijn gevoel te kunnen onderbouwen om vervolgens te horen te krijgen dat die kennis je hart in de weg staat. Het is weer een bijzondere vraag in mijn eigen ontwikkeling.

De zoektocht naar de beste versie gaat dus gewoon nog even door. Ik vraag me wel af hoe ik mijn hoofd en mijn hart in balans kan krijgen en hoe ik de kennis die ik in de loop der jaren vergaard heb kan inzetten of niet. Hoe ik mijn hart kan laten spreken waarmee ik zo graag de verbinding leg en misschien wel hoe ik de kennis kan inzetten zonder te benadrukken waar deze vandaan komt. Ik vind het echt heel ingewikkeld om hier op een voor mij goede manier om te kunnen gaan. Ik zou het me ook heel makkelijk kunnen maken door deze confrontatie te parkeren door het in het proces van de ander te laten. Dat vind ik echter te “makkelijk”. Ik ben me bewust dat het me geraakt heeft. Ik ben me bewust dat het me onzeker heeft gemaakt. Ik ben me bewust dat ik me weer “een beetje dom” voel. Nu heb ik zelf de keuze wat ik met deze gevoelens ga doen, laat ik ze “mijn waarheid” worden of trek ik er een les uit zodat ik zowel mijn hoofd als mijn hart inzet om mensen te blijven inspireren en ook blijf uitdagen om zelf de beste versie van zichzelf te worden (als ze daar dan wel voor kiezen….).

Bijna als vanzelf kies ik voor het laatste, het is een mooie spiegel geweest en ik pak het in dankbaarheid aan omdat het mij de kans geeft om verder te groeien. En kan ook zeggen dat ik blij kan worden van deze lessen omdat ze inzicht geven in je eigen keuzes en je bewust maken van je handelen. En ik ben altijd nog zelf degene die bepaald wat ik wel of niet met deze lessen doe.

Kus en Knuffel,

Monique