14. apr, 2017

Het leven vieren!

Het was 17 september 2007 toen mijn broer voor het eerst vader werd van zijn zoon Noah. Toen hij mij opbelde om mij te vertellen dat hij geboren was, gaf hij gelijk aan dat het niet goed was met Noah. Ik ben naar hem toegegaan en was er toen bij dat hij te oren kreeg dat zijn zoon ernstig ziek was. Er volgde 7 maanden van leven tussen hoop en vrees en op 10 april 2008 heeft Noah de strijd opgegeven en is hij overleden. Mijn broer en schoonzus vroegen mij om zijn in memoriam te schrijven om die vervolgens bij zijn uitvaart voor te dragen. Ik had wel “ja” gezegd maar had geen idee hoe ik onder woorden moest brengen wat er was gebeurd. In die tijd waren mijn eigen kinderen 5 en 3 en vertelde ze vaak fantasieverhalen over prinsen en prinsessen en de nacht nadat hij overleed kwam het sprookje van Ridder Noah. Zijn levensverhaal in de vorm van een sprookje, toen ik het de dag erna voorlas aan mijn kinderen waren ze onder de indruk en zo kreeg het leven van Ridder Noah een vervolg als Engel Noah. Er waren veel reacties en er waren mensen die het verhaal graag wilde hebben. Het was niet aan mij om te geven, het waren mijn woorden maar het verhaal van mijn broer en schoonzus. Wel ontstond in 2008 het idee om “iets” met het verhaal te gaan doen. We bedachten alvast de naam: Vrienden van Noah.

In 2013 deed ik een workshop die mijn leven redelijk op zijn kop zetten en een van de lessen die ik op dat moment leerde had verband met het overlijden van Noah. Tot die tijd had ik me altijd geschaamd voor het verdriet dat ik voelde voor het overlijden van mijn neefje, mijn belemmerende overtuiging was toen dat dat verdriet van de moeder was en niet van de tante. Toen ik onder ogen zag dat juist de schaamte tussen mijn schoonzus en mij was in komen te staan, terwijl het juist de liefde voor Noah was wat ons zo sterk verbond. Ontstond de ruimte om invulling te geven om het leven van Noah te gaan vieren, dat was en is de grootste wens van mijn broer en schoonzus. Dat is waar ik graag een bijdrage aan wilde leveren.

Toen gebeurde het….. 3 maanden na die eerste workshop was ik deelnemer bij een vrouwenworkshop in San Francisco. Een bijzondere ervaring met wederom een mooie les. Alle deelnemers vooraf gevraagd om een voorwerp mee te nemen wat symbool stond voor een gebeurtenis/emotie/gedachten waar je afscheid van wilde nemen. Dit afscheid kan iets nieuws starten voor een ander. Voor mij eerst een beetje vaag, tot ik het cadeautje kreeg. Alles was ingepakt in kranten en er lag een pakketje met een roze strikje, dat was voor mij. Toen ik het opende begreep ik er niets van maar ik probeerde het proces te vertrouwen dat het voor mij iets zou gaan betekenen. Een paar uur later werd het mij heel duidelijk. Ik had het afscheid van een vrouw gehad die zelf geen biologische moeder kon worden, dit was haar laatste IVF stripje….

Het was alsof de aarde even stil kwam te staan, dit cadeautje zou ik op een heel bijzondere plek bewaren, namelijk op het graf van Noah, daar hoorde het thuis. Ik zou ook invulling gaan geven aan het vieren van zijn leven. Het werd een stichting Vrienden van Noah, die zichzelf tot doel heeft gesteld om het verblijf van kinderen en ouders op de kinderIC van het VUMC een stukje dragelijker te maken. Mijn beste vriendin en ik met wie ik samen in San Francisco was hebben met mijn broer en schoonzus de stichting opgericht op 12 september 2013. Met crowd funding hadden we voor 24 december 2013 het geld bij elkaar om het sprookje van Ridder Noah in een prentenboek uit te brengen. Op 25 juni 2014 (sterfdag van Michael Jackson, heel bijzonder voor mij persoonlijk) hebben we de boekpresentatie gehad. Inmiddels hebben we al een eerste donatie kunnen doen, 8 iPads, waarmee kinderen kunnen communiceren wanneer ze een tube in een keel hebben. Artsen kunnen door middel van speciale apps uitleggen wat ze bij kinderen gaan doen. Met de stichting vieren we het leven en in het bijzonder het leven van Noah, hij is hier niet voor niets geweest. Hij heeft mensen bij elkaar gebracht en heeft inzicht gegeven dat het over liefde gaat. Ik ben een trotse tante, ik ben de tante van Noah

Kus en knuffel,

Monique

Ps meer informatie over deze bijzondere stichting: www.vrienden-van-noah.nl, daar is ook het boek te bestellen. Opbrengst komt volledig ten gunste van de stiching.