23. nov, 2016

Vriendschap en blauwe schoenen!

Mijn zoektocht naar de “beste versie van mijzelf” is natuurlijk al een tijdje bezig en soms zijn er van die ervaringen die je pas heel veel later kan plaatsen in je eigen ontwikkeling. Zo’n ervaring had ik ongeveer 18 jaar geleden. Het was het moment dat ik vrijgezel was en mijn allerbeste vriendin net leerde kennen. We hadden een geweldig leven (net als nu trouwens), we hadden allebei een baan, allebei een eigen appartement één in Amsterdam en de ander in Weesp. Omdat we allebei in Weesp werkte waar ik toen woonde verbleven wij door de weeks in Weesp en in het weekend in Amsterdam. Zoals dat gaat bij goede vriendinnen bleven nog weleens kledingstukken zwerven in de verschillende huizen. Zo ook een paar blauwe schoenen, die net toevallig op het moment dat ik naar het buitenland moest nog in Amsterdam bij mijn vriendin stonden. Vol verwachting belde ik mijn vriendin op om te vragen of ze die even kon komen brengen, want ja dat zou ik natuurlijk ook voor haar doen. Haar antwoord was echter: ”nee dat doe ik niet, daar heb ik nu echt geen zin in”. De teleurstelling die ik toen voelde is onbeschrijfelijk, dat zou ik nooit gezegd hebben. Ik ben de volgende dag zonder blauwe schoenen op het vliegtuig gestapt.

Inmiddels is dit verhaal meer een metafoor geworden voor wat er gebeurde in de relatie tussen mij en mijn vriendin en welke betekenis wij beide aan dit voorval hebben gegeven. Nu terugkijkend is het natuurlijk een heel mooi voorbeeld hoe verschillend wij kunnen reageren en hoe soms onuitgesproken verwachtingen kunnen leiden tot teleurstellingen. Mijn vriendin in die tijd kon vreselijk goed voor zichzelf opkomen en kon ook zonder enige belemmering voor zichzelf kiezen. Waar ik in die tijd echt alles ondergeschikt had gemaakt aan de vriendschap en als zij het mij had gevraagd dat had ik het zondermeer gedaan. Tegelijkertijd had ik waarschijnlijk wel weerstand gevoeld, dat niet serieus genomen en om haar te “pleasen” de schoenen gebracht.

Wij hebben het er nog steeds tot op de dag van vandaag over hoe exemplarisch dit voorbeeld is van hoe wij toen met elkaar omgingen en tevens hoe wij daarin gegroeid zijn. Mijn les uit dit voorval, die uiteindelijk heel waardevol bleek te zijn, dat om een vriendschap, respect, liefde of wat dan ook te krijgen je daarvoor jezelf niet hoeft te negeren. Onze vriendschap hing niet af van het wel of niet voor een ander iets oppakken dan wel oplossen. En wanneer iemand iets weigert dat niet direct iets zegt over de relatie die je hebt met elkaar.

Het was een hele mooie spiegel die ons beide veel heeft geleerd, die mij ook heeft geleerd om vooral te kijken naar welke waarde ik toeken aan een vorm van afwijzing. Op het moment dat zei nee zei, voelde ik me afgewezen, terwijl ze nee zei omdat ze hondsberoerd op bed lag. Zo simpel kan het soms zijn. Daardoor heb ik mede geleerd om te kijken naar wat het doet bij mij op het moment dat ik me afgewezen voel en wanneer het me “te veel” doet de ander te vragen wat er achter de afwijzing zit. Grappig genoeg is dat heel wat anders dan ik zelf vooraf bedenk. Vaak is er een hele simpele verklaring voor die dan weer niets met mij te maken heeft.

Wel zie ik in mijn omgeving dat dit patroon vaak aanleiding is voor een verwijdering tussen personen en soms zelfs conflicten. Er worden eerder aannames gedaan dan vragen gesteld over het waarom iemand anders reageert dan je had verwacht. Het heeft mij best wel even wat oefenen gekost om zo naar een afwijzing te kijken en heel eerlijk soms is het ook best lastig om duidelijkheid te vragen. Soms worden die vragen ook als irritant ervaren zeker als je ze wat vaker stelt aan dezelfde persoon. Je kunt je natuurlijk afvragen welke betekenis je aan die irritatie kan geven van de ander, maar dan wordt het wel wat ingewikkeld. Daarom blijf ik wanneer een afwijzing iets met me doet, toch maar gewoon vragen naar het waarom, zonder daarbij een oordeel te hebben. Alleen om te kunnen toetsen of mijn aannames kloppen of niet.

Kus en Knuffel,

Monique