11. mei, 2016

Vragen staat vrij

Echt waar soms blijf ik me maar verbazen en het liefst nog verwonderen. Heel soms denk ik aan de uitspraak van van Gaal:” Ben ik nou zo slim of zijn jullie nou zo dom”, over een hard oordeel gesproken….. Laatst was ik in gesprek met een vrouwelijke leidinggevende die de verandering van een team moest begeleiden. Ze had de opdracht gekregen van haar baas want een bepaald team functioneerde niet. Ze liet mij haar plan van aanpak zien en zij schetste mij de oplossing voor dat team. Eerst zou ze wel even de huidige leidinggevende gaan ontslaan en dan zou ze de medewerkers wel even gaan vertellen wat er allemaal mis met ze was en hoe ze het wel moesten doen. Daar zat natuurlijk een tijdspad aan vast en dat moest binnen 6 maanden geregeld zijn. En het resultaat zou dan zijn dat het team beter zou gaan samenwerken en een beter resultaat zou boeken. En zij had ook het resultaat nog even SMART gemaakt zodat ze daar een ieder op aan kon spreken en ook nog even kan afrekenen. Want ja het was toch bij de zotten dat deze mensen die daar al zo lang werkte niet begrepen wat er nou eigenlijk van ze verwacht werd.

Zelf was ik zo verbaasd over dit hele verhaal en ik begreep er helemaal niets van. Dat wil zeggen, mijn hoofd begreep prima wat ze zij en rationeel beredeneerd was het echt een prima plan van aanpak. Ook ingegeven door het feit dat deze leidinggevende helemaal overtuigd was van haar gelijk. En natuurlijk ook omdat haar baas het helemaal geweldig vond en ja het is het resultaat wat telt. Op mijn vraag;” wat vinden de teamleden hiervan?” Verslikte ze zich bijna in haar koffie. Haar antwoord was kort en duidelijk: ”die hoeven hier niets van te vinden, die moeten het gewoon doen” en ze haalde even adem: “als zij zelf de oplossing hadden gehad dan hadden ze het toch al heel lang kunnen oppakken”. Stilte. “Ik weet wat de beste oplossing is en ik heb daar ook al heel veel ervaring mee”.  Op mijn vraag : ”Wat maakt dat jij denkt dat dit de beste oplossing is met deze mensen en binnen deze organisatie?” werd ze kwaad en wilde ze bijna weglopen.  Dat is altijd even een spannend momentje, maar mijn (belemmerende) overtuiging is dat mensen dit met mij aankaarten, dat dat niet voor niets gebeurd. Haar aanpak staat zo haaks op hoe ik tegen leidinggeven aankijk en hoe ik aankijk tegen mensen in het algemeen dat het geen toeval kan zijn dat wij met elkaar in gesprek zijn.

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. “Wat maakt nu dat jij zo kwaad op me bent?”, probeer ik. Ze kijkt me aan en ik zie in haar ogen dat ze heeft niet goed weet hoe ze moet reageren, in een fractie van een seconde voel ik dat ze een keuze maakt. Op dat moment kan het alle kanten op, wat gaat ze zeggen en wat gaat ze doen, ze zou natuurlijk ook gewoon op kunnen staan. Ik kan dat niet beïnvloeden, wel kan ik rustig blijven zitten en ervoor kiezen om haar in haar ogen te blijven kijken. Ook zij kiest ervoor om te blijven zitten. Wanneer ik zie dat de spanning van haar gezicht vervaagd, zeg ik: “Ik voel dat jij heel hard aan het werk bent, wat maakt dat jij je zo verantwoordelijk voor dit geheel voelt?”.

Het gesprek wat daarop volgde ging eigenlijk alle kanten op en ik heb haar vooral heel veel vragen gesteld, want ik heb namelijk ook niet de oplossing, wel voel ik aan alles dat de vragen die zij stelde ook door haar beantwoord kunnen worden. Heel vaak en zo ook in dit geval is de houding die je aanneemt iets wat voorkomt uit hoe je geleerd hebt om naar de wereld te kijken. Bazen weten het en medewerkers moet het gewoon doen. Het is dus rete lastig als je iemand tegenkomen, ik dit geval mij, die je een spiegel voor houdt en je een keuze laat maken.

Of en hoe dit plan van aanpak er nu uitziet, ik heb geen idee. Ik heb haar een cadeautje gegeven door haar vragen te stellen die zij zelf had en een keuze heeft om die te beantwoorden. Of en wat ze er mee doet is aan haar, ik heb haar oplossing niet ik geef haar alleen het inzicht dat ze een keuze heeft en of ze mijn cadeautje uitpakt…… dat is aan haar en laat ik los.

Fijne week en tot snel

Knuffel, Monique