21. apr, 2017

100% jezelf zijn!

Wat als je 100% jezelf zou zijn, hoe zou jij er dan uitzien? Het is een vraag die mij op dit moment bezighoud een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Doe ik de dingen, maak ik de keuzes die bijdrage aan mijn eigen 100%. En hoe ziet die 100% er dan uit en geldt dat dan ook voor mijn relaties, voor mijn opdrachten voor hoe ik als moeder ben of breng ik daar bewust en onbewust differentiaties aan. Zoals al in eerdere blogs aangegeven, maken wij iedere dag de keuze hoeveel we van onszelf laten zien. Ik gebruik daarvoor regelmatig de metafoor van de ijsberg waarvan in de meeste gevallen maar 10% zichtbaar is, terwijl er nog zoveel meer onder de waterlijn aanwezig is. Als mens heb je altijd een keus of je de waterlijn laat zakken en dan meer dan die 10% laat zien van jezelf. Iedere dag ben ik me bewust dat als ik die 100% wil halen het begint bij mezelf. In iedere gesprek in iedere ontmoeting ben ik degene die kan kiezen hoeveel ik van mezelf laat zien. Mijn ervaring is wanneer ik er voor kies om mijn waterlijn ver te laten zaken dat de mensen die ik ontmoet dat ook doen. 

Mijn eigen transformatie (na mijn gastric bypass) speelt daarin een belangrijke rol. Voor mij gold dat ik dit traject in ging om:

  • Een gezonder gewicht te krijgen en daarmee mijn leven te verlengen om zo tijd te hebben om al mijn dromen te laten uitkomen

  • Meer van mezelf te laten zien en een betere versie van mezelf te worden, niet dat een slanker iemand persé een betere versie is, wel dat ik zo mensen letterlijk dichter bij mijn hart kon laten komen.

Voor mij was mijn overgewicht altijd een beschermlaag geweest van die 90% die onder de waterlijn zat. Waar voor mij mijn vrouwelijk leiderschap verborgen zat, mijn angsten, mijn dromen, mijn emoties, mijn hart en mijn liefde. Ik had de behoefte om die overbodige ballast van die extra kilo’s van mij af te gooien om zo nog meer van de beste versie van mezelf te laten zien. Ik had nooit kunnen vermoeden dat naast het verliezen van de kilo’s, waardoor ik fysiek bijna iedere dag er een beetje anders uit zie. Het ook heel kwetsbaar is wanneer mensen zo dichtbij komen, letterlijk en figuurlijk. Want ik kies er nu ook steeds vaker voor om mijn waterlijn helemaal te laten zakken en 100% van mezelf te laten zien en te geven.

Het mooie van dit proces is dat je zo mensen op een hele andere manier leert kennen en dat je zo ook een diepere verbinding met de mensen om je heen krijgt. Het is waar ik heel blij van word dus ik neem iedere keer weer “het risico” en laat 100% van mijzelf zien. Wanneer ik dat doe zie ik ook hoe mooi de wereld om me heen is. Dan ervaar ik ook wat Gandhi bedoelde:

“We must bet he change we wish to see in the world”.

Ik kan er dus zelf voor zorgen hoe ik in de wereld sta en hoe ik mensen tegemoet treed. Ik heb dus de keuze wat ik van mezelf laat zien en daarbij stel ik mezelf dan de vraag, wat ik heel graag zou willen zien van een ander.

De keerzijde is wanneer ik ontdek dat ik niet op alle punten 100% mezelf kan en wil zijn. Dat ik er soms ook heel bewust voor kies en als ik me dat realiseer oordeel ik heel hard over mezelf en maak ik mezelf ook verwijten, dat ik nooit de beste versie van mezelf kan zijn als ik mezelf niet overal en altijd 100% laat zien. Ik weet dat het geen zin heeft omdat te doen en dat ik me daarmee opnieuw inwikkel in nieuw oordelen en overtuigingen die zeker niet helpen om de beste versie van mijzelf te worden. Maar goed ik heb natuurlijk nog even om mijn beste versie te worden. En weet je ik hoef het helemaal niet alleen te doen. Ik heb genoeg mensen om me heen verzameld die net als ik die ervoor gaan om de waterlijn steeds een beetje meer te laten zakken en zo elkaar te inspireren om 100% zichzelf te zijn.

Ik ben ze stuk voor stuk dankbaar dat zij iedere keer weer met mij die uitdaging aan gaan en dat wij op die manier op z’n minst een verandering in onze wereld te weeg brengen die wij graag willen zien.

Kus en Knuffel,

Monique