23. feb, 2017

Onzekerheden en zekerheden

“Je bent wie je zegt dat je bent!” Een wijze les (Rich Dutra – st John, “over de streep”), die de laatste dagen wel steeds prominenter aanwezig is. Want wie ben ik eigenlijk? Nu mijn lijf aan het veranderen is (door een gystricbypass, 8 weken geleden) en ik het gevoel heb dat mensen anders op mijn reageren. Is antwoord geven op die vraag steeds lastiger. De reacties zijn allemaal ongeveer: “Wat zie je er goed uit!”, “het gaat zeker wel heel goed met je he?”. De complimenten zijn niet van de lucht en eigenlijk zou ik daar heel blij mee moeten zijn, maar dat ben ik eigenlijk niet. Het maakt me heel onzeker. De belangrijkste reden om deze ingreep te ondergaan had voor mij niets met esthetische motieven te maken. Ik wilde een manier vinden om de “ware IK” te laten zien. Zonder dat ik die “IK” onder een beschermlaag van huid en vet wilde bedekken. Ik wilde laten zien wie ik werkelijk kon ZIJN. Het “dik zijn” heeft me tot nu toe altijd heel goed geholpen. Ik hoefde niet alles, ik kon “one of the guys zijn” “ik was geen poppetje of meisje of vrouwtje”, ik was (ben) een krachtige gesprekspartner. In mijn zakelijke leven heeft me dat geen windeieren gelegd. Het gaf me een vorm van kracht om mijn loopbaan wensen achterna te jagen en ook te realiseren. Ik heb een loopbaan uit een boekje. Ging en ga geen confrontatie uit de weg. Mijn vrouwelijkheid had ik wel op de achtergrond geplaatst. Ik kon namelijk stoer zijn en hoefde me geen zorgen te maken om hoe ik eruitzag. Wel zorgde ik ervoor dan ik altijd de kleding droeg die bij het ontwerp van mijn eigen lijf paste en was daar ook heel goed in. Dus ergens in mij was er altijd sprake van een dualiteit. Ik wilde graag die mooie vrouw zijn maar stopte die letterlijk weg, en koos voor een stevigere aanpak (letterlijk en figuurlijk). Toen ik ergens (3 november 2012) besloot om meer naar mezelf op zoek te gaan en mezelf tot doel te stellen om “de beste versie van mezelf” te zijn. Kwam ook zo bijna ook mijn eigen “vrouw zijn“ naar boven. Eigenlijk niet zo gek dus dat ik mijn coachingstraject “VrLeiderschap, vrouwelijk leiderschap” noem….  

Op het moment dat ik voor mezelf begon, koos ik niet direct om weer het P&O vak in te gaan en al helemaal niet om iets te gaan doen met coaching. Nee ik koos ervoor, om samen met mijn beste vriendin” een webshop te beginnen voor vrouwen met een maatje meer. Met als missie: “Dat vrouwen met een maatje meer zichzelf konden laten zien”. Niet aantrekken wat je past, maar dragen wat bij je past. We deden de meest waanzinnige dingen, reden heel Nederland door om vrouwen met een maatje meer te laten zien hoe mooi ze waren. We lieten ze “het ontwerp van het vrouwelijk lichaam” zien en ervaren de mooie kanten. Workshops gegeven, stijl- en kleuradvies gegeven. Steeds meer en meer ging het niet meer over “zien” maar over “zijn”. Vrij snel werden we weer benaderd op P&O klussen op te pakken en zo rolde we langzaam weer in het P&O vakgebied en nam ik de ervaring van het coachen van mensen mee. Om ze door mijn ogen te laten zien wat mogelijk is.

Nu ik dat zo teruglees is dat wat ik toen met de vrouwen met een maatje meer deed nu bij mij gebeurd. Mensen in mijn omgeving laten mij door hun ogen zien wat er mogelijk is. Nu begrijp ik ook met terugwerkende kracht hoe verschrikkelijk confronterend ik ben geweest voor deze vrouwen. Hoe moeilijk het is om los te laten wat je kent en herkent en in het diepe te springen van alles wat je nog niet kent. Al mijn onzekerheden komen weer stuk voor stuk voorbij, tegelijkertijd ook alle mogelijkheden die dit biedt.

Kus en knuffel,

Monique