24. aug, 2016

De kracht (en soms last) van mijn kwaliteiten!

Soms verlang ik terug naar het moment dat ik onbewust bekwaam was. Het moment dat ik intuïtief kon reageren en oprecht verwondert kon zijn over het effect van mijn gedrag, input of gewoon door wat ik zei. Het moment dat ik kon ontkennen dat mijn kwaliteiten inderdaad effect hebben op mensen om me heen. Dat ik daarmee mensen kan inspireren of motiveren om te kijken naar hun eigen ontwikkeling, hun keuzes en hun valkuilen. Dat ik me minder verantwoordelijk voelde voor de impact die ik soms heb wanneer ik vragen stel die mensen in beweging brengt. Dat ik niet meer zo kan weglopen wanneer mensen door mij geraakt zijn en meer van me willen. Dat het me niet meer onverschillig laat als ik door mijn vragen, mensen op “de plek van moeite” breng, waar de ontwikkeling begint. Nu ik me verder verdiept heb ik het gedrag van mensen, dat ik me ontwikkeld heb door meer te leren over houding en gedrag van mezelf en het effect op anderen is het soms moeilijk om mijn geduld te bewaren en het proces van de ander zijn/haar tijd te gunnen. Soms heb je het gevoel dat ik verder kijk dan de mensen zelf en dat ik meer mogelijkheden zie dan dat ze zelf zien.

Niet zo lang geleden vroeg ik iemand waarom hij niet mee wilde in de ontwikkeling en waarom hij daarvoor weg liep. Ik had eigenlijk niet eens goed in de gaten wat die opmerking teweeg had gebracht. Hij was behoorlijk boos op me, want hij had gehoord dat ik had gezegd dat hij zich niet verder wilde ontwikkelen. Ik weet zeker dat ik dat ook heb gezegd, alleen in een andere context. Ik ben me soms niet helemaal bewust van de impact en de kracht die mijn vragen soms op andere hebben. Deels omdat ik het zo “gewoon” vindt dat mensen naar zichzelf durven te kijken en ook dat ik min of meer verwacht dat ze naar hun eigen “plek van moeite” gaan. Ik kan soms behoorlijk ongeduldig en misschien wel onredelijk zijn als ik zoveel meer mogelijkheden zie en waar soms het antwoord zit dan het me frustreert. Dit komt niet omdat ik het beter weet (al kan het soms wel zo overkomen, weet ik nu) juist omdat ik mensen het zo gun om tot het gaatje te gaan om het antwoord te krijgen.

Waar ik wel mee worstel is hoe ver ga je en wat is projectie en wat is het eigen proces. Ik durf wel te zeggen dat mijn kwaliteit is dat ik door durf te vragen en dat ik geen genoegen neem met het eerste antwoord, dat ik doorvraag. Mijn ervaring is wel dat als mensen dat toelaten dat ze ook daadwerkelijk verder komen, want als je de vraag achter de vraag durft te onderzoeken weet je dat je verder komt en ervaar je hoe het is om te ontwikkelen. En wat ik lastig vind is dat niet iedereen dat wil, dat niet iedereen bereid is om de vraag achter de vraag te beantwoorden, niet volledig onder de ijsberg door te zwemmen. En dan is mijn uitdaging om het los te laten en het niet door te drukken als mensen nog niet zo ver zijn. Ook al vind ik het lastig dat mensen zich niet openstellen voor wat er werkelijk mogelijk is en dat te onderzoeken dat is mijn uitdaging en dat voelt dan heel zwaar. Wat ik vooral heel lastig vind is dat het dan wordt afgedaan als :”Dat vind jij, zo kijk jij ernaar of maar dit is mijn gevoel”. Hoe heftiger mensen dan op mij reageren hoe meer ik gebrand ben om door te vragen omdat ik dan uit ervaring weet dat ze op een randje staan om zichzelf een cadeautje te geven. Door zich te verschuilen achter mijn vragen, gaan ze voorbij aan hun eigen gevoelens en hun eigen “plek van moeite”. Dat vind ik een last van mijn kwaliteit, want je wordt ook gezien als iemand “die het beter weet” of “die alleen maar aan het projecteren is”. Het brengt me soms aan het twijfelen en maakt me onzeker. Want mijn intenties zijn zuiver ik zou niets liever willen dat dat mensen door antwoord op de vraag achter de vraag te vinden en zo een “betere versie van zichzelf kunnen worden”. Wat of hoe dat ook is. Het gaat mij dus niet over hoe die versie eruit zit maar dat je een mogelijkheid hebt om op zoek naar die versie te gaan en dan ontkom je niet aan de vragen die je liever niet beantwoord ….. en zeker niet aan mij. Wat is jouw vraag en wat is de vraag achter die vraag?

Knuffel en kus,

Monique