29. jun, 2016

Mensen kijken

Heb je dat ook weleens dat je lekker op een terrasje zit en dat je dan ongegeneerd naar andere mensen zit te kijken. Heb je dan ook weleens dat je dan het verhaal erbij bedenkt, nou ik wel. Afgelopen zaterdag ging ik met mijn zoon naar een voorstel van Gabbers. Vooraf een broodje eten, dat was best een uitdaging want hij wist niet zo goed waar hij naar toe wilde. Uiteindelijk werd het een broodje en op een stoeprandje gaan zitten om het lekker op te peuzelen, zo zaten we stilletjes naast elkaar. Al snel ving ik een gesprek op tussen een vader en een dochter: “snap jij je moeder nou? Wat zei ik nou verkeerd? Waarom komt ze niet gewoon bij ons zitten? Waarom loopt ze nou weg? Wat heb ik nu weer gedaan? Wij gaan gewoon de winkel in hoor, laat je moeder maar even”. In eerste instantie dacht ik, hoe kan een vader dat nou aan zijn dochter vragen. Even was ik ook heel (ver)oordelend naar die vader toe, wat een eikel zeg dat hij zijn vrouw zo laat zitten. Kortom mijn hoofd maakte overuren. En toen zag ik de moeder en ik begreep gelijk waarom ze was weggelopen. Deze moeder is net als ik een maatje meer en als je wat minder in de sportschool komt dan is het verdomd lastig om te gaan zitten op een stoeprandje, het gaan zitten op zich niet maar het weer opstaan is bijna een marteling. Oh echt ik kan haar pijn bijna voelen van de vernedering dat je niet kan opstaan op een heel vol plein vol met mensen. Ik kreeg last van vervangende schaamte die je voelt als dat je gebeurd. Ik snap ook dat haar man dat niet begrijpt, hijzelf komt met gemak overeind en denkt daar naar alle waarschijnlijkheid totaal niet over na. Hij is gaan zitten om dat de schat niet eens ziet dat zijn vrouw een maatje meer heeft. Eigenlijk wel schattig. Jammer alleen dat hij zijn dochter zo aan het bewerken was over wat hij fout had gedaan, hij had het natuurlijk ook gewoon aan zijn vrouw kunnen vragen, wat er was. Maar goed dat is weer iets anders.

Wel moest ik zelf terugdenken aan een soortgelijke situatie waar ikzelf in terecht kwam. Het was een mooie zomer in Italië, het was in Luca geloof ik. We waren op vakantie en we hadden de hele morgen door dat geweldige stadje gewandeld en we kwamen op een pleintje om te gaan lunchen. Heel veel gezellige terrasjes, we liepen er langs een paar en ik volgde mijn man. En wat denk je van alle terrasjes koos hij een terrasje met stoelmaat 36. Toen ik wilde gaan zitten bleef ik van mijn ene bil op de andere bil verschuiven. Want echt ik durfde niet te gaan zitten, wat als ik dan zou opstaan en ik zou de stoel meenemen. De gedachten alleen al maakte mij misselijk. Mijn man vroeg aan mij waarom ik niet stilzat en toen ik antwoorden dat dit stoelmaat 36 was begon hij te lachen en verontschuldigde zich voor het feit dat hij dat niet had gezien. Het is natuurlijk geweldig dat mijn man oordeelloos naar mij kan en wil kijken en dat voor hem de kledingmaat die ik draag niet onderscheidend is. En dat hij me geweldig vindt “no matter what”.  Toch is het echt heel vervelend als je je zo voelt.

Nadat mijn zoon zijn broodje op had, gingen we naar de voorstelling van Gabbers. Zo gaaf, heerlijk gelachen maar ook daar heb ik eerst even de stoelen gecheckt ze zijn weliswaar geen maat 36 maar het zijn klapstoelen. Ik heb me bijna niet durven bewegen, want wat als ik er doorheen ga. Het is natuurlijk allemaal in mijn hoofd en ik merk ook nu ik zo met de operatie bezig ben dat ik me steeds meer bewust ben van mijn omvang. Het wordt steeds meer zichtbaar, echt heel vervelend. Ik moet ook heel wat vragenlijsten invullen en ik kon op dat moment op alle vragen het antwoord nee geven. Nee ik heb geen last van opgezette voeten, nee ik zweet niet overmatig, nee ik krijg mijn schoenen nog prima aan. En wat gebeurd de volgende dag. Ik heb opgezette voeten, ik word midden in de nacht zwetend wakker en kan mijn schoenen niet meer aan. Nou echt he, om gek van te worden. En hoe ja het was die nacht wel 28 graden….. misschien, heel misschien was dat ook een beetje invloed.

Het geeft voor mij alleen maar weer aan dat als er iets is wat je bezighoudt, dat dat ook hetgeen is dat je tegenkomt. Misschien heel misschien als ik er niet zo mee bezig ben dat het ook minder zwaar wordt (grappige woordkeuze al zeg ik het zelf).

Tot volgende week maar weer.

Kus en knuffel

Monique