1. mrt, 2017

Vrouwelijke leiders

Op mijn eigen goede momenten zie ik mezelf graag als een vrouw die leiderschap toont. Iemand die staat voor haar principes waarvan de belangrijkste is dat: “iedereen specialist is van het zichzelf zijn”. Voor mij is leiderschap laten zien wat mogelijk is. Daar zelf een voorbeeld in te zijn en voor mensen in je omgeving de ruimte te geven om zelf mogelijkheden te ervaren. Daarin zie ik mezelf graag als inspirator, als cheerleader, als klankboord en bovenal als iemand die haar ogen leent aan de ander om te zien wat ik zie. Dit laatste heb ik mogen leren van een van mijn inspiratiebronnen Yvon Dutra – st. John; Intimacy fonetisch In-to-me-you-see.

Mijn leiderschap kenmerkt zich door 3 uitgangspunten:

  • Alles wat nodig is is allang aanwezig

  • Er is altijd een keus

  • Iedereen is specialist in het zichzelf zijn

Daarbij zijn mijn persoonlijke toegevoegde waarde:

  • Verbinden (boven of onder de waterlijn)

  • Vertrouwen (wanneer je ervaart dat je meer hetzelfde bent dan verschillend)

  • Veranderen (wanneer je jezelf herinnert dat het anders kan en mag)

Dit betekent dat wanneer ik binnen een organisatie/team aan de slag ga het uitgangspunt is dat alles wat nodig is aanwezig is. Dat de mensen die ik daar tegen kom een bewuste keuze hebben gemaakt om binnen deze organisatie/team te zijn. De ervaring leert ook dat wanneer ik word uitgenodigd er “iets” moet veranderen, dat gebeurd ook vaak. Niet omdat ik de verandering aangeef, juist om dat ik de mensen eraan herinner wat ze zelf kunnen en willen. Dat betekent dat ik in de praktijk niet vooraf kan zeggen wat exact de uitkomst zal zijn van mijn interventies, dat is ook niet wat ik belangrijk vind. Ik werk met duidelijk vooraf besproken resultaten en de verwachtingen. De stappen naar het resultaat en de verwachting toe zijn altijd anders. Voor sommige om me heen is dat heel wazig en vaag. Ik heb geen omlijst plan van aanpak of stappenplan. Dat mensen dat niet begrijpen komt vooral voort uit de algemeen geldende overtuiging dat de leider alle oplossingen heeft en precies weet hoe het moet. Zo een leider ben ik niet, ik geloof er niet in dat ik de oplossing heb, wel mijn eigen oplossing. Niet de oplossing om iets in de organisatie of team in beweging te brengen en juist de verandering vanuit het team te laten ontstaan. Wanneer je op deze manier aan de slag gaat is de tot stand gekomen verandering ook duurzaam, want komt uit de mensen zelf en is niet opgelegd. Wanneer zij zich niet aan de vooraf besproken resultaten of verwachtingen willen of kunnen voldoen hebben zij een keuze om te blijven of niet.

Ik geloof in deze aanpak en kan ook met succes terugkijken op de resultaten en de veranderingen die ik daarmee bereikt heb. Wat me wel opvalt is dat deze aanpak als “echt vrouwelijk” wordt gezien en graag onderuit gehaald wordt met het argument dat het “te soft is” of “te wazig is” of de allermooiste “niet resultaatgericht is”. Dit wordt vaak nog eens bevestigt door vrouwen, want de aanpak past niet in het “algemeen geldend beeld van een leider”. Het lijkt ook wel dat de rol van leider weggelegd is voor mannen, het lijkt een hardnekkige belemmerende overtuiging.

De aanpak met “het hart” zoals boven beschreven is op basis van vertrouwen en gaat over loslaten en erop vertrouwen dat mensen precies doen wat ze moeten doen binnen de context van de organisatie. Wanneer je vertrouwen geeft krijg je dat ook terug. Wanneer je daar niet in durft te geloven, zul je dat ook nooit ervaren. Dan wordt het namelijk een “self fulfilling prophecy”. En wat als je wel gelooft dat het goedkomt omdat je uitgaat van het beste in de mens, dan wordt dat de “self fulfilling prophecy”.  Hoe meer argumenten je tegenwerpt, hoe meer je ze ook zal zien. Mijn ervaring is dat wanneer je los laat en vertrouwd op een goede uitkomst (zonder die vooraf te definiëren) komt het altijd goed.

Heb jij het lef om het los te laten en iets meer van je eigen leiderschap te laten zien?

Kus en Knuffel,

Monique