1. feb, 2017

S van Slachtoffer of van Superwoman

In mijn eigen zoektocht naar de “beste versie van mijzelf” word ik geconfronteerd met mijn eigen belemmerende overtuigingen. Bijna 6 weken geleden heb ik de operatie ondergaan, waar ik heel bewust voor heb gekozen. Ik heb een gastric bypass. De operatie is heel goed gegaan en het herstel kan niet beter. Alles is weer even nieuw, opnieuw “leren” eten, wat wel en wat niet. Het gaat goed het is nog wel een uitdaging om de juiste hoeveelheden te eten en de juiste frequentie. Kwestie van aanleren.

Dit proces leert me nog veel meer op zoveel diepere lagen. Een van de belangrijkste punten die ik leer is dat ik op dit moment nog niet zoveel energie heb. Het is een nieuwe fase voor mij, het is iets wat ik niet ken. Ik kan niet alles wat ik voor de operatie wel kon en wat ik waarschijnlijk later wel weer zal kunnen. Dat betekent nu dat ik heel vaak mijn grenzen moet aangeven, dat ik mensen teleur moet stellen. Althans ik denk dat ik ze teleurstel. Ik ga er soms ook gewoon vanuit dat ze het wel begrijpen dat ik even niet zoveel kan. Ik vind het dan vervelend om “nee” te moeten zeggen. Grenzen aangeven, merk ik nu, is niet mijn sterkste kant.

Ik heb er bewust voor gekozen om vrij snel naar de operatie weer naar mijn opdrachtgever te gaan. Ik krijg daar energie van. De eerste dagen had ik een vliegende start en leek het alsof ik de wereld aankon, de dag dat ik niet naar mijn opdrachtgever ging, gaf mijn lichaam feilloos aan dat het even niet verder kon. Ik ben er behoorlijk van geschrokken, nogmaals zo niet herkenbaar voor mij. Dus de twee dagen erna weer met volle vaart bij de opdrachtgever aan de slag en weer het weekend helemaal kapot. Ok dat is duidelijk, er is geen andere manier dan een andere keuze te maken en als ik kies voor mijn opdrachtgever en ook nog energie voor mijn gezin dan moet ik dus een aantal zaken niet doen. Zo dat is makkelijk gezegd zeg, wist niet dat het zo moeilijk kan zijn om echt een grens aan te geven. En ook al krijg je soms het gevoel dat het zo belangrijk is voor iemand anders dan is het toch handiger om dicht bij jezelf te blijven.

Het geeft mij een rot gevoel om “nee” tegen iemand te zeggen, om het gevoel te hebben dat ik voor mezelf te kiezen. En daar is dan weer die belemmerende overtuiging en zet ik een groot S op mijn voorhoofd en vind ik mezelf zielig. En ik zet die S ook op mijn voorhoofd in de hoop dat iemand het ziet en dat ik dan geen “nee” hoef te zeggen. Daar klopt natuurlijk helemaal niets van. En diep vanbinnen weet ik ook wel dat het helemaal nergens over gaat. Toch geef ik mezelf er flink van langs, niet dat het helpt. Het is gewoon even lekker om je te zwelgen in de rol van slachtoffer. Dat je even niet sterk bent en al helemaal niet naar jezelf hoeft te kijken.

Gelijk komt ook een kracht naar boven, de kracht om “nee” te zeggen en te ervaren dat de mensen die echt om je geven het begrijpen als je het uitlegt. Het is ook heel lekker is je eigen grenzen te bepalen en helemaal voor jezelf te kiezen. Eens zei iemand tegen mij: “jij, jij bent zo vol van jezelf”. Toen vond ik het heel vervelend want ik hoorde dat ik arrogant was en dat ik mezelf beter vond dan degene die voor me stond. Heel eerlijk vond ik dat helemaal niet. Mijn geluk was dat ik daarna een interview las met Oprah Winfrey “Yes I am full of myself and that is a good thing, that’s why I can give so much of myself”. En weet je dat is volgens mij ook de kern, hoe meer je bij jezelf kan blijven, hoe meer je uiteindelijk kan geven van mijzelf. En dan is die S op mijn voorhoofd niet meer de S van de slachtoffer, dan wordt het de S van Superwoman. En dat klinkt eigenlijk veel beter, dan doe ik recht aan het proces waar ik doorga en daar geef ik mezelf voor de verandering maar eens een compliment voor. Ik sta het mezelf toe om trots te zijn op mijn ontdekkingsreis naar “de beste versie van mijzelf”. En heel eerlijk het is een geweldige reis en het is super om te zien hoeveel mensen ik kan inspireren met mijn verhaal. Niet vanuit de rol van Slachtoffer maar vanuit de kracht van een Superwoman.

Kus en knuffel,

Monique