22. jun, 2016

Kers op de taart!

Soms heb je van die gesprekken die echt voelen als de kers op de taart. Die gesprekken vinden plaats op verjaardagen, in een restaurant, met collega’s of gewoon op plekken waar je het ze niet verwacht. Afgelopen week was weer zo een week die bol stond van de meest mooie gesprekken die mij steunen in mijn doel om de wereld een beetje mooier te maken. Zo van ik vrij onverwacht op een verjaardag en kwam ik met twee andere vrouwen in gesprek. En hoe het gesprek precies verliep weet ik niet meer maar voor een gegeven moment doken we onder de waterlijn. Het werd een gesprek over wat je wel of niet doet in de rol van hulpverlener. Een van de twee vrouwen is een hulpverlener en werd geraakt door mijn kijk op mensen. Ik kom er steeds meer achter dat de meeste mensen om mij heen die heel bijzonder vinden. Voor mijn zijn alle mensen “specialist in het zichzelf zijn”, als geen ander weet ieder voor zicht wat hij of zij nodig heeft. Ik ga ervan uit dat eenieder weet wat goed of niet goed voor hem/haar is en daarom ook prima in staat is om daarin de juiste keuzes te maken. Dat ik het belangrijk vind om mensen steeds bewust te maken van die keuze, zie ik als mijn toegevoegde waarde aan deze mooie wereld. Dat betekent overigens niet dat ik me ook verantwoordelijk voel of iemand iets doet met die keuze of niet. Het voelt voor mij helemaal goed als ik mensen kan raken en ze een inzicht laat ervaren in het vertrouwen dat zij er precies mee doen wat zij zelf vinden dat nodig is. Ik probeer daar zo oordeelloos in te blijven. Deze hulpverlenen vroeg aan mij of ik het dan niet vervelend vond dat ik dan soms opmerkte als iemand er dan niets mee deed. Ze noemde het voorbeeld van iemand die zij ondersteunde met het stoppen met roken, waarbij ze dacht dat ze een goed gesprek had gehad, maar een paar dagen betrapte met een sigaret. Ze vertelde mij hoe erg ze zich dat aantrok. Op mijn vraag, wat maakte dat zij het zichzelf zo aantrok. Keek ze me een beetje vreemd aan en gaf ze het onderwerp: ”ik ben hulpverlener ik moet toch helpen?”

En precies daar kijk ik anders naar mensen en ook met veel vertrouwen naar mensen. Wanneer je iemand iets oplegt wat jij vindt dat belangrijk is om aan die ander te veranderen dan werkt dat natuurlijk voor geen meter. Veranderingen of ontwikkelingen of aanpassingen of suggesties van buitenaf zullen nooit intern landen. Wanneer jezelf niet voelt dat er iets anders kan dan ga je het ook niet doen. En voor mij ook zo logisch en zo begrijpelijk en ook iets waar ik mezelf dus niet mee bezig houdt. “Toch verander jij wel mensen” zei deze hulpverlener weer. Jij maakt dat mensen anders gaan denken. Ik heb niet de arrogantie om te denken dat ik mensen verander. Wat ik wel doe is mensen laten ervaren dat er altijd een keuze is. Je kunt wel of niet stoppen met roken. Je kunt wel of niet bij je partner blijven. Je kunt wel of niet in deze baan blijven. De vragen geef ik je graag, de antwoorden zijn voor jezelf. En als die vragen iemand verder brengen of nieuwe inzichten geven, dan vind ik dat geweldig en geeft met dat een kik. En als dat niet zo is, dan waren het kennelijk niet de vragen voor dat moment of voor die persoon, het dat is ook goed. “Ja dat is heel simpel gezegd” reageerde de hulpverlener, mijn reactie: ”En niet altijd even makkelijk om het te doen”.

Wat ik mezelf steeds meer bewust ben geworden op mijn ontdekkingsreis is dat ik veel mensen kan en mag inspireren om anders naar zichzelf te kijken en ze keuzes te laten ervaren. Ik voel ook dat het voor veel mensen als zeer verhelderend wordt ervaren hoe ik naar mensen kijk. Ik krijg ook heel vaak terug dat mensen dat als heel fijn ervaren en tegelijkertijd krijg ik dan de opmerking, maar zoals jij zijn er maar heel weinig het zou zo goed zijn als er meer mensen zoals jij zijn, want dat zou deze organisatie…… of dan zou mijn vrienden……… of dan zou ik….. Dan is mijn reactie: ”En wat als jij nou eens ook zo naar mensen ga kijken?” Want iedereen van ons kan op zijn/haar eigen manier zijn of haar kijk op de wereld veranderen. Iedereen kan daarmee de wereld een beetje mooier maken en dat begint bij jezelf. Iedereen komt op een verjaardag, op een feestje of op een andere plek in contact met mensen. Want hoe kan je vragen aan een ander om iets te doen, als je zelf niet bereid bent om het te doen?

Liefs, Monique