8. jun, 2016

Je kan het pas weggeven als je het echt hebt.

Hoe vaak vraag je jezelf af wanneer je dit of dat krijgt van een ander? Hoe vaak ben je teleurgesteld in iemand omdat hij of zij je niet begrijpt of niet “geeft” wat je nodig hebt? Hoe vaak begin je een ruzie om dat die ander niet doet wat jij wil? Hoe vaak zeg je, ja als hij nu dit of dat…… dan kan ik…… Het valt me op hoe vaak we dingen buiten onszelf leggen en ons niet verantwoordelijk voelen voor onze eigen gedrag.
We kiezen er dan onbewust voor om met een grote “S” van slachtoffer op ons voorhoofd te blijven lopen. Laatst had ik een gesprek met een man die waarschijnlijk gefrustreerd was over zijn baas. Hij was maar aan het afgeven over alles wat hij wel niet of juist wel deed. Toen ik de man (laten we hem Harry noemen, geheel willekeurig) vroeg wat hij deed en wat maakte dat hij zo afhankelijk was van het gedrag van zijn baas, werd hij een beetje kribbig. Luister er is een hiërarchie in ons bedrijf en als je tegen je baas ingaat kan je zo ontslagen worden. Feitelijk vraag ik me dat af, omdat domweg ons ontslag niet helemaal zo in elkaar steekt. Maar goed Harry was overtuigd van zichzelf en was tegelijkertijd ook mij aan het overtuigen dat hij zelf alles goed deed. Hij ging maar door dat hij iedere collega kende en dat zij hem vooral ook geweldig vonden en dat ze het vooral eens waren over deze leidinggevende.

Op dat moment zag ik ook de grote “S” op het voorhoofd van deze Harry, hij had zichzelf zo overtuigd van het feit dat zijn leidinggevende waardeloos was en een grote k… dat hij niet meer kon kijken naar zijn eigen rol in deze. Hij zag niet dat hij degene was die zijn leidinggevende macht over hem gaf. Hij zag zelf niet dat hij degene was die vond dat de leidinggevende niet te vertrouwen was. Harry wilde op dat moment niet met mij onder de waterlijn om te kijken waar dat vandaan kwam. Hij bleef boven de waterlijn en daarmee hield hij in stand wat er was. Ik weet heel eerlijk niet of hij zich wel of niet bewust was van de keuze op dat moment. Een paar uur later kwam in deze Harry weer tegen en keek hem in zijn ogen, hij was stil, kennelijk had ik iets geraakt en realiseerde hij zich wel dat hij een keuze had. Hij werd emotioneel en vroeg me wat ik deed. Grappig eigenlijk want ook dat legde hij buiten zichzelf, ik zei hem alleen dat hij het zelf was die wat deed. Hij bedankte me daarvoor!

Zelf had ik een soortgelijke ervaring maar dan andersom. Onbewust liep ik met een “S” op mijn voorhoofd als het gaat om mijn “dik zijn”. Ik hield de pijn van “dik zijn” heel (on)bewust ver van mij af. Als ik meer ging lopen dan zou ik wel afvallen, als ik nog minder zou eten dan zou ik wel afvallen. Tegelijkertijd lachte ik mijn verdriet weg en sprak ook over dit gevoel in derde persoon en met heel veel humor. Als je er om kan lachen dan huil je er in ieder geval niet om. Het voorval met Harry leerde mij ook iets. Ik had steeds het “dik zijn” ver van me gehouden. Ik was steeds uit de weg gegaan wat dit eigenlijk voor mij betekende. Ik durfde de pijn niet te voelen dus had ik het naast me neergelegd. Totdat een collega een beetje ongelukkig mijn eigen gevoel uitsprak. Ze zei dat ik best kon afvallen in de overgang, als ik maar meer ging bewegen en minder eten. Het klonk zo simpel en het raakte me zo diep. Want dat had ik ook tegen mezelf gezegd en dat is wat ik me 9 jaar lang voor had gehouden. Een levensgrote “S” die ik tot dat moment niet “echt” onder ogen kon komen. Net als Harry alleen was het bij mij niet mijn leidinggevende maar mijn grootste verdriet. Wanneer ik mijn grootste verdriet niet aanvaard dan is het niet van mij en kan ik het ook niet weggeven. Daarmee bedoel ik, wanneer ik ervoor kies om mijn verdriet niet te voelen dan kan ik ook de keuze niet maken om er iets mee te doen.

Ik ben mij collega dankbaar voor het feit dat ze het tegen me zei. Ik ga er nog wel even teruggeven dat ik op zijn minst haar toon vervelend vond, maar dat de boodschap in haar reactie bij mij is binnengekomen. En weet je dan ben ik echt heel trots op mezelf dat ik het proces zo kan ontrafelen en kan zien wat er in de reactie zit wat mij zo raakt. Dat ik dan ervaar wat van mij is en van haar en dat is natuurlijk waanzinnig. Het zou me overigens niets verbazen als mijn verhaal ook iets bij haar raakte. En nee het viel niet mee en ja ik had even tijd nodig en de verleiding was heel groot om het buiten mezelf te houden en naar mijn collega te gaan wijzen. Heel even moet ik bekennen heb ik dat ook gedaan. Nu niet meer, want dat verdriet is van mij en nu ik het heb kan ik het ook weggeven. Dat geldt misschien ook wel voor Harry, als hij wil voelen wat die leidinggevende met hem doet en wat er voor hem achter zit. Dan kan hij weet hij wat hij kan weggeven en welke keuze hij daarin kan maken. Dan wel een hele bewuste keuze. Net als de keuze van mij om mijn verdriet om het “dik zijn” te omarmen.

Succes!

Knuffel en Kus,

Monique