2. nov, 2016

Wie ben je eigenlijk?

Het is soms een uitdaging om aan te geven wie je precies bent, soms is het wat makkelijker om aan te geven wie je zou willen zijn. En soms heb je gewoon geen idee. Er zijn niet alleen de beelden die je over jezelf hebt, ook waarvan je denkt dat andere die over je hebben. Er zijn zoveel verwachtingen en aannames die jezelf doet en waarvan je denkt dat andere die hebben. Zolang we die niet uitspreken gebeurt er niets. Of eigenlijk toch wel, het wordt groter want het is voelbaar maar niet zichtbaar. Persoonlijk vind ik dat zo ingewikkeld, ik word daar zo moe van. Dat ik denk, dat jij denkt, dat wij denken en dat ik moet denken hoe en wie ik moet zijn.

Voor mij geld dat ik liever word gezien om wat ik heb gedaan/gezegd, dan dat ik iets niet doe/zeg. Dat geld ook voor de momenten dat het misschien niet helemaal goed uit en dat je er op aangesproken wordt. In zekere zin vind ik dat wel prettig, niet dat ik aangesproken wordt wel dat het de ruimte creëert voor meer duidelijkheid. Mijn ervaring is ook dat wanneer ik reageer vanuit mijzelf en daar ook naar handel, de reacties altijd veel beter zijn dan dat ik had gehoopt. Het geld natuurlijk niet alleen voor mij dat ik het fijn vind wanneer er duidelijkheid is en ruimte voor jezelf en ik kan me voorstellen dat dat voor iedereen geldt. Toch zijn er soms van die momenten dat ik achteraf gewild had dat ik precies had willen zeggen hoe het voor mij voelde. Dat ik duidelijk de vraag kon stellen wat er van mij verwacht werd. Dat ik kon aangeven wat het met mij doet wanneer mensen om mij heen zich voor mij lijken af te sluiten. In mijn directe kring speelt dat best vaak, dat er niet wordt uitgesproken wat nodig is. Ik voel me dan vaak onbegrepen en niet gehoord. Ik heb mezelf nu ook voorgehouden dat ik het beter niet kan uitspreken omdat er dan ruzie van komt, dat ik niet begrepen wordt en misschien nog wel erger dat ze mij een aansteller vinden. Ik begrijp niets van dit proces waar ik nu in zit.

In mijn rol als coach kan ik het haarfijn uitleggen en teruggeven aan mijn coachee. Ik gebruik dan vaak het metafoor van een bal, wanneer je je gevoelens onderdrukt en geen ruimte geeft. Dan is dat als een strandbal die je onder water probeert te drukken. Het kost steeds meer energie en uiteindelijk ben je zo moe dat je de bal loslaat en met heel veel geweld boven water komt. Het is beter om het uit te spreken op het moment dat je het gevoel kan omschrijven en de rust hebt om het te bespreken. En waarom doe ik dat zelf dan niet? Ja goede vraag. Omdat ook ik een aantal aannames doe hoe mensen naar mij kijken en hoe ze vinden dat ik me moet gedragen. Het komt ook dat ik een aantal mensen in mijn omgeving heb die heel goed zijn in het oordelen en naar mijn inzicht weinig ruimte geven voor een ander. Die in een patroon zitten van eerst naar een ander kijken en dan naar een ander. Is dat ook niet wat ik doe wanneer ik deze mensen niet aanspreek en uitspreek hoe ik erin zit. Ze zijn ook weer niet zo dichtbij dat ik er heel veel last van heb, dus steek ik mijn kop in het zand en negeer het. Ook al kost dat wat energie en zal het wel een keer naar de oppervlakte komen. Ok, ik kies nu even voor een gemakkelijke weg. En weet je dat is goed voor nu.

In mijn eigen zoektocht naar de beste versie van mijzelf, realiseer ik me steeds meer dat het niet alleen gaat om alles goed doen, dat je een keuze hebt hoe je om gaat met je eigen acties en reacties. Dat ik daar verantwoordelijk voor ben en voor de consequenties. Dat ik degene ben die bepaald wie ik ben en wie ik wil zijn. Soms kom je beter over dan een andere keer.  En weet je….. dat is goed! Het is altijd weer een ervaring die je inzicht geeft in de keuzes die je hebt.

Kus en knuffel,

Monique