12. dec, 2015

Onder de waterlijn

Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik zo graag onder de waterlijn ga en dat het de plek voor mij is waar de mooiste dingen kunnen ontstaan en ook gebeuren. Dan zou je weten dat ik het soms ook heel eng vind om onder de waterlijn te zijn.

Nu ruim anderhalf jaar geleden kwam ik in aanraking met twee geweldige mensen Rich en Yvon Dutra - st John, de oprichters van Challenge Day ook wel bekend van “over de streep” (al vaker genoemd in mij blog). Ik was deelnemer van hun workshop voor volwassenen, die “Be The Change” heet. De weg naar die workshop toe was eigenlijk heel bijzonder en ook wel de moeite waard om te beschrijven. In mijn zoektocht naar een nieuwe interim opdracht kreeg ik een afwijzing. Ik was zo verontwaardigd over die afwijzing dat ik op zoek ging naar de directeur van het betreffende opleidingsbedrijf. Ik ontdekte dat deze goede man verschillende seminars gaf. Met de overtuiging dat ik deze man wel eens zou gaan vertellen hoe dom hij was om mij niet aan te nemen, kwam ik na 1 minuut van zijn seminar er al achter dat ik daar om een andere reden was. Ik was al een tijdje op zoek naar mezelf, naar wat ik nou eigenlijk wilde en steeds kon ik het niet vinden. Tot dat ik deze man hoorde praten en vertellen hoe hij tegen bepaalde zaken aankeek. Hij sprak over het feit dat je je eigen kansen kan creëren en dat je daarin best je gevoel kan volgen. Dat de keuzes die jij maakt de beste keuzes zijn en dat je daar ook heel ver mee komt. Ik begreep hem gelijk en aan het einde van dit seminar heb ik hem ook bedankt. De volgende seminar heb ik Diana meegevraagd want zij moest zijn verhaal ook horen. Ook zij was gegrepen dat zijn stijl van kijken naar ontwikkelingen, groei en was er mogelijk is als je je eigen keuzes durft te maken. Dus niet alleen om dat het moet (vooral van anderen) maar om dat het moet (vanuit jezelf). We zijn samen weer naar hem toegegaan en hij gaf toen aan als mijn verhaal je zo raakt ga dan eens naar “Be The Change”. Zo gezegd zo gedaan.

Geen idee wat ik daar kon verwachten, vooraf had ik wel aangegeven dat ik tijdens deze workshop vooral meer voor mezelf wilde houden. Ik was het geven een beetje moe en ik was ook steeds op zoek naar een “dank je wel” van degene aan wie ik zoveel gaf. Natuurlijk wist ik wel dat ik geen “dank je wel” zou krijgen van die ander. Ook wist ik eigenlijk wel dat het zoeken van je eigen bevestiging buiten jezelf niet helemaal lukt. Dus dacht ik “ik moet minder gaan geven aan andere en meer aan mezelf”. Nou ik kan je wel vertellen dat die workshop mij daar niet bij geholpen heeft, sterker nog het heeft mij uitgedaagd om juist meer van mezelf te geven. In de workshop leerde ik dat wanneer je jezelf laat zien dat je erachter komt dat we meer hetzelfde zijn dan verschillend. De metafoor van de ijsberg (McClelland) is voor mij een grote bron van inspiratie gebleken. Het feit dat je maar 10% van de gehele ijsberg ziet, geeft aan dat er veel meer onder de waterlijn is. Dat geld ook voor mensen die ik ontmoet, wanneer ik allen de 10% boven de waterlijn bekijk dan mis ik een heleboel. Ik heb mogen ervaren hoe het is om onder de waterlijn in contact te komen met mensen en hoe bijzonder dat is. Ik heb de keuze gemaakt om voor eens en voor altijd onder de waterlijn te blijven. Wat ook betekent dat ik de mensen die ik ontmoet meeneem onderwater en laat zien wie ik echt ben. Ik geef toe dat dat best eng is soms en dat dat ik een zogenoemde “Professionele omgeving” niet gebruikelijk is. Want hoe vaak vertel je iemand nou werkelijk hoe het met je gaat en hoe vaak laat je je werkelijke gevoelens zien? Ik probeer daarin heel trouw aan mezelf te blijven, want de ervaring leert dat wanneer ik dat consequent blijf doen ik mensen daarin mee kan nemen en dan de mooiste gesprekken, relaties en mogelijkheden ontstaan. Dit op persoonlijk en professioneel vlak.

Ook al weet ik het er zijn momenten dat ik het vergeet of dat ik er voor kies om mezelf niet te laten zien. Er zijn van die momenten dat “je denkt ik ben niet gek aan hem of haar ga ik mezelf niet laten zien, dat doen zij ook niet?” Diep van binnen weet ik dat ik dan een kans laat liggen. Voor mij betekent dat ook dat ik niet altijd de juiste keuzes maak.  Het blijft het oefenen en steeds weer een stukje meer van mezelf te laten zien. Mijn overtuiging is wel als je jezelf laat zien en de ruimte geeft om ook een ander te zien de wereld steeds een stukje mooier wordt, want we zijn meer hetzelfde dan verschillend. Hoeveel wil jij van jezelf laten zien en wat houd jou tegen om jezelf te laten zien?