12. dec, 2015

Tussen teleurstelling en kroketten bakken

Wat ik heel moeilijk vind is om mensen teleur te stellen en hoe je het ook wendt of keert het gebeurt echt wel en waarom doet dat dan zoveel met me. Heel recent heb ik een opdrachtgever teleur moeten stellen en ben van de één op andere dag gestopt. Wel een vangnet voor deze opdrachtgever gecreëerd. Waarvan ik denk dat het het beste is wat hem kan overkomen en toch voel ik me weer even dat kleine meisje. Dat meisje dat te oren kreeg “Ik ben niet boos ik ben teleurgesteld in je”. Die echo van toen galmt in mijn hoofd en maakt dat deze teleurstelling nog zwaarder wordt dan hij eigenlijk zou moeten zijn. Wat maakt nou dat ik me zo kloten voel? Wat maakt nou dat ik er niet van los kan komen? Wat maakt nou dat ik er niet overheen kan stappen en kan zien dat de andere kant is dat ik ook mensen heel blij maak omdat ik voor hun kies? Ik vind dat de meest moeilijke vragen om een eerlijk antwoord op te geven. Nog zoiets, ben ik wel eerlijk naar de eerste opdrachtgever geweest om die opdracht toen ik deze opdracht aanvaarden. Deed ik het misschien uit angst omdat ik toch niet helemaal het proces vertrouwde en ging voor de zekerheid van inkomsten. Terwijl er steeds een stemmetje in mijn hoofd was wat tegen mij zei, dit is de opdracht voor een ander, deze is niet voor jou.

Ik benoem hier de drie thema’s die voor mij in mijn leven zo prominent aanwezig zijn: “Het niet willen teleurstellen”, “Altijd eerlijk willen zijn”, “Angst voor ….. noem het maar”. Als ik kijk naar wat er nu in mij gaande is vind ik dat wel heel lastig, want alle drie de thema’s komen hier aan bod. Best wel lastig dat ik zo naar mezelf kijk….. kan iemand even die spiegel omdraaien? Ik vind het wel heel confronterend. Toch probeer ik er eens met een andere bril naar te kijken en zoek daarin een stukje rust voor mezelf. Kijk wat er gebeurd is met die opdracht verdient niet de schoonheidsprijs van mijn kan, maar waarom eigenlijk niet? Want heel sec genomen kies ik gewoon voor mezelf. Ik zit in een ideale situatie dat ik een keuze kan maken, hoe gaaf is dat dan? Ik ben juist niet teleurgesteld in mezelf, sterker nog ik ben trots op mezelf omdat ik die keuzes heb gecreëerd. De teleurstelling zit bij de opdrachtgever, maar wat ik ook ga doen die ga ik never nooit niet wegnemen, dat is van hem. Bovendien heeft hij zelf ook een keuze om het te accepteren of teleurgesteld te blijven, of creëert hij ook een nieuwe werkelijkheid met het vangnet dat hij zo aangereikt krijgt? Dat moet ik loslaten, dat kan ik niet beïnvloeden en wil ik ook niet meer. Vanuit de coaching zou je kunnen zeggen: "Gun hem zijn eigen ontwikkeling". Wat er gebeurd heeft met zijn ego te maken en het is zijn keuze wat hij daarmee gaat doen.

Het is mooi gezegd hoor, toch blijft het gevoel hangen. Dat wordt versterkt door het feit dat hij heeft aangegeven dat ik niet eerlijk ben geweest, dat ik hem niet eerder heb aangegeven dat ik de opdracht terug zou geven. Heel eerlijk daar heeft hij wel een punt. Zo voelt dat ook, al zou ik niet weten wanneer (praktisch) ik dit had moeten doen want de tweede optie kwam zo onverwacht en ging zo snel dat ik het amper zelf kon bevatten. Toch zit daar wel mijn pijn denk ik en weet die is dan weer van mij, want wij hij ook zegt of doen hij kan dat never nooit niet wegnemen. Laat ik dan nu maar beginnen met heel eerlijk tegen mezelf te zijn en hier een les uit trekken dat wanneer ik ooit weer in zo een situatie terecht kom dat ik tijd neem om eerlijk naar mezelf te kijken en dat ook naar anderen kan doen. De angst is wel dat hij me nu niet meer aardig vindt en dat hij er alles aan zou doen om mij het leven zuur te maken. Ik weet dat het zo een onzin is, want ik weet dat wanneer hij ziet welke kans hij krijgt met de oplossing die ik hem bied dan zal hij alleen maar waanzinnig blij zal zijn. En dat gun ik hem van harte, net zoals ik mezelf deze nieuwe opdracht gun met zoveel kansen voor mij. Daar moet ik dan nu op gaan vertrouwen, mezelf in gaan vertrouwen en vooral daarin eerlijk naar mezelf zijn. Want dan ben ik mijn beste zelf!

En wat ga ik nu doen? Ik ga me klaarmaken voor een middag vrijwilligerswerk in de voetbalkantine en ik ga kroketten bakken.