17. aug, 2016

Loslaten of omarmen?

Alles verandert! Om je heen verandert alles telkens weer. Iedere dag is anders, de natuur verandert, jaargetij en je wordt ouder en door je ervaringen verander je, zo lijkt het althans. In organisaties waar ik kom moet er altijd iets veranderen, het moet beter, het moet sneller, het moet anders. Soms krijg ik het gevoel dat het een “opgelegd moeten” is, veranderen is het toverwoord. Dat je er als organisatie niet meer bij hoort als je niet verandert. Vooral al het oude loslaten. Dat dan alles beter wordt en dat je dan pas resultaat gaat halen. Iedere keer komen er weer nieuwe modellen voorbij die aangeven welke stappen je moet nemen om succesvol te kunnen veranderen. We worden platgegooid met systemen en theorieën, hoe het moet en hoe het niet moet. Van buitenaf wordt aangegeven dat het noodzakelijk is dat JIJ verandert, of je wil of niet want anders kan je niet meer mee.

 

Maar is dat eigenlijk wel zo? Is het echt noodzakelijk om te veranderen omdat door andere is aangegeven dat dat noodzakelijk is. Collectief hebben we met elkaar afgesproken dat stilstand achteruitgang is. We stappen met z’n allen in een achtbaan die verandering heet, zonder dat we ons afvragen waarom we het doen en wat het je oplevert als individu en als organisatie als geheel. Heel vaak leveren veranderingstrajecten ook niet het gewenste resultaat op. Vooraf is nauwkeuring vastgelegd wat en hoe het er uit moet zien en wat de oplossing is om deze verandering het hoofd te bieden. Met heel veel pijn en moeite wordt een opleidingsplan in elkaar gezet wat iedereen moet doorlopen om me te kunnen in de verandering. Ik heb dit schouwspel al heel wat keren mogen aanschouwen en heb me verwondert over de verwachtingen die vooraf worden uitgesproken en de teleurstelling over de niet behaalde resultaten. Mensen haken af of kunnen niet mee in de verandering en worden daar soms letterlijk en figuurlijk ziek van. Er ontstaan conflicten en wrijvingen met alle mogelijke consequenties van dien. Wat op zich raar is want die verandering is toch ingezet om beter, sneller en anders te worden.

 

Mijn overtuiging hierin is heel simpel, niet altijd even makkelijk, wel helder en duidelijk. Wanneer je een verandering “oplegt” van buitenaf heeft het weinig kans van slagen als het voor diegene die zou moeten veranderen niet duidelijk is wat het hem of haar oplevert. Daarbij verbaas ik me meer en meer hoe het toch kan dat een kleine groep in de organisatie denkt te kunnen weten wat nodig is voor de hele organisatie. Dit zijn vaak de groep managers die dat denken. Zij stellen de doelstellingen van de organisatie vast en bepalen gelijk wat er nodig is. Vervolgens bedenken zij wat dit betekent voor “hun” medewerkers en stellen vast wat er moet veranderen. Hiermee leggen ze dus buitenaf op hoe een medewerker moet veranderen. En dan zijn de managers soms verbaasd wanneer medewerkers daar niet in meegaan.

 

Wat als……

Wat in organisaties aanwezig is precies goed is voor dat moment. Dat medewerkers, die specialist in zichzelf ZIJN zijn, hun bijdrage aan de organisatie willen leveren. Dat deze medewerkers ook precies weten wat nodig is om hun werk op een goede manier doen. Wat als managers “alleen maar” hoeven te faciliteren dat medewerkers hun maximale bijdrage kunnen leveren? Wat als je erop vertrouwd dat medewerkers altijd het beste voor hebben met de organisatie en dat ze bewust hebben gekozen om voor die organisatie te werken. Dat ze van binnen graag trots willen zijn op wat ze doen en met liefde hun werk willen uitvoeren. Wat is erop tegen om de grondhouding van controle en wantrouwen om te zetten in vertrouwen en liefdevol je werk te doen. Wat zou er dan allemaal kunnen ontstaan, welke mogelijkheden zou dit dan bieden.

 

De critici  onder de lezers van die blog hoor ik al lachen…. Ja hoor iedereen vertrouwen en liefdevol je werk doen, we zijn geen……. (vul hier maar in wat je wilt). Oh ja dat is natuurlijk niet professioneel, wel is professioneel om je collega onder druk te zetten omdat jij dat hij of zij het anders moet doen en het liefste op die manier met die oplossing die jij hebt bedacht. Want jij weet het natuurlijk het allerbeste voor die ander, want jij kent het model en jij bent de beste….

Mijn missie wordt steeds duidelijker en concreter, ik ga organisaties ondersteunen om te ontdekken wat er nodig is in die organisaties om alle mogelijkheden die er zijn te benutten. Niet op basis van een voorop gesteld plan van aanpak. Maar op basis dat alles wat nodig is allang aanwezig is in de organisatie en dat precies goed is en dat er van daaruit weer nieuwe mogelijkheden ontstaan, die leiden tot een resultaat. Dat iedere medewerker zelf precies weet wat hij of zij wil en kan bijdrage, bewust maken van de keuzes die medewerkers hierin kunnen maken en deze niet opleggen. Medewerkers hoeven helemaal niets lot te laten, juist omarmen wat allang aanwezig is! Hoe mooi is dat, dat je zelf de keuze hebt te veranderen of niet en dat van binnenuit!

 

Kus en Knuffel,

Monique