10. aug, 2016

Erkennen en Herkennen

Er zijn van die momenten dat je je zo goed over jezelf voelt, dat je echt het gevoel hebt dat je iets voor iemand betekent hebt. Dan hoop je diep van binnen dat die ander dat ook erkent en het herkent…… en misschien nog wel een stapje verder dat hij/zij het ook waardeert. Ik moet eerlijk toegeven dat dat niet altijd gebeurd en dat ik me daar tot voor kort behoorlijk vervelend onder voelde. Je merkt aan alles dat je die persoon verder hebt geholpen en er komt niet eens zoveel als een stukje waardering naar boven. Wat is dat toch waarom heb ik dan die bevestiging van buitenaf nodig, wat maakt dat ik niet van mijn eigen gevoel en mijn eigen bevestiging uit kan gaan en dat het dan goed is. Om me heen zie ik dit fenomeen ook steeds weer terugkomen, zeker omdat ik me er nu zo bewust van ben. Collega’s die zich afhankelijk opstellen van de erkenning en herkenning van hun leidinggevende. Een bevestiging van je ouders dat je het goed doet. Een vriendin die je verder helpt en dan verwacht je toch….

Alles wat je van buitenaf nodig hebt kun jezelf niet beïnvloeden je bent als het waren aan “de goden overgeleverd”. En je weet dan ook dat je nooit krijgt wat je verwacht en daarmee bijna zeker een teleurstelling tegemoet gaat. Vaak is dit ook de oorzaak van conflicten. In dit spel kan eigenlijk niemand het goed doen. Zelf ben ik tot de conclusie gekomen (iets wat iedereen wel weet denk ik) dat het niet mogelijk is om te doen wat een ander van je verwacht domweg omdat jezelf in een eigen/ander proces zit. In mijn voorbeeld ik was heel hard iemand aan het helpen en dacht dat ik dat ook deed, toen ik het vroeg bleek dat deze persoon wel gewoon met zichzelf bezig te zijn. Soms wordt het ook helemaal niet als fijn ervaren als je ze probeert te helpen of met “goede raad” bij te staan.

Wat ik daarvan geleerd heb is om vooraf te vragen wat de verwachtingen van een persoon zijn voordat ik me al mijn best mogelijke intenties iemand ga “helpen”. Ik houd het dus heel erg bij mijzelf en neem ook wat vaker een afwachtende houding aan en als ik dat niet doe omdat ik daar zelf behoefte aan heb dan verwacht ik niets van de ander terug.

Wat zou dit betekenen als we dat allemaal wat meer zouden doen, als we wat vaker een afwachtende houding aannemen en vragen of iemand op een antwoord van jou of mij zit te wachten. Wat als iemand zelf tot een andere en voor hem of haar betere conclusie komt: “Hij/zij is natuurlijk wel specialist in zichzelf zijn!”. Wie ben jij of ik om vanbuiten af aan te geven wat het beste is voor iemand. En als je dan iemand helpt die of een vraag heeft of je hebt diegene kunnen helpen bij het formuleren van die vraag, dan komt die waardering vroeger of later toch wel. Het mooie is dat het dan uit iemand zelf komt en niet dat het door jou of mij is opgelegd. Er is een heel groot verschil tussen iets doen om dat je vind dat je het moet doen of dat je iets doen omdat je het gevoel hebt dat je iets moet doen. Je hebt in mijn optiek namelijk twee soorten “moeten”.

Een “moeten” vanuit je ego en vaak gedreven door angst, “omdat jij denkt dat ik denk dat jij denkt dat zij denken dat je het moet doen”. Dit moeten voelt niet als een vrije keuze en doe je om een ander niet te kwetsen of pijn te doen.

Dan is er het “moeten” dat vanuit je ziel komt, het kan niet anders dan dat je het moet doen, je droom volgen, de eerste stap zetten. Je wordt gedreven vanuit je gevoel en het is niet altijd rationeel te verklaren. Voor mij is dat het “heilig moeten”, iets wat van jou is en niemand anders kan doen.

Voel je het verschil wanneer het uit het diepste van jezelf komt dan is het altijd goed om te doen, het is wie je bent en wie je wilt zijn. De uitdaging is om je bewust te worden naar welk “moeten” jij luistert en het meeste opvolgt en wat betekent dat in de relatie tot de ander?

Kus en knuffel,

Monique