25. mei, 2016

Dit is mijn lijf!

Dit is mijn lijf, mooi een maatje meer! De titel van een boek welke ik samen met Diana Driehuis heb mogen maken. Een boek vol met stijltips voor en door vrouwen met een maatje meer. Het is nog steeds een mooi document en als is het boek qua kleding misschien wat gedateerd de adviezen en de verhalen zijn nog steeds heel relevant. Wel is er iets verandert in het omgaan met mijn maatje meer.  Ik kijk met gemengde gevoelens de foto’s uit die tijd terug (2007). Enerzijds met bewondering want het staan zelfs foto’s van mij in lingerie en tegelijkertijd ook met schaamte. Als geen ander realiseer ik me als ik die foto’s bekijk hoe zwaar of liever hoe dik ik daar was. Ik was toen denk ik maat 52/54 en dan ben je best fors. In die tijd lachte ik ook heel vaak mijn verdriet weg als het ging over mijn maat. Ik had teksten als: “ik heb maat 36…… bij mijn enkels”, of “Aan een mooie vrouw is geen pond te veel”, “ik maak me geen zorgen over mijn (dikke) kont want die zie ik zelf toch niet”. Achter al die grappen en grollen ging heel veel verdriet schuil. Inmiddels zijn we negen jaar verder en is mijn kledingmaat iets afgenomen naar 48/50, probeer ik regelmatig te sporten en eet heel bewust. Naarmate mijn leeftijd toeneemt is de behoefte om af te vallen steeds minder. Je legt je er een soort bij neer. De tijd en energie die het kost om af te vallen weegt niet op tegen het steeds moeilijker wordende resultaat.

Wel moet ik toegeven dat waar ik jaren jonger wilde afvallen om esthetische redenen, dat die redenen steeds meer op de achtergrond komen te staan.  En dan in ene is daar een moment dat je je werkelijk realiseert dat je ouder wordt en dat wanneer je zoals ik de ambitie hebt om 110 jaar te worden de kansen met dit overgewicht wel drastisch afnemen. Ik mag me gelukkig prijzen met mijn lijf, tot op heden geen noemenswaardige klachten en zeker geen klachten gerelateerd aan mijn overgewicht. Mijn gewrichten dragen mij al die km die ik hardloop, ik heb geen last van mijn rug en geen klachten die wijzen op diabetes, hoge bloeddruk of hartklachten. Toch heb ik wel het gevoel dat ik het lot aan het tarten ben. Statistisch gezien kan mijn lijf dat niet heel lang meer volhouden. Dit is niet uit somberheid of zoiets maar ik mag wel de realiteit onder ogen gaan zien.

Dus neem ik een duik dieper onder de waterlijn en ga bij mezelf op ontdekkingsreis hoe en wat ik met mijn overgewicht zou willen en vooral ook ga doen. Ik heb nu nog een keuze, de keuze om het roer drastisch om te gooien of niet en dan de consequenties te aanvaarden. Het draait allemaal om mijn eigen keuzes en de regie die ik daarin heb en neem. Natuurlijk realiseer en voel ik vooral hoe moeilijk die keuze is en vooral ook welke consequenties aan welke keuze kan zitten en dat ik die moet aanvaarden. Heel eerlijk is mijn overgewicht (diep diep onder water) ook altijd wel een soort van bescherming geweest. Want de verwachtingen rondom een dikke vrouw zijn nou eenmaal niet zo hoog. Denk daarbij aan het sporten, je hebt altijd een excuus waarom je als laatste uitgekozen wordt. Of emotioneel komen mensen niet zo heel dicht bij je, want er zit letterlijk een muur tussen (in dit geval van vet).  Je kan lui zijn, je hoeft niet zoveel aan je uiterlijk te doen en je kan eten wat je wilt, je bent immers toch al dik. Het is heel confronterend om het zo op te schrijven, toch is het wel zo. Heel veel stemmetjes in mijn hoofd gaan helemaal los en willen de confrontatie aangaan. Ik denk ook de vrouwen met een maatje meer die dit lezen. Of nee nog erger de vrouwen met maatje 36 die mij dan willen overtuigen van hoe geweldig ik ben en hoe mooi ik er uitzie. Of de mooiste “aan jou zie je helemaal niet dat je zwaar bent”.  Mijn absolute favoriet: ”Je bent mooi vanbinnen”.  Het is allemaal waar en tegelijkertijd ook weer niet. Want het is mijn lijf, het is mijn keuze, het zijn mijn emoties. Het is wat bij mij onder de waterlijn gebeurd en wat er zeker ook “IS” en voor nu gewoon ook even mag “ZIJN”.

Het is mijn ontdekkingsreis en zo heeft ieder zijn eigen verhaal en reis te maken, met eigen keuzes, eigen consequenties en eigen leermomenten, en voor nu voelt het voor mij heel goed.

Volgende week neem ik jullie mee verder op deze reis en deel ik met jullie de keuze die ik heb gemaakt en welke consequenties die voor mij gaan hebben.

Tot volgende week!

Kus en Knuffel,

Monique