1. jun, 2016

Dit is mijn lijf! deelII

Wat levert deze ontdekkingsreis eigenlijk op. Het blijft maar malen in mijn hoofd, alle stemmetjes maken overuren! Ik voel me er alleen maar verdrietiger door. Ze schreeuwen “wat ben jij toch waardeloos”, “jij kan niet eens lijnen, “je hebt geen discipline”, “je bent zwak”, “wat ben jij een slechte moeder”, “jij kan niet eens voor jezelf zorgen”. Nog veel meer vreselijke dingen, die vooral ik dan vooral tegen mezelf zeg. Ik oordeel keihard over mezelf en laat daarbij geen spaan van mijzelf heel. Niet dat het helpt, niet dat het neerhalen van mijzelf of enige manier positief bijdraagt aan mijn ontdekkingsreis en toch doe ik het. Ik hoor alle goedbedoelde adviezen echt wel van de lieve mensen in mijn directe omgeving. Soms lijk ik te kiezen om er niet naar te luisteren. Ok dit is het moment dat ik me bewust ben van het feit dat deze stemmetjes mij niet gaan helpen. Dat als ik me alleen daarop focus ik met een grote S van slachtoffer op mijn voorhoofd blijf lopen. Dit is het moment van de keuze, blijf ik luisteren naar die stemmetjes of ga ik luisteren naar mijn hart?

Ik neem jullie even mee naar 2007 bijna precies 9 jaar geleden. Toen besloot ik om mijn overgewicht te lijf te gaan met een maagband. Na weer verwoede lijnpogingen leek dit absoluut het wondermiddel. Voor iedereen die wel eens gelijnd heeft, weet dat wondermiddelen niet bestaan, maar goed toch ik dacht het wel. Uiteindelijk hebben aantal factoren ervoor gezorgd dat de maagband na 5 maanden op “non-actief” is gezet. Dus de werking van deze maagband is minimaal. Achteraf gezien is het werken aan mijn overgewicht veel meer dan “alleen” gezond eten en meer bewegen. Voor mij is het ook het onder ogen komen van een “eetverslaving”. O jee, daar komen de stemmetjes weer. Ja ik ben een eetverslaafde (geweest). Die altijd eten als een middel heeft ingezet om te troosten, te belonen, te straffen, te compenseren en ga zo maar door. Toen ik drie jaar geleden “per ongeluk” bij een verslavingskliniek kwam om een accupunctuur dieet te proberen. Moet ik wel toegeven dat ik echt dacht dat ik op de verkeerde plek terecht was gekomen, niets is minder waar. Ik ben onder ogen gaan zien dat eten net zo verslavend kan zijn als roken, drugs en drank, dat misschien het enige verschil is dat je wel moet eten. En wat eet je dan wel en wat eet je dan niet…… Welk regime is dan het beste, geen pasta of wel pasta, is brood nou slecht of niet. Kan wijn wel of dan alleen rood? Calorieën tellen of juist niet. Combinaties vermijden. Pillen slikken, maaltijdvervangers….. Ik weet wel dat dikke mensen een hele economie gaande houden, namelijk die van de dieetindustrie. Ik ben bij alle diëtistes geweest. Je eet te veel, je eet te weinig. Houd je echt wel alles bij in je eetdagboek, weeg je wel alles af, heb je je puntjes wel geteld. Sporten 3 a 4 keer in de week, echt alles voor een slanker lichaam. En met een wisselend resultaat of liever gezegd geen gewenst resultaat.

Tot dit moment zei ik altijd, dat het goed was dat ik dik ben, dat ik daarmee een voorbeeld kan zijn voor andere dikke vrouwen die zich schamen voor hun lijf. ”Vrouwen met een maatje meer inspireren en emanciperen om zichzelf te zijn en trots te zijn op hun lijf”. Ja ik ben trots op mijn lijf en de schaamte voor een maatje meer is weg. De reden waarom het een maatje minder mag is omdat ik graag de dingen blijf doen die ik nu doe en mijn levensverwachting kan verlengen. En dat ik dat niet alleen kan, dat is duidelijk en ook daar schaam ik me niet meer voor, waarom zou ik. Over smaak valt niet te twisten en je mag van mij vinden wat je vindt van mijn lijf. Dus heb ik een besluit genomen.

Ik heb een soort van onderzoekje gedaan wat ik zou kunnen doen en ik ga voor een gastric bypass, mijn maagband gaat verwijderd worden, althans dat verwacht ik en ik onderga deze ingreep. De verwijsbrief van de huisarts is binnen en de afspraak met de chirurg staat gepland. Ik sta volledig achter deze keuze als moet ik wel nog een kleine drempel over om voor de tweede keer in een gezond lijf te gaan snijden. De kans op een nog gezonder lijf met een maatje minder weegt (gek genoeg) zwaarder.

Zo lieve mensen het hoge woord is eruit, het voelt goed. Ik zal jullie verder meenemen op mijn reis en zie maar of ik je hiermee kan inspireren om ook je eigen keuze te maken!

Kus en Knuffel,

Monique