25. nov, 2015

Gaat dit wel over mij?

Inmiddels een jaar geleden kwam ik in een verhitte discussie met een vrouwelijke collega terecht. We waren het niet met elkaar eens, ik kon haar niet overtuigen van mijn standpunt en zij mij niet van de hare. Het was een heel vervelend gesprek, terwijl mijn intentie was om haar juist te helpen. Nou dat lukte dus duidelijk niet. In het heetst van de strijd (want zo voelde het) riep ze tegen mij: “Het gaat altijd over jou en het gaat niet altijd over jou”. Ik was stomverbaasd, gekwetst, verdrietig en werd ook nog eens heel onzeker. Al deze gevoelens liet ik “natuurlijk” niet zien, ik was niet gek. Dan zou ik de strijd opgeven. Ik weet eigenlijk niet eens hoe we het gesprek geëindigd zijn, ik was na die opmerking “uitgelogd”. We hebben de draad weer opgepakt en hebben daarna nog vele discussies gehad, prettige en minder prettige. Toch blijft die opmerking van haar steeds rondzingen in mijn hoofd.

Ik heb vele malen bedacht om haar nog eens te vragen wat zij daar nou precies mee bedoelde. Dat heb ik niet gedaan in plaats daarvan heb ik aannames gedaan. Je kent ze vast wel zo van: ”ze vindt me niet aardig?” of deze :”Ze komt gewoon aandacht te kort”, of nog zo een mooie: “ze ziet gewoon niet dat ik het juiste antwoord heb en dat het inderdaad van mij is”. Welke aanname ik ook doe, niets helpt om deze vraag uit mijn hoofd te krijgen. Het raakt dus kennelijk iets bij mij. De bewustwording dat deze opmerking mij zo diep raakte en mij bezig hield en dus over mij gaat, was een “aha moment”(die van Oprah Winfrey). Natuurlijk wist ik wel dat wanneer die opmerking me zoveel doet dat het iets over mezelf zegt…. Maar hé om dat te kunnen toegeven, dat is nog wel een dingetje hoor.

Goed nu ben ik zover dat die opmerking mij zo diep raakt omdat het iets over mij zegt of beter nog iets wat ik over mezelf zeg en dat ik dat niet positief vind. Zo dat staat op papier. En ga ik nu op onderzoek uit wat die opmerking voor mij betekent. In de psychologie heet dat de “plek van moeite”, waar ik als coach zo graag naar op zoek ga omdat daar de sleutel ligt voor een verandering of een ontwikkeling. Nu ik zelf voor die plek sta is het toch wel even andere koek. Maar goed ik ga een poging wagen om uit te leggen wat die plek van moeite voor mij is, misschien herken je wel dingen over jezelf.

Als je me echt zo kennen zou je weten dat ik het eigenlijk helemaal niet fijn vind als het over mij gaat. Het maakt me kwetsbaar en heel zichtbaar. En toch doe ik steeds weer, mezelf als voorbeeld gebruik om andere te laten zien dat ze…… niet alleen zijn…… dat het heel herkenbaar is wat ze meemaken. Het voelt voor mij dat ik mezelf als spiegel of als instrument inzet om mensen om me heen inzichten te geven. Ik weet dat mijn oplossing niet automatisch de oplossing is voor die ander, het kan soms helpen wanneer je de strijd van een ander ziet om je eigen strijd een plekje te geven.  Wanneer ik dan de reactie krijg zoals die van mijn vrouwelijke collega dan ben ik uit het veld geslagen en twijfel ik aan mezelf of ik het dan wel goed doe. Want dat wil ik zeker het goed doen.

De les die ik hier voor mezelf uithaal in mijn ontdekkingsreis naar vrouwelijk leiderschap is de volgende: “Ik blijf dicht bij mezelf en blijf doen wat voor mij goed voelt en vertrouw mijn eigen proces dat het goed komt. Daarnaast vertrouw ik ook op het proces van mijn vrouwelijke collega dat zij haar les haalt uit het gesprek of niet. Dat alles wat er gebeurd goed is. Ik kan haar niet veranderen, maar wel mezelf en deze opmerking heeft er wel voor gezorgd dat ik mezelf nog meer inzet als spiegel of als instrument omdat ik ook de ervaringen heb dat het andere vrouwen helpt en voor die vrouwen doe ik het”.

Welke les kan jij delen?