3. aug, 2016

Liefde!

Zo nu in Spanje, na een waanzinnige week in België, een retreat om nooit te vergeten. Zo wat heb ik veel over mezelf geleerd. In mijn zoektocht naar de beste versie van mijzelf heb ik weer plekken opgezocht die ik allang dacht verwerkt te hebben en uiteindelijk bleek dat toch niet zo te zijn. Onderdeel van deze retreat was ook om een project uit te werken. De titel van deze tetreat was:”Waarom ben je hier op aarde?” Een mooie vraag waar je met gemak een week lang over kan nadenken. En vooral ook mee aan de slag kan. Mijn antwoord op deze vraag is voorlopig, dat ik vooral veel meer liefde wil integreren in bedrijven. Mijn grootste uitdaging is om binnen bedrijven, liefde weer professioneel te laten zijn. Hoe vaak hoor je niet dat het eigenlijk niet kan liefde op de werkvloer. Dat heeft in mijn optiek te maken dat liefde wordt gezien als iets privé, iets romantisch of gewoon lust. Terwijl het voor mij zo vanzelfsprekend is dat je van je collega’s kan gaan houden, dat je van je werk houd (dat hoop ik in ieder geval wel voor iedereen) en dat je de dingen die je doet met liefde doet. Liefde komt voor mij op heel veel verschillende niveaus voor.

Het diepste niveau is voor mij de onvoorwaardelijke liefde die je voor jezelf voelt, dat is de bron waaruit jezelf kan putten en van waaruit je liefde kunt geven of ontvangen. Daarboven zitten nog een aantal lagen van liefde, de liefde voor je partner, voor je kinderen, voor je ouders, voor je broers of zussen, voor je familie, voor vrienden en voor collega’s. De liefde voor de dingen die je doet, de dingen die je zegt of niet zegt. Dit komt allemaal uit jezelf. In mijn geval heb ik een basis gevoel van liefde voor iedereen die ik tegenkom. Ik kan oprecht van iedereen houden omdat mijn ervaring is dat wanneer ik iets verder kijk er altijd iets is wat ons verbind en waar wij meer hetzelfde zijn dan verschillend. Ik kies er bewust voor om oordeelloos naar mensen te kijken omdat dat veel meer mogelijkheden bied.

Dat gezegd hebbende hoe breng ik dat dan verder binnen bedrijven, want natuurlijk draaien alle stemmetjes overuren. Natuurlijk ben ik me bewust van alle vooroordelen die er zijn rondom liefde op de werkvloer, er zijn zelfs hele protocollen geschreven over ongewenst gedrag. Al gaat het daar natuurlijk niet over want liefde in de puurste vorm heeft niets met ongewenst gedrag te maken sterker nog het heeft te maken met het onvoorwaardelijk er voor elkaar zijn en wanneer je iets aanpakt dat samen ook verder brengt. Kortom het wordt nog best een klus om daar een “zakelijk” genoeg stuk van te maken en toch ga ik dan doen. Ik geloof dat bedrijven waar iets meer liefde in zit veel succesvoller zijn dan welk ander bedrijf waar dit niet het geval is. Het vraagt mijn lef en mijn leiderschap omdat over te bühne te brengen. Het vraagt van mij dat ik ga staan waar ik echt in geloof en klaar te zijn voor alle kritiek en sarcastische opmerkingen die ik zal krijgen. Niets kan mij stoppen. Gesterkt door mijn eigen ervaring met mijn huidige team. Bij mijn eerste introductie heb ik aangegeven dat ik van ze houd, dat ik houd van mijn werk en dat ik niets liever wil om samen op een goede manier samen te werken. Mijn succesformule is die ik heb geleerd en mijn eigen heb gemaakt in de BTC. Wordt je bewust van de keuzes die je hebt (die zijn er namelijk altijd, niet altijd even makkelijk toch zijn ze er wel). Kies dat dat wat het beste voor jou is en aanvaard de consequenties daarvan en ga daarnaar handelen. Het klinkt heel simpel, gemakkelijk is het niet. Toch zie ik dat wanneer je dit consequent toepast en er vanuit gaat dat de mensen in jouw team “specialist zijn in zichzelf” en daarop volledig vertrouwd, dan ontstaat er als vanzelf succes. Op de werkvloer zou het waanzinnig zijn wanneer leidinggevende dezelfde principes zouden hanteren en succes is verzekerd. Het kan gewoonweg niet fout gaan, want als medewerkers bewuste keuze maken en daarvoor de consequenties ook dragen dan komt het altijd goed.

Vaak hoor ik de critici, ja maar sommige medewerkers kunnen dat echt niet, die moet ik altijd vertellen wat ze moeten doen. Heel eerlijk vind ik dat een minachting van de kennis, want wat het in mijn optiek werkelijk zegt is dat de leidinggevende nog te veel hangt aan het feit dat de medewerker afhankelijk van hem of haar is. Maar wat als dat niet zo is……. Wat als medewerkers inderdaad specialist in zichzelf zijn zijn….. en wat als ze gewoon hun werk met liefde willen doen….. Wat zou er dan ontstaan…….

 

Tot volgende week!

Kus en Knuffel,

Monique