13. jul, 2016

Een keiharde confrontatie met mezelf!

Wow wat was dit een bijzonder weekend zeg, ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Het begon allemaal met een ontmoeting met een zeer bijzonder persoon, die me inzichten gaf die ik pas wat later dat weekend helemaal begreep. De confrontatie met mezelf was op zaterdag in de AH. Ik was shoppen met mijn dochter, heerlijk wat nieuwe kleding gekocht voor haar en er moest nog iets voor het feestje dat weekend worden ingeslagen. Ik had niet zo heel veel zin en zat er eigenlijk helemaal doorheen. Ik zette mijn spullen op de band, waarschijnlijk niet helemaal handig, want een potje met wokolie viel van de band en spatte uit elkaar. De dame die achter mij in de rij stond was daar kennelijk niet helemaal blij mee. Dat valt nog wel te begrijpen ook omdat het een spetter op haar crème broek gaf. Ze begon te mopperen, dat ik had het beter op de band moeten zetten. Toen ik terugkwam met een nieuw potje begon ze te mopperen dat het toch wel lang duurde en dat ze haast had. Ik wilde haar geruststellen door een grapje te maken: “ik word 110 dus de paar minuutjes maken ook niet meer uit”. Dat schoot kennelijk verkeerd en ze mopperde en ze gaf aan dat ze snel naar de tour de France wilde kijken. Dat ik vooral moest opschieten toen ik ook nog een parkeerkaart ging afrekenen bereikte ze haar kookpunt (zo leek het althans). Toen ik wegliep zei ze net hard genoeg zodat ik het kon horen: ”En kijk eens hoe je eruitziet”.

En alle nekharen gingen recht opstaan, al mijn onzekerheden werden aangewakkerd en alle stemmetjes in mijn hoofd waren wakker. In een reflex stond ik recht tegenover haar en keek haar recht in haar ogen: ”Wat bedoelt u daar precies mee?” vroeg ik. Ik bleef haar recht aankijken, ik was uiterlijk heel rustig. En bleef voor haar staan. “Roep de beveiliging zei ze, dit mens is gek”. “Ik wil alleen dat u mij uitlegt wat u met uw opmerking bedoelde en ik zou het waarderen als u uw excuses aanbood”. Ze werd duidelijk heel ongemakkelijk, mijn dochter was erbij en keer ernaar. Inmiddels hadden we de aandacht van de rest van de rij ook op ons gevestigd. Ik wilde niet meer. Ik ben weggelopen en heb haar nog wel gezegd: “kijk (naar mijn lijf wijzend) hier wordt aan gewerkt, aan dat rottige karakter van u is niets meer te doen, nog een fijne dag”.

Bij de auto aangekomen, heb ik me even laten gaan en mijn woede laten ontsnappen (door wat krachttermen die ik beter niet aan het papier kan toevertrouwen). Ik stond te trillen op mijn benen. Mijn dochter was heel verontwaardigd dat deze vrouw dit had gezegd, want ze voelde feilloos aan dat het mij onwijs raakte. In eerste instantie was ik heel boos, daarna heel verdrietig, want zo zien mensen mij dus. Kijk eens hoe ik eruitzie. Al snel realiseerde ik me dat het niet eens zo zeer die vrouw was, ik was het zelf want zij gaf stem aan iets wat ik steeds probeer weg te drukken. Ik vind dat ik er niet uitzie. Ik vind dat ik er niet toe doe. Mijn reactie had feitelijk niets met die mevrouw te maken, ik kwam keihard mezelf tegen en het was een pijnlijke confrontatie. Tegen ieder ander zou ik zeggen: ”wees die vrouw dankbaar, want ze maakt je bewust van je eigen onzekerheden”, “Nu je het je bewust bent heb je een keuze hoe je hiermee om wilt gaan”. Natuurlijk weet ik dat en ik weet ook uit ervaring hoe moeilijk het is om het zo te zien. Nu ik een paar dagen verder ben kan ik zeggen dat ik haar ook dankbaar ben, want groei gaat niet altijd zonder pijn.

De ontmoeting eerder dat weekend kwam in een ander daglicht te staan omdat deze persoon mij totaal niet beoordeelde op mijn uiterlijk, maar een connectie vond op een ander niveau. Naar me keek om wie ik ben. Het kan dus kennelijk allebei naast elkaar bestaan en dat allebei dus kennelijk waar is. Ik kies vooral het contact met deze persoon te koesteren omdat dat ook is hoe ik ook oordeelloos naar andere mensen (wil) kijken. Misschien is de les hieruit wel dat ik ook oordeelloos naar mezelf kan en mag kijken. Want heel eerlijk dat is een fantastisch gevoel, wat ik heel misschien tot op dat moment van onze ontmoeting even helemaal kwijt was. Wow hoe bijzonder is dat. 

En dat ik de keuze heb om te kiezen voor de confrontatie met mijn onzekerheid of oordeelloos naar die onzekerheid te kijken en het te laten zijn.

Dank je wel voor deze wijze lessen!

Kus en knuffel,

Monique