29. mrt, 2017

Verbinding maken!

Wanneer je op verschillende plekken werkt net als ik ontmoet je heel veel verschillende mensen. Mensen die je raken, die je inspireren en die je heel veel over jezelf vertellen omdat ze iedere keer weer je irritatiegrens weten te vinden. In de afgelopen weken heb ik weer heel wat nieuwe mensen mogen ontmoeten en iedere ontmoeting is weer bijzonder. Soms heb je het niet direct in de gaten, maar blijkt er een enorme klik te zijn. Het lijkt soms ook wel dat je net diegene ontmoet die je iets te vertellen heeft of waar je door geraakt wordt. Het is niet altijd dat ik het begrijp hoe het werkt maar bij sommige mensen heb je dat. In mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf heb ik mezelf beloofd dat ik altijd zal proberen om contact te maken onder de waterlijn. Dus hoe spannend het soms ook is ik ben eerlijk en blijf dichtbij mezelf en het is bijzonder om te ontdekken wat er dan ontstaat.

Zoals ik in een eerder blog al schreef, ik ben nu in een proces dat ik iedere dag verander en ik merk ook dat ik in het verbinding maken met mensen om me heen verander. Ik het er nog niet helemaal de juiste woorden voor, maar zal proberen uit te leggen wat er in het maken van verbinding met mij gebeurd. Ik ben iemand die dol is op knuffels en op complimenten (wie niet). Voor mijn operatie was dat iets wat ik zonder nadenken en puur op gevoel deed, want dat hoorde gewoon bij mij. Sinds mijn operatie ben ik me meer bewust van mijn gevoelens en lijkt het ook wel dat mijn hoofd het veel vaker overneemt. Daarmee bedoel ik dat waar ik voor mijn operatie met gemak op iemand afstapte, vraagt mijn hoofd zich nu steeds weer af “kan dat eigenlijk wel”. Wanneer ik diep onder mijn eigen waterlijn ga moet ik bekennen dat ik die vragen me vaker heb gesteld maar eigenlijk altijd verborgen heb. Er was ruimte genoeg in mijn lijf om die op te slaan en geen aandacht te geven. Nu ik minder ruimte krijg in mijn lijf, moet ik dus heel bewust keuzes maken van wat ik verstop of niet.  En heel eerlijk er is gewoon niet zoveel ruimte meer.

Doordat ik zelf me meer bewust ben van wie ik ben en welke keuzes ik maak, zijn de mensen die ik ontmoet zich ook veel meer bewust van mij. Ze zien veel directer en misschien wel eerlijker wie ik ben en waar ik voor sta. Dat maakt me ook kwetsbaar en soms heel onzeker. Dat laatste vind ik lastig want juist nu ik meer mezelf en dichter bij mezelf blijf kom ik meer naar de voorgrond en geloof me dan is dat onzekere gevoel niet echt helpend. Wanneer je dan nieuwe mensen ontmoet die je leren kennen in deze fase is de verbinding ook anders. Niet zozeer omdat zij zo anders zijn, maar omdat ik zo aan het veranderen ben. Toen ik de keuze maakte om deze transformatie te ondergaan, heb ik heel hart geroepen dat ik daarmee al mijn dromen wilde laten uitkomen en mijn hart meer wilde openstellen voor de mensen om me heen. Nou dat ervaar ik nu en ik ervaar ook nu de consequentie ervan dat het mij onwijs onzeker maakt. Laatst zei iemand tegen me, dat hij niet zeker wist of hij zich net zo kon openstellen als ik, omdat hij die gedrevenheid dacht te missen. Ik had ervoor kunnen kiezen om me daardoor heel onzeker te voelen of zelfs afgewezen. Want ik heb deze persoon heel hoog zitten, dus snapte het niet zo goed. Wel vind ik die kwetsbaarheid heel mooi en toen realiseerde ik me dat door mijn kwetsbaarheid deze man zich ook kwetsbaar durfde op te stellen, hoe mooi is dat? Het is mijn keuze om verbinding te maken diep onder de waterlijn. Het is daarbij niet aan mij of de ander met wie ik in contact kom dat ook doet. Dat is aan de ander. Wel weet ik dat mijn omgeving verandert en niet omdat ik gevraagd hem om te veranderen, maar omdat ik gekozen heb (bewust en onbewust) te veranderen.

Wat een gave les en een bevestiging van wat ik eigenlijk ook al wel wist. Ik ben specialist in het mezelf zijn en kennelijk heb ik alles al wat ik nodig heb. En ik ben degene die de keuze heeft om iets te veranderen, dat begint dus bij mij.

Fijne week!

Kus en knuffel,

Monique