4. mei, 2016

Ma'am niet knuffelen!

“Ik ga echt niet met jou naar de markt, jij praat met iedereen”, dat krijg ik zo vaak te horen van mijn kinderen. “Soms geef je ze ook nog een knuffel”. Helemaal waar ik noem mijzelf ook wel een “beroepsknuffelaar”. OMG alle stemmetjes in mijn hoofd komen gelijk in opstand, “dat kan je toch niet zeggen”, “mensen verklaren je gelijk voor gek”, “je bent echt niet goed bij je hoofd als je wildvreemde mensen gaat knuffelen”. Toch blijf ik het doen en winnen de stemmetjes het in mijn hoofd niet en knuffel ik iedereen om me heen die daar behoefte aan heeft, ja ook op de werkvloer. Voor mij is dat eigenlijk heel logisch, wanneer je ervoor kiest om met iemand op “hartniveau” het gesprek aan te gaan om dan niet ook even contact te maken met dat hart. Voor mij is een knuffel “hart op hart”. En daarmee wil ik zeggen: “Ik hoor je, ik zie je, ik voel je”.  Daarmee herken en erken je iemand zijn gevoelens en geef je het de ruimte om er te mogen zijn. Ik vind het heel krachtig wanneer je in contact bent en contact maakt met mensen op je heen. 

Echter mijn twee puberkinderen denken daar heel anders over. Dat gedoe vinden ze maar niets, want dat hoort niet. Dat willen ze niet, want dat vinden ze maar gek. Het is grappig en tegelijkertijd ook best wel verdrietig. Kennelijk leven wij in een wereld waar het niet meer over knuffels mag gaan, niet over het hart en zeker niet over liefde. Natuurlijk in ons gezin is er heel veel liefde en binnen de muren van het huis wordt dat ook uitgesproken en gevoeld, maar zodra je op straat staat dan mag het niet meer. Dan ben je gek en dat kan gewoon niet, zeker niet op de werkvloer of waar je “zakelijk moet gedragen” of “volwassen moet zijn” of “laat asjeblieft je gevoelens niet zien want dat is zo onprofessioneel”. We doen daar allemaal aan mee, ons hoofd wint het bijna altijd van het hart.

Soms verbaast het me wat ons hoofd ons soms laat doen omdat wij denken, dat zij denken, dat hij denkt, dat ik denk, dat wij denken, dat zij denkt, dat ik denk, dat hij denkt, dat……. Dat ons hoofd soms de arrogantie heeft om de aanname te kunnen doen wat een ander denkt of beweegt. Het is echt heel bijzonder als je erover nadenkt. Hoe kan je denken voor een ander, hoe kan je weten wat er bij een ander speelt als je het niet gewoon vraagt. En wat als het antwoord heel anders is dan dat jij had kunnen bedenken. Wat als je uit liefde voor een ander dat antwoord respecteert en er geen oordeel over geeft, het er laat zijn? De wereld om ons heen, die is het die is het die ons maakt dat wij oordelen….. Natuurlijk, als je dat lang genoeg tegen jezelf blijft zeggen dan is dat natuurlijk ook zo… of….. toch niet. Want grappig genoeg zijn wij, jij en ik die wereld, daar maken wij deel vanuit. We staan er niet naast of zo, toch? Het is toch niet “De Wereld” en “ik”. Voor mij zijn we allemaal onderdeel van iets groters, iets wat we besloten hebben om de wereld te noemen en voor mij geld ook alles wat daarom heen zit. Je kunt voor jezelf kiezen wat je van de wereld wil zien en hoe groot die is voor jou. Daarmee kun je ook kiezen welke bijdrage jij aan de wereld levert. En welke bijdrage je ook levert dat is hoe de wereld, jouw wereld eruitziet.

Zelf ben ik iemand die heel groot denkt en dat ieder mens in relatie staat tot elkaar, dat we elkaar kunnen ondersteunen, beïnvloeden, raken en in beweging kunnen brengen. Het heeft soms maar 1 persoon nodig die anders gaat denken en die beïnvloed de mensen om hem of haar heen. We hebben diverse voorbeelden van hoe dat werkt in de praktijk en met wisselende resultaten. Toch kunnen jij en ik de wereld om ons heen beïnvloeden op een positieve manier. Voor mij geld dat ik probeer zo oordeelloos naar mensen te luisteren, te kijken en te voelen. Dat ik me open stel om het verhaal achter het verhaal te horen, mensen in de ogen te kijken om te zien wat er allemaal is. Mijn ervaring is dat wanneer je dat consequent doet de wereld om je heen verandert en dat mensen het heerlijk vinden om even een knuffel te krijgen omdat we samen even vanuit het hoofd naar ons hart zijn afgedaald en daar op een plek zijn waar het prima is om te knuffelen.

Tot volgende week, veel knuffels van mij

Monique