25. jan, 2017

Dilemma's

Wat zeg je wel en wat zeg je niet? Niet zo lang geleden vertelde een bekende van mij hoe vervelend ze haar leven vond. Ze vertelde me dat ze moeite had dat haar partner geen werk had. Dat haar kinderen altijd ziek waren. Dat ze ruzie had met haar zus omdat ze van alles en nog wat niet goed deed in haar ogen. In een gesprek met haar liep mijn energie volledig weg en wilde bijna opstaan. Mijn leerpunt is dat ik niet zo goed om kan gaan met mensen die zichzelf graag als slachtoffer zien. Die afhankelijk zijn van alles en iedereen om zich heen en niet naar zichzelf kunnen en willen kijken. Die in mijn optiek zelfs “problemen” van een ander “gebruiken” om niet naar zichzelf kijken. Voor zoveel mijn “oordeel” over haar. “Gelukkig” gebeurt dit allemaal onder mijn waterlijn en zeg ik dit niet hardop, want wie ben ik om daarover te oordelen en ze zal zichzelf zeker niet als slachtoffer zien.

Dus ik heb een keuze hoe ga ik hiermee om van diep vanbinnen vind ik haar heel aardig en gun ik het haar ook weer niet dat ze zich zo ellendig voelt. Ik heb ook een keuze om in dit gesprek haar te gaan “genezen” of dat ik haar ga spiegelen. Met haar “genezen” bedoel ik dat ik haar ga vertellen hoe zij beter met deze situaties om kan gaan, dat ik haar ongevraagd mijn mening geef over haar situatie. En haar daarbij ook nog eens ga vertellen wat ik daarvan vind en hoe ik dat zou oplossen. Wanneer ik aan deze optie denk krijg ik een glimlach op mijn gezicht, want deze reactie is precies de reactie die bij mij absoluut niet zo werken. Sterker nog ik zou de confrontatie aangaan, en haar vragen wie ze denkt dat ze is dat ze antwoorden kan geven. Vooral omdat ik denk dat iedereen “specialist is van het zichzelf zijn” en ik dus “specialist ben in het mij zijn”. En tenslotte ben ik ook geen dokter, dus… De keuze om haar te spiegelen is spannend ik weet niet wat ze nodig heeft en of ze iets nodig heeft. Misschien vindt ze het heerlijk om even slachtoffer te zijn. Spiegelen kan heel confronterend zijn en ook al vind ik het heel fijn ik weet inmiddels uit ervaring dat niet iedereen dat vindt…..

Terug naar het gesprek met deze bekende van mij, onder de waterlijn gebeurd er dus heel veel bij mij en ik ben allang niet meer bij haar gesprek en de verbinding tussen ons is verbroken. En natuurlijk merkt zij dat ook en dan komt die vraag: ”Wat vind jij er nu van?” En dan het dilemma, wat ga ik daarop antwoorden. De opties die ik heb weeg ik even in gedachten af: Ga ik zeggen dat ik haar een slachtoffer vind en dat ik daar niet mee om kan gaan. Ga ik haar mijn mening geven en daarmee ook mijn oplossingen, wat een risico is dat wanneer ze met mijn oplossing aan de haal gaat en het pakt niet goed uit dat ze mij de schuld geeft van weer iets wat niet goed gaat. Of ga ik haar spiegelen? Ik kies ervoor om haar te vragen wat maakt dat ze het belangrijk vind wat ik ervan vind. Mijn ego wordt gestreeld als ze zegt dat ik zo intelligent ben en dat ik altijd de goede antwoorden heb. Heel even verleidt ze me om toch mijn antwoorden en oplossingen te geven. Het is mijn ego, die heeft niets met haar vraag te maken, dat gaat over mij. Ik maak de keuze om er niet op in te gaan. Ik bedank er voor het compliment en geef haar terug dat ik haar gun dat ze zelf haar antwoord zou kunnen vinden. Wat als ze zelf de antwoorden al heeft en zelf heel goed is om de keuzes te maken die nodig zijn om te kunnen dealen met haar problemen. Ze kijkt me niet begrijpend aan en ik ga door en vraag haar: “Welke betekenis geef jij aan het feit dat je man geen baan heeft?”. Natuurlijk heb ik daar een beeld bij, het is alleen mijn beeld, natuurlijk kan het gaan om inkomsten en hypotheek, maar wat als het nu is iets heel anders is? Wie ben ik om haar antwoorden te bedenken. Door het zo te vragen geef ik haar de keuze om te bepalen welk beeld er voor haar bij hoort, want als ze die weet dan zou ze ook kunnen kiezen om er een andere betekenis aan te geven. In eerste instantie vond ze het heel vervelend dat ik haar niet gewoon mijn mening gaf en vond ze het ingewikkeld dat ik haar vraag met een vraag beantwoorden en het ook nog eens haar terug gaf. We hebben nog lang met elkaar gesproken en ze gaf me aan dat het bij momenten ook heel frustrerend was. Heel eerlijk weet ik niet wat en of ze iets met het gesprek heeft gedaan, dat is ook niet aan mij.

Mij heeft het gesprek heel veel inzicht gegeven in de dilemma’s waar ik tegen aanloop omdat ik gekozen heb om zo oordeelloos als mogelijk door het leven te gaan. Mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen keuzes en waar ik kan mensen de ervaring te geven om zelf te kiezen en zelf verantwoordelijkheid te nemen. Dat is mijn bijdrage.

Kus en knuffel,

Monique