20. jul, 2016

En dan in ene ben je teveel...

In mijn zoektocht naar de beste versie van mezelf kom ik echt de meest mooie mensen tegen, die stuk voor stuk een beetje bijdrage aan het proces waarin ik zelf zit. Soms help je elkaar daar een beetje bij en soms ook gewoon even niet en allebei is goed. Als je me echt zou kennen heb ik best lang gedacht dat ik niet genoeg zou zijn, dat ik altijd iets extra’s moest geven en dat mij dat op een bepaalde manier niet zou lukken. Langzamerhand begon ik te ontdekken dat ik heel veel had om te delen en dat ging ik ook steeds meer doen. Ik geef mezelf 100%, niet omdat dat moet maar omdat ik dat kan. Ik merk zo goed dat ik mensen daarmee inspireer en aan me bindt. Het is een heel fijn gevoel. Het is heerlijk om onvoorwaardelijke liefde met mensen te kunnen delen en dat je daar niet per se iets voor terug moet. Meer en meer word ik me bewust dat ik daar ook mensen mee kan kwijtraken en soms de mensen die je het liefst niet zou kwijtraken.  Het wordt ervaren als een “last” als iets van “wat niet normaal is”. Soms is er zo een moment dat alles wat je geeft te veel is en daardoor raak je mensen kwijt. Ik weet niet wat meer pijn doet “het niet genoeg zijn” of het “teveel zijn”.

Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik op dit moment van schrijven bang ben om een vriend kwijt te raken die me heel dierbaar is. Een vriend die me in de periode dat ik hem heb leren kennen veel heeft laten zien en laten leren. Je zou kunnen zeggen dat ik veel van hem ben gaan houden op een manier zoals je van goede vrienden kan gaan houden. Niets meer en niet minder. Het is voor mij wel een bijzondere vriendschap geworden. Ik merk dat ik het moeilijk vind om de juiste woorden te vinden hoe je deze verbinding zou moeten beschrijven en eigenlijk zijn er geen goede woorden voor.  Ik denk dan aan de woorden van Eckhart Tolle: “Some people come into our lives and quickly go. Some stay for awhile and leave footprints on our hearts. And we are never, ever the same”. Deze woorden beschrijven het beste welke gevoel deze vriend bij mij oproept. En al zou hij zichzelf misschien niet eens direct als een vriend omschrijven voor mij is hij dat zeker wel en hoop ik ook dat hij dat nog wel even zal blijven. Hoe dan ook hij heeft een afdruk op mijn hart achter gelaten en daar ben ik hem voor altijd dankbaar voor.

Er is nu een emotie die ik heel nadrukkelijk voel, dat ik het gewoon heel jammer en zelfs heel verdrietig zou vinden als we niet wat langer met elkaar zouden optrekken is van mij. Dat heeft in feite niet eens zoveel met hem te maken.  Het is mijn onzekere kleine meisje dat in mij woont en door hem is wakker gemaakt. Het onbevangen gevoel dat alles kan en alles mogelijk is. Dat je groots mag en kan dromen. Dat gevoel wat daar voor mij aan vast zit is geweldig en werkt ook verslavend. Je zou het ook iets magisch kunnen noemen, iets wat het universum heeft bepaald. Ik denk niet eens dat hij echt in de gaten heeft dat hij dat bij mij doet. En dat is natuurlijk prima want dat is wie ik ben. Een goede vriendin van mij plaatste laatst op Facebook de afbeelding gezet: “I want to inspire people. I want someone to look at me and say,”Because of you I didn’t give up”. Want als ik de kans zou krijgen dan zou ik dit aan deze vriend willen meegeven. Hij heeft me geïnspireerd. Diep vanbinnen weet ik ook dat wanneer wij elkaar niet meer zouden zien of zouden spreken dat dat wel hetgeen is wat hij mij heeft gebracht en mij duidelijk heeft gemaakt dat ik dat de wereld wil geven.

Ik wil mensen inspireren en ik zou zo graag willen dat er iemand naar mij toekomt en zegt; “Door jou gaf ik niet op”. Wie weet heb ik het bij hem ook wel gedaan. Dan zou wel geweldig zijn omdat dan de verbinding compleet is en het magischer is.  Wij samen maken de wereld echt een stukje mooier!

“Trust the proces”

Knuffel en kus,

Monique