23. mrt, 2017

Mag ik in je hoofd kijken?

“Ik zou zo graag een keer in jouw hoofd kijken, Monique, om te zien wat zich daar allemaal afspeelt”. Mijn reactie was; “Wil je dat echt?”. Antwoord: ”Ja best wel”. Mijn antwoord: “Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik op dit moment op zoek ben naar wie ik ben. Iedere dag dat ik in de spiegel kijk zie ik een andere versie van mijzelf, letterlijk. Dat is voor mij heel verwarrend”. Kennelijk had degene het niet verwacht dat ik zo eerlijk zou reageren en zover onder de waterlijn. Hij was een beetje uit het veld geslagen. Wat ik dacht te zien was dat hij voordat hij die vraag stelde al een aantal aannames had gedaan over hoe ik naar zijn proces keek. En dat gaf hij ook wel toe, dat hij zelf nooit had kunnen bedenken wat mij zo bezig hield.

 

Zelf vind ik dat lastig als mensen dat doen, alsof ze werkelijk in mijn hoofd kunnen kijken. Ik word soms zo moe van al die aannames die gedaan worden en al helemaal als er dan ook nog eens consequenties aan verbonden worden. Als mijn kinderen dat doen, dan geef ik ze altijd terug dat ze het beter kunnen vragen voordat ze op basis van hun eigen aanname tot een conclusie komen. En als je daar op gaat letten komt het zo vaak voor dat mensen aannames doen en daarnaar gaan handelen ipv de tijd te nemen om het te vragen.

 

De meeste conflicten binnen organisaties, in teams, tussen mensen ontstaan ook simpelweg omdat er aannames worden gedaan en er geen moeite wordt genomen om naar een ander te luisteren. Of er wordt gekozen om niet aan te geven naar wat er werkelijk speelt omdat dat “zwak” zou maken. Mijn ervaring is anders, mijn ervaring is dat wanneer ik merk dat ik een aanname doe (en dat doe ik nog al eens) en daarna oordeel (mij ook niet geheel onbekend) dat het me dan zeer weinig oplevert en vaak het gesprek daarna heel veel energie kost.

 

In heel veel organisaties kom ik tegen dat men transparant wil zijn en een open en eerlijke cultuur willen en in de praktijk blijkt vaak dat dat niet als zodanig wordt ervaren. Wanneer ik in deze organisatie rond mag lopen voel je ook duidelijk dat er dan een vorm van angst voelbaar is en geen vertrouwen. Medewerkers houden hun mond en laten niet zien wat er werkelijk onder de waterlijn voor hen speelt. Vaak doen ze dit niet omdat ze uit het verleden ervaringen met zich meedragen waaruit zij de conclusie trekken dat het niet helpt wanneer ze aangeven wat er werkelijk achter of onder zit. Dat patroon is lastig te doorbreken, vinden ze. Medewerkers kiezen er dan bewust of onbewust voor om juist niet de eerste te zijn omdat patroon te doorbreken of eerst bespreekbaar te maken, ze berusten dan in het feit dat het niet te veranderen is en dat het is zoals het is. Dat is natuurlijk een keuze! Daarmee doe je dan geen recht aan het ongemakkelijke gevoel wat jezelf ervaart wanneer je in angst en wantrouwen moet werken. De uitdaging is om voor jezelf te kiezen en wanneer jij in een open en eerlijke cultuur wilt werken dat je daar zelf ook mee kan beginnen en zo vanuit jezelf een bijdrage levert aan die cultuur waarin je werkt. Voor mij is dat Leiderschap of liever dat is voor mij de kern van VrLeiderschap. En ja dat is soms lastig en ja er zijn soms overtuigingen waarom zaken niet kunnen veranderen. Voor mij begint het altijd bij jezelf.

 

Dus wanneer iemand aan mij vraagt mag ik even in je hoofd kijken, dan ben ik daar blij om en kies ik altijd om diep onder de waterlijn te gaan. Want in het gesprek wat daarna ontstond was een open gesprek en kwamen we tot de kern van hetgeen waar de vraagsteller mee zat. Kennelijk had ik een opening gecreeerd waarin hij zich vertrouwd genoeg voelde om net iets meer van zichzelf te laten zien. De opbrengst voor hem was dat er alle ruimte was voor een oplossing die aansloot bij wat hij werkelijk nodig had. Het koste uiteindelijk veel minder energie en beide hadden we het gevoel dat we verder zijn gekomen en dat we er beide veel beter uitkwamen. En eigenlijk zo simpel door de keuze te maken op open en eerlijk te zijn. En nee hij vond me niet zwakker (dat heb ik gecheckt) en nee ik vond hem niet zwakker (ook aangegeven).

 

Kus en knuffel,

Monique