20. jan, 2017

Overeenkomsten en verschillen

Deze blog publiceer ik later dan gebruikelijk, de reden ervoor is simpel en gelijk ook moeilijk. Deze blog is ver buiten mijn comfort-zone. Een aantal mensen in mijn omgeving hebben mij helpen herinneren dat dat precies is wat ik aan andere vraag en ik zelf altijd “de regel” hanteer, ik vraag nooit iets aan een ander wat ik zelf niet zou doen. Dus, hiermee stap ik ver buiten mijn comfort-zone.

Mijn diepste wens is om een bijdrage te leveren om de wereld mooier te maken. Het wordt voor mezelf steeds duidelijker dat ik het “moet” doen. Het is een “heilig moeten”. Wanneer ik dit schrijf ben ik zelf mijn grootste saboteur. “Wie ben ik om een daadwerkelijk een substantiële bijdrage te leveren”. Ik voel me machteloos en schrik van het woord “machteloos”. Zonder macht….. kennelijk is het een belemmerende overtuiging dat ik macht nodig heb om iets te veranderen. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik dat niet nodig heb om vanuit mezelf een bijdrage te leveren aan een mooiere wereld. Het lijkt niet meer genoeg. Het gevoel zit dieper de wereld heeft iets anders nodig, ben ik dan de enige die dat ziet? Ik weet dat het niet zo is, ik hoor mensen om me heen en zie ook dat er meer mensen zijn die dat gevoel hebben. Wat hebben we dan nodig om dat geluid duidelijker te laten horen.  Mensen in mijn omgeving hebben behoefte aan verbinding, hebben genoeg van het geluid dat we uit elkaar worden gedreven. Dat we keer op keer worden gewezen op verschillen die we hebben en daar wordt angst aan toegevoegd. Mensen die juist op die verschillen zitten en angst lijken de wereld over te nemen, lijken de macht te hebben en lijken iedere keer weer een stem te krijgen. De voorbeelden zijn duidelijk en ook een open deur, kijk naar President Trump, kijk naar Wilders. Kijk naar de partijen die nu worden opgericht om nog meer de verschillen te benadrukken, te oordelen om zo nog meer verschillen te benadrukken. Wat maakt dat we deze mensen keer op keer een podium geven. Iedere keer weer toestaan dat ze meer angst en verwijdering kunnen aangeven. Ik kijk liever niet meer naar het nieuws en heel eerlijk zou ik mijn hoofd onder een kussen willen houden om zo deze berichten niet meer te hoeven horen en te hoeven zien. Ik voel de urgentie in mij groeien, ik voel het moeten om een tegengeluid te laten horen, maar hoe doe ik dat. Het lijkt of er geen podium is voor mensen die meer een positief geluid willen laten horen, dat de angst plaatst kan maken voor liefde. Want daar heb je het weer, je krijgt voor je voeten geworpen dat je een “softie” bent en dat is dan bedoeld als negatief. Terwijl mijn ervaring is dat de mensen in mijn omgeving daar ook behoefte aan hebben. Dat ze het herkennen en ook kritisch zijn dat “de wereld zo niet in elkaar zit”. Ik begrijp het niet “wij zijn toch de wereld?”.

Ik begrijp het gewoon niet, wat is ervoor nodig? Hoe kan ik mijn bijdrage leveren, wat kan ik doen. Durf ik die rol op mij te nemen, moet ik dan de media opzoeken, moet ik een partij oprichten. Moet ik dat hetzelfde doen als die mensen die nu wel een stem hebben en uit zijn op macht en zo op basis van angst de wereld verder verdelen. En wie ben ik dan eigenlijk omdat te doen. Hoe kan ik een bijdrage leveren om mensen op basis van overeenkomsten te verbinden. Hoe kan ik een bijdrage leveren dat liefde veel sterker is dan angst als je daarin wil geloven. Wie ben ik om mensen daarop te wijzen en de uitnodiging te doen om oordeelloos naar mensen te kijken. Mijn eigen onzekerheid, ben ik zelf wel oordeelloos genoeg omdat te kunnen doen. Wie ben ik eigenlijk om de wereld een beetje mooier te maken?  

Ik heb de antwoorden niet, ik heb wel de vragen en voel de urgentie om er iets mee te doen. Tegen mijn coachees zeg ik dan altijd dat dit “de plek van even niet weten” is. Dat is de mooiste plek want dat betekent dat alles nog kan ontstaan en dat alles nog open is. Wanneer ik dit aan mezelf schrijf verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, want er komt een vorm van rust over me heen dat er een antwoord zal komen en ik welke vorm dan ook. Of ik ooit op een podium zal staan om mensen in “vrleiding” te brengen om meer naar overeenkomsten te kijken dan verschillen, om meer vanuit liefde dan vanuit angst te handelen dat weet ik niet. Wel beloof ik mezelf om dit zelf vooral wel te blijven doen want dat is wat ik nu kan en wil doen. Wat als ik daarmee zoveel mensen in mijn omgeving inspireer zodat deze groep langzaam maar zeker groter wordt dan de groep die angst gebruikt om macht te krijgen. En dat verschillen steeds meer naar de achtergrond verdwijnen en de overeenkomsten de boventoon gaan voeren. Hoe mooi zou onze wereld dan zijn?

Voor dit moment is dit hoe ik de mijn bijdrage lever aan een mooiere wereld!

Kus en Knuffel,

Monique