8. mrt, 2017

Jij kan alles....

“Jij kunt alles wat jongens ook kunnen”. Ik hoor het vaak om me heen dat moeders dat zeggen tegen hun dochters. En ook al begrijp ik het heel goed wat moeders daarmee bedoelen, wanneer ze dat zeggen, ik ben het er niet mee eens. Het impliceert dat wat jongens kunnen de maat is voor wat meisjes moeten kunnen. Dat meisjes iets moeten doen om net zo goed te zijn als jongens. Er hangt dan altijd een zweem van bewondering en afgunst omheen, dat jongens/mannen makkelijker hun doel kunnen bereiken. En misschien is dat ook wel zo. Begrijp me niet verkeerd ik kan met bewondering kijken naar jongens/mannen die helemaal gaan voor hun dromen en dat ook waar maken. Het is inspirerend om te zien en te ervaren welke betekenis dat voor ze heeft. Wat ik helemaal fascinerend vind is dat ze er ook vooruitkomen dat ze succesvol zijn en dat ze hun doelen hebben bereikt. Het lijkt erop dat zij zonder enige schroom ervoor uitkomen, dat de jongens/mannen ook veel makkelijker een keuze maken voor een eigen succes zonder direct rekening te houden met hun omgeving.

Het irriteert mij enigszins dat het ook vaak de mannen zijn die als inspirator op podia staan om hun succesverhaal te delen en de vrouwen die op diezelfde podia staan vertellen dat op een identieke manier als de mannen. Natuurlijk de uitzonderingen daargelaten al zou ik graag een lans breken om die vrouwen wat meer aan het woord te laten en meer podia geven. “Daar zijn die vrouwen veel te bescheiden voor” hoor je dan als argument. Misschien wel of misschien is “de markt” er nog niet aan toe om het “andere verhaal” te horen. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat het tijd is om naar de “mannelijke” verhalen van succes ook de “vrouwelijke” verhalen te horen. Diep vanbinnen weet ik dat de wereld daar zo aan toe is. De wereld is eraan toe om op een andere manier met elkaar in verbinding te komen. Niet vanuit angst, we verbinden ons omdat we eenzelfde “vijand” hebben, juist vanuit liefde elkaar verbinden omdat we veel meer hetzelfde zijn dan verschillend. Momenteel wordt de wereld geregeerd door angst en deze wordt gevoed door mensen die hunkeren naar macht, die leven van de angst van anderen. Die daar groot door worden en die daar zichzelf aan laven. En ook al probeer ik niet heel generalistisch over te komen, het zijn wel voornamelijk (een bepaalde groep) mannen die ook hiermee het grote podia zoeken. Het lijkt erop dat, tot op dit moment, de grote podia nog niet openstaan voor die mensen die gaan voor het creëren van verbinding op basis van liefde.

Hoe mooi zou het zijn wanneer we nu ruimte zouden creëren voor die vrouwelijk leiders om hun succesverhaal te delen. En van mijn succesverhaal is dat ik kom uit een sterke lijn van vrouwelijke leiders. Sterke vrouwen die zich hebben staande gehouden ondanks dat hun omgeving niet altijd ondersteunend aan ze was. Mijn oma was een sterke vrouw die het moest opnemen tegen haar schoonmoeder en tegen alle verwachtingen in mijn moeder met trots grootbracht. Mijn moeder die zich staande heeft gehouden in een gemeenschap die haar eigenlijk niet waardig achten. Zij hebben mij “uit eerste hand” laten ervaren hoe je op je eigen benen kan gaan staan en hoe je je eigen leven vorm kan geven. Dat je daarbij vooral voor jezelf mag kiezen en mag gaan staan waarin je gelooft. Ik geloof erin dat de wereld klaar is voor sterke vrouwen die hun kracht vinden in hun eigen kwetsbaarheid, die met liefde naar een ander kunnen kijken. Die hun leiderschap en hun eigen ontwikkeling inzetten om daarmee andere te verbinden en te inspireren. Die altijd opzoek gaan naar de overeenkomsten en vandaaruit mogelijkheden laten ontstaan. Zijn deze vrouwen dan beter dan de mannen. Nee zeker niet, ze doen het anders. Ik denk dat op dit moment de balans zoek is en dat we ruimte moeten creëren om naast de “traditionele” mannelijke leiderschap ook meer vrouwelijk leiderschap moet komen.  In mijn optiek zijn dat niet per se de vrouwen in mannenrollen. Maar vrouwen die de vrouwelijke rol ook op zich willen nemen. Net als de vrouwen dien in begin van de vorige eeuw het gezin en gemeenschap draaiende wisten te houden terwijl hun mannen weken op zee doorbracht (over leiderschap gesproken!).

En dat ik wat ik graag aan mijn dochter zou willen meegeven: “Je hoeft niet te kunnen wat jongens ook kunnen, wees vooral jezelf en wees anders als dat is wat je hart je ingeeft”

 Kus en Knuffel

Monique