9. nov, 2016

Liefdevol confronteren, mijn comfort zone!

Ineens werd ik het me heel bewust. Mijn manier van coachen is heel confronterend, althans dat is wat ik terugkrijg. Confronterend en tegelijkertijd heel inspirerend. Met de confronterende vragen die ik stel komen we op plekken die niet vaak bezocht worden. De plekken noem ik de “plekken van moeite”. Dat zijn ook de plekken dat je het even niet weet. Voor mij zijn dat de beste plekken om te zijn, daar is namelijk alles mogelijk. Dat is ook het moment dat je het hoofd even loslaat en het hart de ruimte geeft om te spreken. Ik vind dat zo geweldig, magisch want dat zijn de momenten dat de inzichten komen, dat de voor de hand liggende oplossingen worden losgelaten en er verschillende mogelijkheden zich voor doen. De liefdevolle confrontaties zorgen er ook voor dat mensen liever niet met mij in gesprek gaan, wat het is echt wel confronterend. Ik ben me daar heel bewust van dat dat gebeurd en toch begreep ik het niet helemaal. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat er mensen zijn die niet op de “plek van moeite” willen komen, alsof ze zich ontzeggen om verder te ontwikkelen en te groeien.

Inmiddels ben ik zover dat ik de discussie niet meer aan ga, het is mijn cadeautje om de liefdevolle confronterende vragen te stellen, het is niet mijn verantwoordelijkheid wat degene aan wie ik ze stel er iets mee doen. Zij kunnen zelf bepalen of het een cadeautje is en of ze het uitpakken of niet. Laatst in een heel mooi gesprek met iemand werd mij duidelijk dat liefdevol confronteren en daarmee op de “plek van moeite komen”, mijn comfort zone is. Voor mij is het namelijk een plek waar echt alles mogelijk is en waar nog alles kan gebeuren, er nog ontzettend veel keuzes zijn en ruimte om te groeien. Misschien klinkt dit een beetje zweverig, ik zal het proberen te illustreren aan de hand van mijn verhaal hoe dat bij mij werkt.

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik mijn hele leven al een maatje meer ben. Dat ik altijd “iets” met eten heb gehad en dat ik altijd een jojo ben geweest. Ik kon heel goed afvallen en net zo goed weer aankomen. Een van de vele diëtistes die ik heb bezocht stelde een, voor mij, zeer confronterende vraag: ”Wat levert het je op om een maatje meer te hebben?”. Ik vond het een hele vervelende vraag, zo een vraag die je ook niet zomaar kan vergeten, een vraag die in je hoofd blijft hangen. Ik wilde die vraag niet beantwoorden want dan zou ik naar een “plek van moeite” moeten gaan om daar antwoord op te kunnen geven. Lang was ik daar niet aan toe, toch bleef die vraag steeds weer de kop op steken. Totdat ik de moed had om op zoek te gaan naar het antwoord op deze vraag. Een maatje meer zorgde er ook voor dat mensen letterlijk en figuurlijk niet dicht bij mijn hart konden komen. En dat dit maatje meer mijn beschermde tegen kritieken, als een jas. Tegelijkertijd sloot het ook om mijn hart, die daardoor geen ruimte had om zichzelf uit te spreken. Dat was echter maar een deel van het antwoord. Het ging nog een laag dieper en de “plek van moeite” werd nog een stukje moeilijker. Door mijn maatje meer hoefde ik ook geen vrouw te zijn, ik kon mijn mannelijke kracht aanspreken. In gesprekken op “hoog niveau” kon ik mee praten als een van de mannen. Ik sprak meer mijn mannelijke energie aan, ik sprak meer vanuit mijn hoofd en hoefde daarbij niet mijn vrouwelijke energie aan te spreken en zeker niet mijn hart. Het antwoord voor mij was best heel pijnlijk, want alles in mij wilde mijn vrouwelijke energie aan spreken en ook mijn hart openzetten voor de mensen met wie ik in welke vorm dan ook in aanmerking kom.

Het is grappig dan ik juist mijn coachingstraject VrLeiderschap heb genoemd: Vrouwelijk Leiderschap, met een missie om met veel liefde de keuze om te Veranderen, te Verbinden en te Vertrouwen binnen organisaties, teams en bij medewerkers te laten ervaren. Zodat ze zelf kunnen bepalen welk voordeel en resultaat ze kunnen behalen.

De “plek van moeite” waar ik dit antwoord vond, heeft me veel gebracht en brengt me nog steeds heel veel. Daar ben ik zo dankbaar voor, dat is mijn kracht en die wil ik met liefde met iedereen delen, zodat ik eenieder die dat wil liefdevol kan confronteren om uiteindelijk op de eigen “plek van moeite” te komen. Ik zou een coachee nooit vragen iets te doen wat ik zelf niet zou doen. En dat is de reden voor mij waarom ik zo graag op mijn “plek van moeite” kom, en dat het mijn comfort zone is geworden.

Tot volgende week

Kus en Knuffel,

Monique

P.S. Wanneer je dit eens wil ervaren, kom dan naar mijn inspiratieworkshop op 23 november a.s. in Amsterdam.